All Chapters of ดอกร่าน...บานฉ่ำ: Chapter 21 - Chapter 27

ฟอร์จูนเนอร์สีดำขลับเคลื่อนตัวเข้าชิดขอบทางอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยุดนิ่งสนิทลงที่ริมฟุตบาท ประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออกพร้อมกับร่างของพิมพิกาที่ก้าวลงมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมปรับอากาศในรถและกลิ่นกายของเมธียังคงติดอยู่ที่ผิวเนื้อและเสื้อผ้าขณะที่เธอรีบเดินจ้ำออกไป ไม่นานนักรถเอสยูวีคันใหญ่ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงแสงไฟท้ายสีแดงที่จางหายไปในความสลัวแสงสีนวลจากเสาไฟถนนส่องสว่างพอให้เห็นทางเดินได้อย่างถนัดตา ในช่วงเวลาสามทุ่มเศษเช่นนี้ ท้องถนนยังคงคลาคล่ำไปด้วยยวดยานและผู้คนที่สัญจรไปมา บรรยากาศรอบตัวจึงดูไม่เงียบเหงาหรือน่ากลัวสำหรับเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งจุดที่เธอลงรถก็ห่างจากร้านขายของชำของอากูเพียงไม่ถึงห้าสิบเมตรทุกย่างก้าวที่พิมพิกาเหยียบลงบนพื้นคอนกรีต ความรู้สึกวาบหวามที่ยังค้างคาอยู่กลางลำตัวทำให้เธอต้องเม้มปากแน่น วันนี้เป็นวันที่เธอจะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต... ความสุขสมที่เคยเป็นเพียงภาพฝันยามอยู่ลำพังในห้องนอน ความกระสันที่เคยใช้เพียงปลายนิ้วบรรเทาความเปลี่ยวเหงา บัดนี้มันถูกเติมเต็มด้วยสัมผัสที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อนของชายเจนโลกีย์อย่างเมธ

พิมพิกาในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่ดูสะอาดสะอ้าน ค่อยๆ ย่อตัวโน้มกายลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเหล็กม้วนที่ถูกดึงลงมาปิดไว้ครึ่งบาน แสงสว่างจากภายนอกส่องลอดเข้าไปในอู่อันมืดสลัวเป็นทางยาว เด็กสาวกวาดสายตามองหาเจ้าของอู่ผู้คุ้นเคย ท่ามกลางกลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันเครื่องและควันไอเสียที่ยังคงอบอวลอยู่ในพื้นที่โถงอันเงียบเชียบความคุ้นเคยจากการเป็นแขกประจำจนแทบจะกลายเป็นสมาชิกในบ้าน ทำให้พิมพิกาก้าวเดินฉับๆ เข้าไปด้านในอย่างถือวิสาสะ เธอตั้งใจจะมุ่งหน้าไปยังห้องครัวทางด้านหลัง ทว่าฝีเท้ากลับต้องหยุดชะงักลงกะทันหัน เมื่อโสตประสาทแว่วได้ยินเสียงอันรัญจวนใจที่เล็ดลอดมาจากบานประตูห้องนอนที่แง้มทิ้งไว้เพียงนิด“อูยยยย... ซี้ดดด... เจ๊เสียวจัง... ซี้ดดด...”นั่นคือเสียงของระริน... คนที่เธอคิดเหมือนว่าเป็นพี่สาวและเป็นดั่งต้นแบบความร่านร้อนของเธอ เสียงครางที่ขาดห้วงและสั่นพร่านั้นทำให้พิมพิกาต้องเบือนหน้าไปมองทางต้นเสียงด้วยความตื่นเต้นจนหัวใจเต้นรัวแรง“อูยยย... ศักดิ์... วันนี้เจ๊ขอสักห้ารอบนะ เกินนั้นเจ๊ไม่ไหว... อูยยย เสียวแตด!”เสียงกระเส่าแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความรู้สึกพุ่งเข้าจู่โจมเด็กสาว พิมพิกาลอบ

เสียงจั๊กจั่นและแมลงไพรร้องระงมสอดประสานกันเป็นจังหวะเนิบนาบไปทั่วแนวป่าที่โอบล้อมกุฏิไม้หลังเก่า แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาตกกระทบพื้นไม้กระดานมะค่ามันปลาบเป็นจุดเล็กจุดน้อย กลิ่นไม้เก่าที่ถูกแดดเผาปนเปไปกับกลิ่นธูปจางๆ และกลิ่นอับของไตรจีวร สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและขลังอยู่ในทีชลธี เด็กหนุ่มร่างกำยำในชุดลำลองสะอาดสะอ้าน บรรจงประคองถุงพลาสติกที่บรรจุยาสามัญประจำบ้านและของใช้อันจำเป็น ยกขึ้นเหนือหัวด้วยกิริยาที่พินอบพิเทา ก่อนจะวางลงบนผ้ารับประเคนสีเหลืองหม่นตรงหน้าหลวงตา เจ้าอาวาสผู้เป็นดั่งที่พึ่งทางใจของชาวบ้านแถบนี้“เอ้า... รับพร”เสียงแหบพร่าทว่าเปี่ยมไปด้วยพลังสมาธิของภิกษุชราดังก้องอยู่ในความเงียบ ท่านกล่าวบทสวด “ยะถา วาริวะหา...” อย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งจบบทสวดลงด้วยความสงบ ท่านเอนหลังพิงพนักอาสนะไม้เก่าอย่างผ่อนคลาย ดวงตาที่ฝ้าฟางตามกาลเวลากวาดมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความเมตตา“ไม่เจอนานเลยนะเทียวนี้” ท่านเปรยขึ้นทำลายความเงียบ“ครับหลวงตา ผมไม่ค่อยได้กลับ... มาเที่ยวนี้ผมจะมาขอพรหลวงตาก่อนจะไปสอบครับ” ชลธีพนมมือขึ้นประคองไว้ที่หน้าอก น้ำเสียงของเขาหนักแน่นทว่านบนอบ“