All Chapters of พี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย : Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่หก หนักหรือไม่  ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามายื่นถ้วยน้ำชาส่งมาตรงหน้าทั้งเอ่ยด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวล“ดื่มสักหน่อย”หญิงสาวยื่นมือสั่นเทาไปรับถ้วยชาแล้วเงยหน้าสะอึกสะอื้นมองชายผู้ช่วยเหลือก่อนจะเอ่ยเสียงเครือ“ขอบคุณ”“เจ้าไม่เป็นไรแล้ว แม่นางน้อย ว่าแต่...เหตุใดเจ้าจึงพักอยู่ผู้เดียว”สายตาของผู้สอบถามมองร่างบอบบางซึ่งยังคงสะอื้นร่ำไห้อย่างน่าสงสาร ใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามนัก ดวงตากลมใสไร้เดียงสาส่งสัญญาณน่ากลั่นแกล้งรังแกยิ่ง“ข้ามากับพี่ชาย แต่เขาออกไปทำธุระยังไม่กลับมา” เสียงสั่นเครืออธิบาย“อ้อ...เช่นนั้นเจ้าก็พักให้สบาย ข้าขอออกไปจัดการกับกลุ่มโจรข้างนอกก่อน”ชายผู้นั้นหันหลังเดินจากไปแต่ไม่วายเหลือบมองหญิงสาวซึ่งมีเพียงผ้าห่มคลุมเรือนร่างด้วยสายตาที่จับอารมณ์ไม่ถูกโจวหนิงเป่าไม่ได้รู้ตัวว่ายามนางเอื้อมมือออกมารับถ้วยชา เต้าทรวงอวบใหญ่ของนางได้โผล่ออกมาวับแวมราวเชิญชวนให้จับต้องมิน่า โจรพวกนั้นจึงทนไม่ไหว ไม่รีบปล้นชิงแต่กลับมัวเ

ตอนที่เจ็ด ดูแล โจวจางเหว่ยจึงยิ้มอย่างพอใจแล้ววนมาบดคลึงติ่งเกสรซึ่งยื่นออกมารับความซ่านเสียวเพื่อปลุกเร้าให้หญิงสาวเกิดความซ่านกระสันคล้อยตามโจวหนิงเป่ารับรู้ว่าการสำรวจบาดแผลและการดูแลที่พี่ชายคนโตเอ่ยถึงกำลังเกินเลยไปจากพี่น้องทั่วไปแต่ไม่อาจห้ามปรามอาเปาในร่างของโจวหนิงเป่าไม่คาดคิดว่าพี่ชายคนโตที่ควรจะน่าเคารพที่สุด ทั้งในความทรงจำเป็นคนสุขุม นิ่งลึก จะกลายร่างเป็นเสือร้ายที่จ้องขย้ำเนื้อกวางสาวไปอีกคนเมื่อถูกเขาสำรวจตรวจตราอย่างต่อเนื่องจนเสียวซ่านซาบซ่า นางก็เผลอแอ่นอกยกสะโพกส่งความนุ่มเนียนให้ถึงปากและมือด้วยไม่อยากให้นิ้วและลิ้นที่กำลังละเลงเลียหยุดลงนิ้วมือหนาควานกวาดแกว่งกวัดในโพรงถ้ำอุ่นอย่างติดอกติดใจไม่ยอมออกมา ส่วนริมฝีปากยังคงวนเวียนดูดกินลูกแตงอวบอย่างเอร็ดอร่อยคล้ายหิวโหยยิ่งนักในเมื่อ นางถูกน้องรองล่วงเกินไปแล้ว ช่องทางย่อมขยับขยายอยู่บ้าง เช่นนั้นเขาก็ไม่ต้องอดทนอีกเพียงได้กลืนกินเต้าทรวงดั่งแตงสองลูกนั้น โจวจางเหว่ยก็ละโมบอยากได้กินของอร่อยให้มากขึ้น

ตอนที่เก้า จริงจัง เดิมทีโจวจางเหว่ยไม่ใช่คนพูดมาก ด้วยเกิดมาในฐานะบุตรชายคนโตของตระกูล เขาจึงตระหนักถึงหน้าที่ของตนเองตั้งแต่เยาว์วัย ไม่มีช่วงเวลาให้ความเหลวไหลหรือความอ่อนแอสีหน้าของรองเจ้าเมืองหนุ่มจึงมักเคร่งขรึมนิ่งเรียบทำให้ผู้อื่นยากจะคาดเดาความคิดยามนี้แววตาเฉียบคมมองมายังร่างของสตรีที่เคยคิดว่าเป็นน้องสาวแต่บัดนี้ได้รวมร่างกับเขาไปครั้งหนึ่งแล้วด้วยสายตาอ่อนโยนระคนเอ็นดู“เหตุใดมารอพี่ใหญ่อยู่ตรงนี้เล่า แล้วเหตุใดจึงไม่กินข้าว เปาเป่าไม่หิวหรือ”“เปาเป่าหิวแต่อยากรอพี่ใหญ่กลับมากินด้วยกันเจ้าค่ะ” ท่วงท่าน่ารักดั่งน้องน้อยเช่นเดิมทำให้โจวจางเหว่ยรู้สึกเอ็นดูยิ่งขึ้น“เช่นนั้นรีบกินเถอะ พี่ใหญ่อยากกินของหวานแล้ว”โจวหนิงเป่าค้อนขวับด้วยรู้ดีว่าของหวานที่ว่าก็คือตัวนางอาเปาในร่างของโจวหนิงเป่าไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่ชายทั้งสองของโจวหนิงเป่าเพียงแรกพบหน้าจึงลงมือรังแกน้องสาวเช่นนี้คงเป็นเพราะพวกเขารู้อยู่แก่ใจว่าโจวหนิงเป่าไม่ใ

ตอนที่สิบ จะตายแล้ว เสียงร้องดังโวยวายเมื่อแท่งหยกถูกดันเข้าไปได้เพียงนิด“เปาเป่าไม่ต้องเกร็ง อีกครู่ย่อมดีขึ้น” เสียงปลอบโยนกระซิบดังออกมาจากด้านหลังแต่โจวหนิงเป่ากลับรู้สึกโมโห“พี่รอง ไม่เอา อย่าใส่เข้ามานะ มิเช่นนั้นเปาเป่าจะโกรธ โกรธจริงๆด้วย”น้องสาวซึ่งรู้สึกเจ็บแสบจากสิ่งแปลกปลอมจึงร้องโวยวายดิ้นรนพลางคิดโมโหจะยัดเข้ามาทางรูก้นได้ยังไง นั่นใช่ช่องทางที่ผู้คนเสพสุขกันที่ใดเล่า“พี่ใหญ่ช่วยจับไว้หน่อยสิ เปาเป่าอยู่นิ่งๆจะได้ไม่เจ็บมาก” พี่ชายคนรองยัดดุ้นแข็งเข้าไปได้กว่าครึ่งแล้วมีหรือจะยอมถอยออกง่ายๆ“ไม่เจ็บบ้าอันใด เจ็บจะตายแล้ว”ร่างเล็กพยายามขยับดิ้นออกจากแรงยึดจับแล้วใช้เท้าซึ่งเป็นอิสระถีบอย่างพยศ“เอาออกไปนะ พี่รอง เปาเป่าไม่เอา”“ไม่ทันแล้ว เปาเป่าน้อย เชื่อพี่รองเถิด แล้วเจ้าจะสนุกจนติดใจ”เชื่อเขาหรือ? ไม่มีวันที่นางจะเชื่อพวกเขาอีกแล้ว

ตอนที่สิบสอง เอาอกเอาใจ ชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวยังคงดิ้นรนขัดขืนจึงออกอาการไม่ชอบใจ เขาจับข้อมือบางผูกมัดด้วยสายคาดเอวไว้ยังเสาหัวเตียง เมื่อปราศจากสองมือ ร่างน้อยจึงได้แต่เพียงบิดกายไปมาแต่ไม่อาจหลุดพ้นการบดคลึงฟอนเฟ้นจากมือหนาได้“ทีพี่สามเจ้ากลับรังเกียจหรือ แล้วพี่ใหญ่กับพี่รองเล่า เหตุใดเปาเป่าจึงยอมให้พวกเขารังแกโดยง่าย”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างเล็กจึงหยุดดิ้นรนแล้วมองใบหน้าที่คุ้นเคยในความทรงจำที่แท้โจรพร่าสวาทผู้นี้ก็คือพี่ชายคนที่สามของโจวหนิงเป่านั่นเอง‘โจวซีเหว่ย’ นายอำเภอหยางสุ่ยผู้อ่อนโยนและจิตใจดี แต่ด้วยความที่เคยเป็นบุตรชายคนเล็กเขาจึงแฝงความเอาแต่ใจเอาไว้มาก นี่คงได้ยินข่าวใดมาจึงมาลงอารมณ์ไม่พอใจที่นางเมื่อเห็นน้องสาวหยุดนิ่งชายหนุ่มจึงละจากปากบางเพื่อตรงเข้าดูดดึงเม็ดชมพูกลางทรวงอิ่ม สองมือหนากอบโกยเต้าทรวงใหญ่ส่งใส่ปากอย่างหิวกระหาย“ก้อนเต้านี้ช่างใหญ่ล้นเกินสองมือโอบ พี่สามคงเล่นได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ” เสียงช