All Chapters of ดอกร่าน...บานฉ่ำ: Chapter 21 - Chapter 30

ฟอร์จูนเนอร์สีดำขลับเคลื่อนตัวเข้าชิดขอบทางอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยุดนิ่งสนิทลงที่ริมฟุตบาท ประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออกพร้อมกับร่างของพิมพิกาที่ก้าวลงมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมปรับอากาศในรถและกลิ่นกายของเมธียังคงติดอยู่ที่ผิวเนื้อและเสื้อผ้าขณะที่เธอรีบเดินจ้ำออกไป ไม่นานนักรถเอสยูวีคันใหญ่ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงแสงไฟท้ายสีแดงที่จางหายไปในความสลัวแสงสีนวลจากเสาไฟถนนส่องสว่างพอให้เห็นทางเดินได้อย่างถนัดตา ในช่วงเวลาสามทุ่มเศษเช่นนี้ ท้องถนนยังคงคลาคล่ำไปด้วยยวดยานและผู้คนที่สัญจรไปมา บรรยากาศรอบตัวจึงดูไม่เงียบเหงาหรือน่ากลัวสำหรับเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งจุดที่เธอลงรถก็ห่างจากร้านขายของชำของอากูเพียงไม่ถึงห้าสิบเมตรทุกย่างก้าวที่พิมพิกาเหยียบลงบนพื้นคอนกรีต ความรู้สึกวาบหวามที่ยังค้างคาอยู่กลางลำตัวทำให้เธอต้องเม้มปากแน่น วันนี้เป็นวันที่เธอจะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต... ความสุขสมที่เคยเป็นเพียงภาพฝันยามอยู่ลำพังในห้องนอน ความกระสันที่เคยใช้เพียงปลายนิ้วบรรเทาความเปลี่ยวเหงา บัดนี้มันถูกเติมเต็มด้วยสัมผัสที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อนของชายเจนโลกีย์อย่างเมธ

พิมพิกาในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่ดูสะอาดสะอ้าน ค่อยๆ ย่อตัวโน้มกายลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเหล็กม้วนที่ถูกดึงลงมาปิดไว้ครึ่งบาน แสงสว่างจากภายนอกส่องลอดเข้าไปในอู่อันมืดสลัวเป็นทางยาว เด็กสาวกวาดสายตามองหาเจ้าของอู่ผู้คุ้นเคย ท่ามกลางกลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันเครื่องและควันไอเสียที่ยังคงอบอวลอยู่ในพื้นที่โถงอันเงียบเชียบความคุ้นเคยจากการเป็นแขกประจำจนแทบจะกลายเป็นสมาชิกในบ้าน ทำให้พิมพิกาก้าวเดินฉับๆ เข้าไปด้านในอย่างถือวิสาสะ เธอตั้งใจจะมุ่งหน้าไปยังห้องครัวทางด้านหลัง ทว่าฝีเท้ากลับต้องหยุดชะงักลงกะทันหัน เมื่อโสตประสาทแว่วได้ยินเสียงอันรัญจวนใจที่เล็ดลอดมาจากบานประตูห้องนอนที่แง้มทิ้งไว้เพียงนิด“อูยยยย... ซี้ดดด... เจ๊เสียวจัง... ซี้ดดด...”นั่นคือเสียงของระริน... คนที่เธอคิดเหมือนว่าเป็นพี่สาวและเป็นดั่งต้นแบบความร่านร้อนของเธอ เสียงครางที่ขาดห้วงและสั่นพร่านั้นทำให้พิมพิกาต้องเบือนหน้าไปมองทางต้นเสียงด้วยความตื่นเต้นจนหัวใจเต้นรัวแรง“อูยยย... ศักดิ์... วันนี้เจ๊ขอสักห้ารอบนะ เกินนั้นเจ๊ไม่ไหว... อูยยย เสียวแตด!”เสียงกระเส่าแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความรู้สึกพุ่งเข้าจู่โจมเด็กสาว พิมพิกาลอบ

เสียงจั๊กจั่นและแมลงไพรร้องระงมสอดประสานกันเป็นจังหวะเนิบนาบไปทั่วแนวป่าที่โอบล้อมกุฏิไม้หลังเก่า แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาตกกระทบพื้นไม้กระดานมะค่ามันปลาบเป็นจุดเล็กจุดน้อย กลิ่นไม้เก่าที่ถูกแดดเผาปนเปไปกับกลิ่นธูปจางๆ และกลิ่นอับของไตรจีวร สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและขลังอยู่ในทีชลธี เด็กหนุ่มร่างกำยำในชุดลำลองสะอาดสะอ้าน บรรจงประคองถุงพลาสติกที่บรรจุยาสามัญประจำบ้านและของใช้อันจำเป็น ยกขึ้นเหนือหัวด้วยกิริยาที่พินอบพิเทา ก่อนจะวางลงบนผ้ารับประเคนสีเหลืองหม่นตรงหน้าหลวงตา เจ้าอาวาสผู้เป็นดั่งที่พึ่งทางใจของชาวบ้านแถบนี้“เอ้า... รับพร”เสียงแหบพร่าทว่าเปี่ยมไปด้วยพลังสมาธิของภิกษุชราดังก้องอยู่ในความเงียบ ท่านกล่าวบทสวด “ยะถา วาริวะหา...” อย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งจบบทสวดลงด้วยความสงบ ท่านเอนหลังพิงพนักอาสนะไม้เก่าอย่างผ่อนคลาย ดวงตาที่ฝ้าฟางตามกาลเวลากวาดมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความเมตตา“ไม่เจอนานเลยนะเทียวนี้” ท่านเปรยขึ้นทำลายความเงียบ“ครับหลวงตา ผมไม่ค่อยได้กลับ... มาเที่ยวนี้ผมจะมาขอพรหลวงตาก่อนจะไปสอบครับ” ชลธีพนมมือขึ้นประคองไว้ที่หน้าอก น้ำเสียงของเขาหนักแน่นทว่านบนอบ“

เมธีไม่จำเป็นต้องออมมือหรือรักษาลีลาเหมือนเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นแม่พุดตานน้อยผู้ไร้เดียงสาอีกต่อไป ตอนนี้พิมพิกาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ความใสซื่อที่เป็นเพียงฉากหน้าถูกกะเทาะออกจนเหลือเพียงแก่นแท้แห่งความร่านร้อนที่เธอกล้าจะปลดปล่อยออกมาอย่างไม่กระดากอาย เสน่ห์ดิบที่ซ่อนอยู่ในความขัดแย้งของใบหน้าจิ้มลิ้มกับกามารมณ์ที่คุโชน คือความสมบูรณ์แบบที่เมธีถวิลหา แม้แต่ระริน เมียสาวของเขาที่ว่าเจนจัดในเชิงสังวาส ก็ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับความสดใหม่และความทะเยอทะยานในรสกามของเด็กสาววัยขบเผาะคนนี้มือหนาหยาบกร้านตามประสาช่างใหญ่ล้วงลึกเข้าไปภายใต้กระโปรงนักเรียนที่เลิกขึ้นสูง เขาสอดแทรกมือผ่านขอบกางเกงในผ้าเนื้อบางที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำหวาน นิ้วกลางที่แข็งยาวและแข็งแกร่งค่อยๆ กรีดลึกลงไปตามรอยแยกอันอ่อนนุ่มของกลีบแคมทั้งสองข้างอย่างอุกอาจ สัมผัสถึงความร้อนระอุและลื่นไหลที่ทะลักออกมาเคลือบปลายนิ้ว“อูยยยย... ซี้ดดดด...”พิมพิกาหลับตาพริ้ม ร่างบางสั่นสะท้านไปตามจังหวะปลายนิ้วที่บดขยี้ลงบนจุดกระสัน เธอซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขาอย่างโหยหา ปล่อยให้อารมณ์ใคร่ครอบงำสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น“น้องพิมพ

เมธีจูงมือเด็กสาวตรงเข้าไปในห้องน้ำที่ไอระเหยของน้ำอุ่นเริ่มก่อตัวเป็นหมอกจางๆ เขาเปิดก๊อกน้ำลงสู่อ่างอาบน้ำหินอ่อน ผสมน้ำร้อนและน้ำเย็นอย่างคล่องปรื๋อจนได้อุณหภูมิที่พอเหมาะ ก่อนจะหันมาประคองร่างงามของพิมพิกาที่ยังคงยืนหอบหายใจรุนแรงด้วยกระแสลมหายใจที่ร้อนรุ่มจากบทเรียนกลางแจ้งเมื่อครู่เด็กสาวโอบคอเขาไว้แน่นอย่างโหยหา ทันทีที่เขาวางร่างเธอลงนั่งบนเคาน์เตอร์หินอ่อนหน้ากระจกบานใหญ่ เมธีประกบริมฝีปากดูดดื่มลิ้นอุ่นของเธออย่างเร่าร้อน เสียง "จ๊วบ... จ๊วบ" ดังก้องสะท้อนกับผนังกระเบื้อง ความปวดหนึบจากการคั่งค้างทำให้ชายหนุ่มไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาจับข้อเท้าข้างหนึ่งของเธอยกขึ้นเหยียบเคาน์เตอร์ เปิดทางให้ร่องสวาทที่เยิ้มแฉะเด่นหราท้าทายสายตาคราวนี้พิมพิกาไม่ต้องให้สั่ง มือน้อยๆ ของเธอเอื้อมลงมาคว้ากำท่อนเอ็นยักษ์ที่สั่นระริก จ่อส่วนหัวบานใหญ่เข้าหาปากทางสวรรค์ของเธออย่างรู้งาน"พรวด!"“อูวววว... ซี้ดดด!”เด็กสาวหน้าหงายเชิด ซี้ดปากยาวเหยียดเมื่อความใหญ่โตมุดลึกเข้าไปรวดเดียวจนมิดโคน เมธีไม่จำเป็นต้องโหมโรงอีกต่อไป ร่องรูรักของพิมพิกาชินชากับการบุกทะลวงที่รุนแรงของเขามาจนได้ท