All Chapters of พี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย : Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่สิบเก้า เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร ด้วยท่วงท่านั้นย่อมเปิดส่วนด้านหน้าของร่างเปลือยให้เห็นชัดถนัดไปทุกสัดส่วนเย้ายวนตาพี่ชายคนโตรีบขยับสะโพกตามทั้งยังคงตอกเข้าถอนออกไม่ออมแรงขณะน้องชายใช้นิ้วร้อนบดคลึงแตงลูกใหญ่สลับกับบดคลึงเน้นย้ำยังติ่งสีแดงที่ผลุบโผล่เร่งให้แรงตอดในร่องสวาทเพิ่มมากขึ้น“น้องสาม เจ้าจะเร่งให้เปาเป่าตอดแรงจนพี่ทนไม่ไหวหรือ”น้องชายคนที่สามส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะรัวนิ้วใส่ติ่งเสียวไม่ยั้งทั้งบดคลึงขยำทรวงอวบไปพร้อมกันพี่ชายคนโตถูกแรงตอดรัดจนทนไม่ไหวชักลำท่อนออกมาหลั่งน้ำรักตามความคาดเดาสายตาของพี่ชายทั้งสามคนมองร่องสาวฉ่ำเยิ้มซึ่งถูกกระหน่ำจนอ้ากว้างแต่กลีบเนื้ออวบอูมยังพร้อมอ้าอมทั้งตอดถี่ความแข็งแน่นของพวกเขาจากนั้นเอวคอดจึงถูกจับไว้มั่นเพื่อให้แท่งเนื้อสองลำท่อนได้สลับกันมุดสวนหน้ากระหน่ำหลังรัวเร็ว เสียงหน้าขากระแทกก้นเนียนดังก้องจนหญิงสาวทั้งเจ็บทั้งจุกทั้งแน่นจากสองร่องช่องทางที่ถูกเติมเต็มพี่ชายทั้งสามคนส่งแรงเติมพลังอย่างคึกคัก ไม่นาน

ตอนที่ยี่สิบเอ็ด  ได้เวลาเลือกแล้ว ติงเจิ้งเหวินเดินนำหญิงสาวไปยังโต๊ะอาหารราวกับเป็นเจ้าบ้านเสียเองด้วยคิดอยากสานสัมพันธ์กับสาวงามที่นับตั้งแต่พานางมาส่งยังจวนรองเจ้าเมืองแล้วก็เฝ้าแต่คิดถึงไม่เว้นวัน หลังเสร็จธุระด้านการค้าอันวุ่นวายชายหนุ่มจึงพาตัวเองมาขอเข้าพบหญิงสาวด้วยใจใฝ่หาไม่คิดว่าจวนรองเจ้าเมืองที่เงียบสงบกลับหลบซ่อนความไร้ยางอายเอาไว้เบื้องหลังโจวหนิงเป่าอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนีที่คนนอกมาพบเห็นภาพน่าละอายจึงได้แต่ก้มหน้างุด คีบอาหารเข้าปากแล้วเคี้ยวกลืนโดยเร็ว”หิวมากหรือจึงกินเร็วเพียงนี้ระวังติดคอเล่า“คำหยอกล้ออย่างอารมณ์ดีของติงเจิ้งเหวินยิ่งทำให้หญิงสาวไม่อาจสู้หน้าชายหนุ่มย่อมรู้ดีจึงพยายามสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลายความอึดอัด แม้จะเห็นภาพบาดตาเช่นนั้นแต่ความรู้สึกในใจของเขากลับไม่แปรเปลี่ยนกลับยิ่งทวีความสงสารเห็นใจหญิงสาวตรงหน้ามากขึ้นติงเจิ้งเหวินล่อหลอกด้วยการเล่าเรื่องการค้าที่สนุกสนานทั้งพยายามพูดถึงข้าวของซึ่งบรรดาเหล่าสตรีชื่นชอบ“วันนี้เพิ่งมีผ้าไ

บทส่งท้ายด้วยคิดว่าความผูกพันตั้งแต่เยาว์วัยย่อมทำให้น้องสาวเลือกพวกเขาคนใดคนหนึ่งมากกว่าชายอื่นซึ่งเพิ่งพบเจอ แม้ในใจจะยังคิดไม่ออกว่าจะต้องทำอย่างไรเพื่อให้โจวหนิงเป่าเป็นภรรยาอย่างถูกต้องแต่ด้วยความเห็นแก่ตัวพวกเขาจึงเพียงคิดครอบครองน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้เอาไว้ก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยแก้ไขทีหลังถึงขั้นนี้ติงเจิ้งเหวิน จึงต้องเอ่ยคำกล่อมเกลาออกมาบ้าง“เปาเป่า แม้ข้าไม่ได้รับราชการแต่มีการค้าในมือมากมาย รับรองว่าสามารถดูแลเจ้าได้อย่างดีไม่มีขัดสน หากเจ้าชื่นชอบอยู่กับที่ ข้าจะสร้างจวนให้เจ้าอยู่อย่างสุขสบาย แต่หากเจ้าชื่นชอบการเดินทางพวกเราสามารถไปด้วยกันได้ทุกที่ เงินทองของข้ามอบให้เจ้าเก็บรักษา ตำแหน่งภรรยาเอกของข้าเป็นของเจ้าผู้เดียว”อาเปาในร่างของโจวหนิงเป่ายอมรับว่านางคล้อยตามการนำเสนอของคุณชายสกุลติงที่สุด โดยไม่ต้องตะขิดตะขวงสถานะพี่น้องที่สำคัญคือเขามีการค้าอย่างที่นางชื่นชอบ เพียงแต่นางยังมีคำถามที่ข้องใจ“ไม่ว่าท่านจะมีอนุสักกี่คน ข้าจะมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวใช่หรือไม่”&ldq

ตอนพิเศษหนึ่ง ส่งน้องสาวชายหนุ่มคึกคักมากจึงจับร่างบางอุ้มสะโพกขึ้นหันหน้าไปทางน้องชายทั้งสองพลางใช้มือแหวกช่องทางสีแดงฉ่ำให้เห็นชัดเจนพี่ชายคนรองรีบเอื้อมมาบีบเคล้นขยำขยี้ก้อนเต้าสองลูกที่กระเด้งขึ้นกระดอนลงและบดบี้เม็ดจุกกลางซึ่งเริ่มแข็งแน่นขณะที่พี่ชายคนที่สามสอดมือมาล้วงควักบดคลึงติ่งสวาทใจกลางสองกลีบงามที่ปลิดปลิ้นไปมาจนน้ำไหลท่วมนองภาพเย้ายวนของหญิงสาวเพียงคนเดียวช่างน่าระทึกใจร่างเล็กกระเด็นกระดอนไปตามแรงทิ่มแทงโหมกระหน่ำ ส่วนกระสันทั้งบนล่างโดนโจมตีต่อเนื่องไม่หยุดด้วยความกระสันซ่าน“ซี้ดดดดด อย่าบีบแรง อื้อออออ อย่าบดหนัก อ้า....เสียวจะตายแล้ว”ยิ่งได้ยินทั้งมือทั้งลิ้นที่เร่งแรงยิ่งไม่ยอมหยุด ส่วนเจ้าของแท่งเนื้อในร่องรูฉ่ำยิ่งชอบใจเมื่อแรงตอดรัดถี่รัวขึ้น แรงโยกโยนเด้งเข้าใส่ก้นนุ่มขาวเพื่อสอดทิ่มความแข็งแน่นเข้าๆออกๆอย่างคึกคักพี่ชายคนโตขยับสาวเอวเข้าออกหนักหน่วงอย่างไม่กลัวจะหมดแรงขณะหญิงสาวเสียวจนสุดจะทนไหว จับต้นขาของพี่ชายที่ด้านหลังจิกเล็บลงไปอย่างแรงด้วยความ

ตอนพิเศษสามคืนเข้าหอชายหนุ่มจับเอวคอดไว้แน่นเพื่อช่วยประคองการขยับส่ายแล้วหลับตารับรู้ความซ่านเสียวแม้จะมีกางเกงแทรกกลางอยู่ระหว่างร่องเนื้อ เมื่อเห็นว่าไม่ได้ดั่งใจจึงยกสะโพกบางเด้งขึ้นเด้งลงเพื่อช่วยส่งแท่งอวบใหญ่ให้สัมผัสการเสียดสีตามอย่างใจด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน เพียงสัมผัสภายนอกไม่กี่คราอารมณ์ราคะก็พวยพุ่งจนน้ำขาวขุ่นหลั่งไหลออกมาเปรอะเปื้อนกางเกงจนเจิ่งนองติงเจิ้งเหวินรู้ดีว่าไม่อาจล่วงล้ำไปมากกว่านี้จึงวางร่างขาวลงโดยดีแล้วช่วยสวมใส่เสื้อผ้าจนเรียบร้อยก่อนลงจากรถม้าว่าที่เจ้าบ่าวยังไม่วายกล่าววาจาทิ้งท้าย“คืนเข้าหอพี่จะไม่ปล่อยให้เจ้าได้นอน ดีหรือไม่” โจวหนิงเป่านั่งรออยู่ในห้องหอเพียงผู้เดียวนานแล้ว ยามนี้นางอยู่ที่จวนสกุลติงในเมืองซื่อเฉิง โดยมีพี่ชายทั้งสามคนเดินทางมาส่งโดยพร้อมหน้าเมื่อนึกไปถึงสีหน้าไม่พอใจของอนุลู่เมื่อเห็นนางลงจากรถม้าพร้อมพี่ชายทั้งสาม อาเปาในร่างของโจวหนิงเป่าอดยอมรับไม่ได้ว่ามีความสะใจแทนเจ้าของร่างเดิมยิ่งนักอ