جميع فصول : الفصل -الفصل 7

ตอนที่หนึ่งได้โปรดเถิด“ท่านแม่เล็ก อย่าตีข้าเลย ข้าขอโทษ คราวหลังข้าไม่กล้าแล้ว ท่านแม่เล็ก ได้โปรดเถิด ข้าเจ็บ” ภาพเด็กสาวอายุราว13-14ขวบปีร้องห่มร้องไห้อย่างหนักทั้งพยายามคลานหนีจากมืออนุสาวคนล่าสุดของนายท่านสกุลโจวทำให้เหล่าสาวใช้และบ่าวไพร่ต้องก้มหน้าลงด้วยความสงสารแต่ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปสอดพวกเขาเป็นเพียงบ่าวชั้นต่ำจะกล้ายุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ของตนเองได้อย่างไร ขนาดคุณหนูเพียงคนเดียวของสกุลโจว อย่างคุณหนู ‘โจวหนิงเป่า’ ยังน้ำตานองหน้าด้วยโดนอนุสาวของบิดาซึ่งมีศักดิ์เป็นมารดาเลี้ยงกดข่มทั้งทุบตีโดยไม่ปรานี“อาเฟยเป็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของนายท่านแล้วยังเป็นน้องชายของเจ้า เจ้ายังกล้าทำร้ายเขาบาดเจ็บเพียงนี้ หากวันนี้ข้าไม่ตีเจ้าให้หลาบจำแล้วจะรายงานนายท่านได้อย่างไร” อนุลู่ผู้เป็นมารดาของ ‘โจวเฟยเหว่ย’ หรืออาเฟย ลงไม้ลงมืออย่างหนักราวเก็บกดความไม่พอใจมาเนิ่นนานเพียงเห็นเลือดบนตัวของบุตรชายวัย7ขวบผู้เป็นมารดาย่อมโมโหโทโส แม้อาเฟยจะบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยแต่อนุลู่กลับไม่ฟังเหตุผลใดทั้งสิ้นฉวยไม้มาไล่ฟาดใส่ผิวเนื้อบางของโจวหนิงเป่าอย่างไม่ปรานีเสียงไม้กระทบเนื้อดังแหวกอากาศอีก

ตอนที่สอง พี่ชาย เดิมทีโจวจือไม่ใคร่สนใจบุตรสาวคนนี้อยู่แล้ว เขาเพียงจำใจเลี้ยงดูด้วยนางคลอดออกมาในจวนสกุลโจวเท่านั้น เมื่อได้ยินว่านางทำให้บุตรชายคนเล็กซึ่งยังเด็กมากบาดเจ็บจึงโมโหพยักหน้าให้อนุสาวคนใหม่จัดการตามความพอใจอนุลู่ได้รับคำอนุญาตจึงเร่งหารถม้ายัดโจวหนิงเป่าเข้าไปแล้วส่งเด็กหญิงไปยังอำเภอตันสุยซึ่งเป็นบ้านเก่าของสกุลโจวแต่ถูกทิ้งร้างไว้เนิ่นนานโจวหนิงเป่าถูกทิ้งไว้ที่นั่นกับสาวใช้รุ่นใหญ่เพียงคนเดียวจนอายุสิบห้าโดยไม่เคยมีผู้ใดจากจวนสกุลโจวแวะไปดูดำดูดีหรือส่งเงินให้นอกจากที่มอบมาแต่คราแรกเด็กสาวเคยเขียนจดหมายไปทวงถามให้บิดาส่งคนมารับนางกลับสักทีแต่ไม่เคยมีคำตอบใดกลับมาจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ความหวังที่จะมีคนมารับกลับบ้านได้สลายหายไปกับสายลมนานแล้วพวกเขาคงลืมไปแล้วว่ายังมีข้าอยู่ที่นี่หญิงสาวฟุบหน้าลงกับท่อนแขนโดยไม่มีน้ำตาสักหยดด้วยช่วงแรกร้องไห้และรอคอยอยู่นานจนกลายเป็นความเฉยชาไปเสียแล้วสาวใช้รุ่นใหญ่ที่ติดตามมาคอยช่วยดูแลคุณหนูอยู่ปีกว่าทั้งคอยสรรหาข้าวปลาย่อมหมดความหวังไปด้วยและไม่อยากอยู่อย่างยากลำบากอีกแม้จะมีความเวทนาอยู่เต็มหัวใจเมื่อไม่นานมานี้น

ตอนที่สอง พี่ชาย อาเปาอดโมโหไม่ได้ที่พวกเขาทิ้งขว้างโจวหนิงเป่าให้อดตายอย่างอ้างว้างแต่ร่างบางที่ไม่มีสิ่งใดตกถึงท้องมาหลายวันย่อมสิ้นไร้เรี่ยวแรง โจวหวังเหว่ยมองความอ่อนแอในอ้อมแขนจึงค่อยตระหนักได้รีบอุ้มร่างของน้องสาวไปวางบนเก้าอี้แล้วหยิบซาลาเปาขึ้นมาบิเป็นชิ้นเล็กๆป้อนใส่ปากบางโจวหนิงเป่าอ้าปากรับอาหารที่ป้อนทีละน้อยอย่างใส่ใจ โจวหวังเหว่ยเหลียวมองหาน้ำชาไปทั่วเมื่อไม่พบจึงจำต้องหยิบสุราในกระบอกที่ติดตัวมาป้อนให้น้องน้อยกลั้วปากป้องกันการติดคอ“จิบน้อยๆ ช้าๆ” เสียงนุ่มนวลเจือเสน่ห์แห่งบุรุษเพศซึ่งสามารถหว่านล้อมผู้คนพาให้หญิงสาวทำตามโดยดีโจวหวังเหว่ยยิ้มมุมปากเล็กน้อยมองใบหน้าอ่อนหวานของโจวหนิงเป่าที่มีสีหน้าดีขึ้นอย่างโล่งอก“เหตุใดเปาเป่าจึงมาอยู่ที่นี่”ความจริงบุตรชายคนรองของสกุลโจวย่อมพอรู้เรื่องราวมาบ้าง เพียงแต่เขาต้องการยืนยันให้แน่ใจ“อนุลู่ส่งข้ามาตั้งแต่ปีก่อนบอกว่าทำโทษเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น แต่ผ่านมาปีกว่าแล้วพวกเขาก็ยังไม่มารับข้า พี่รอง พวกเขาทอดทิ้งข้า พวกเขาไม่ต้องการเปาเป่าแล้ว ฮือๆๆๆๆ” น้ำตาของหญิงสาวไหลพรั่งพรูออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจแทนโจวหนิงเป่านาง