Todos os capítulos de TOXIC ENGINEER พิษรักวิศวะเลว: Capítulo 11 - Capítulo 20

@โรงอาหารหลังเสร็จจากประชุมชมรม โรงอาหารก็เป็นสถานีต่อไปของเกียร์ เกรย์ และเจไดโดยไม่ต้องสงสัย เพราะก่อนจะไปเรียนเซคบ่าย กองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง ปึก!สามคนกระแทกก้นลงนั่งที่โต๊ะในโรงอาหาร ที่ยังไม่ไปซื้อข้าวในทันที เพราะกำลังคิดไม่ออกว่าอะไรดีที่พวกเขาจะเอายัดลงกระเพาะ…“แดกเหี้ยไรดีวะพวกมึง” เจไดเปิดประเด็น สายตาก็พลางหันมองร้านอาหารที่มีอยู่เต็มไปหมด ประมาณว่าหิวก็จริง แต่ก็เลือกไม่ถูกว่าจะกินอะไร ตอนนี้ก็เลยยังอยู่ในขั้นพิจารณา“ไม่รู้ว่ะ ขอดูก่อน” เกียร์ตอบ สายตาก็กวาดมองเหมือนๆเจได แต่สายตาเกียร์กลับไม่ได้เห็นเหมือนเจได เพราะเขากำลังเห็นอย่างอื่น และสนใจจดจ่อกับ ‘อย่างอื่น’ ที่ว่านั่นในทันทีแพทริเซีย…เกียร์อุทานเบาๆในใจ เขาเหมือนเห็นเธอจริงๆ และที่สายตาที่กำลังจงใจจดจ้องไปยังเธอค่อยๆแข็งขึ้น เพราะเขาเห็นว่าเธอที่ตอนนี้กำลังจะเดินออกจากโรงอาหารไม่ได้อยู่คนเดียว แต่อยู่กับผู้ชายสองคน แถมไอ้หมอนั่นคนนึงยังจับมือถือแขนเธอด้วย ซึ่งเกียร์ไม่พอใจ ในเมื่อตอนนี้ เขาถือว่ายัยลูกกวางยังเป็นของเขาอยู่ “ไอ้เกียร์” เจไดเรียกครั้งที่หนึ่ง เกียร์ไม่หัน“เหี้ยเกียร์!” ครั้งที่สองเจ้าของชื่อ

จู่ๆแพทริเซียก็นึกถึงเกียร์ขึ้นมา นึกถึงแม้ว่าเขาเองก็เคยทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้กับเธอ แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจเขาเหมือนกับที่รังเกียจผู้ชายคนนี้ และเธอไม่ได้รู้สึกว่าเขาจะประสงค์ร้ายกับเธอถึงขั้นที่รู้สึกได้จากผู้ชายคนนี้ ความรู้สึกมันต่างกัน เธอก็อธิบายไม่ถูก รู้แต่ว่ามันต่างกัน แต่ถึงจะต่างกันหรือไม่ต่าง ตอนนี้มันคงไม่มีประโยชน์อะไร ในเมื่อเธอคงไม่มีทางรอดพ้นเงื้อมมือผู้ชายคนนี้เกียร์คงไม่มีทางจะมาช่วยเธอได้ ความหวังเธอไม่มีทางเป็นจริง เพราะมันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้เขาอยู่ไหนก็ไม่รู้ และเขาเองก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธออยู่ไหน และกำลังเผชิญอยู่กับอะไร ยิ่งคิดก็ยิ่งพาให้น้ำตาไหล ยังไงเธอก็ไม่อยากเจอความโหดร้ายจากผู้ชายน่าเกลียดน่ากลัวแถมยังน่ารังเกียจน่าขยะแขยงคนนี้เลย“ฮือๆ อย่าทำเราเลยนะ เราขอร้อง ปล่อยเราไปเถอะ” เธอพยายามอ้อนวอนอีกครั้ง ทั้งตัวก็ยังคงพยายามขัดขืน แต่เพราะอีกฝ่ายเรี่ยวแรงมหาศาลกว่า เธอก็เลยสู้ไม่ได้ ได้แต่ขอร้อง“ไม่ปล่อยเว้ย ปล่อยก็ควายชิบหายอ่ะดิ ของดีขนาดนี้ แม่งจะกินให้พุงกางเลย”“กูไม่อนุญาต!!!”ผัวะ!!!!อยู่ๆไอ้โจรเถื่อนในคราบนักศึกษาก็ถูกกร

เกียร์บอกเจไดแค่นั้น แต่เขาไม่ได้อธิบายขยายความให้มากกว่านั้น ว่าที่เขาหลับเต็มตื่นมันเป็นเพราะว่าเขาได้กอดหมอนข้างนุ่มๆทั้งคืน เพราะเขาย่องเข้าห้องแพทริเซีย และย่องเข้าไปได้อย่างง่ายดาย เพราะเธอไม่ได้ล็อคประตู ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร สงสัยโชคคงเข้าข้างเขาล่ะมั้ง ส่วนไอ้ที่เขาหลับบนโซฟา นั่นเขาก็แค่แหกตาเธอ เพราะอยากจะนอนกับเธอที่คอนโด แล้วถ้าเป็นไปได้ ถ้าไม่ติดกับว่าวันนี้เขามีเรียนเช้า เขาคงยังนอนกอดเธออยู่ ไม่รีบลุกขึ้นกลับคอนโดไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหรอก เพราะเขายังฟินอยู่เลย ยังอยากนอนกอดเธออยู่เลย เธอที่ยอมให้เขากอดโดยไม่ขัดขืนสักนิด แถมเธอกอดเขาตอบอีกต่างหาก การที่เธอหลับลึกนี่มันดีจริงๆ แต่! คงไม่ดีแน่ ถ้าเธอไปหลับลึกแล้วคนที่อยู่กับเธอเป็นคนอื่น ไม่ใช่เขา“แค่หลับสบายเฉยๆหรือมีสาวหลับอยู่เป็นเพื่อนล่ะ”ดูเหมือนว่าถึงเกียร์จะไม่บอก แต่เพื่อนสนิทอย่างเจไดก็รู้(สันดาน)“…” เกียร์ไม่ตอบ แต่มองเจไดด้วยสายตาที่ถ้าแปลเป็นคำพูดคงจะได้ว่า …มึงรู้แล้วจะถามทำไม“นั่นไง กูว่าแล้ว ว่าเซ้นส์กูไม่พลาด”“เซ้นส์ไม่พลาดหรือสันดานมึงไม่ต่างกับมัน” เสียงเรียบนิ่งของเกรย์ดังแทรกเข้ามาพร้อมกั

เกียร์บอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง มือยังแตะหน้าผากคนบนตักแล้วเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้หน้าผากเธออีกนิด“ไหนมาดูหน่อย เป็นไงบ้าง” น้ำเสียงเดิมเอ่ยเบาๆ พร้อมกับสายตาอ่อนโอนที่จ้องมอง ก่อนเขาจะใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยตรงรอยนูนบนหน้าผากเธอเบาๆ ส่วนเธอก็ยอมอยู่นิ่งให้เขาปลอบ เพราะเหมือนคำขอโทษคำนั้นของเขามันสะกดจิตเธอเข้าให้แล้ว“เจ็บมากมั้ย” …“เอ่อ ก็นิดหน่อย” ถึงตอนนี้เธอไม่ค่อยจะกล้าสบตาเขาเท่าไหร่“งั้นเหรอ ถ้างั้น” เกียร์พูดแค่นั้นแล้วเลื่อนหน้าไปใกล้อีกนิด ก่อนจะเป่ารอยบวมช้ำให้แพทริเซียเบาๆ“เพี่ยง” เป่าแล้วเขาก็เสกคาถายาวิเศษให้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากนั้นก็ละใบหน้าออกมามองเธอใหม่ พร้อมรอยยิ้มบางๆ“หายยัง”“…”“เงียบ สงสัยยังไม่หาย โอเค งั้น” …“เพี่ยง” เขาเป่ากระหม่อมให้เธออีกครั้ง “คราวนี้หายยัง”“เอ่อ หาย หายแล้ว” ครั้งนี้แพททริเซียรีบตอบ จากที่เมื่อกี้เธอตอบเขาไม่ทันเพราะมัวแต่ใจสั่น แต่ครั้งนี้ถ้าไม่รีบ เขาคงเป่าคาถาเสกใจให้สั่นใส่เธออีก “งั้น งั้นเราไปก่อนนะ ขอบใจนะที่มาส่งเรา” คนใจสั่นรีบบอกอีกประโยค จากนั้นก็รีบลุกจากตักเขาแล้วลงจากรถเดินเร็วๆห่างออกไปทันที กลัวว่าถ้ายังขืนชักช้า

“อือ อืม” แพทริเซียพยักหน้ารับเบาๆ เกียร์ที่เห็นแบบนั้นจึงยิ้มพอใจ เพราะนั่นหมายถึง เขาไปต่อได้แล้ว“งั้นกอดแน่นๆนะ ฉันจะพาเธอโบยบิน” ว่าแล้วเขาก็ก้มลงจูบเธอพร้อมกับแก่นกายที่เริ่มขยับเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนมันจะค่อยๆรัวแรงขึ้นตามแรงอารมณ์เมื่อรับรู้ได้ว่าคนที่เขากำลังประเคนจูบดูดดื่มและร้อนแรงให้ไปพร้อมๆกับการกระแทกเอ็นเข้าออกตอนนี้ได้หายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง อุณหภูมิในห้องกว้าง มันถึงได้กลับมาร้อนระอุอีกครั้ง เมื่อทั้งคู่สามารถปลดปล่อยความต้องการได้เต็มที่ ไม่ต้องมีความเจ็บมาบดบังขวางกั้นและยับยั้งไม่ให้ปลดปล่อยความต้องการได้อย่างเต็มที่ได้อีกแล้วผับๆๆๆ…!!!“อ๊ะๆ เกียร์…” ระหว่างที่กำลังขยับเข้าออก และปากเกียร์ที่เมื่อกี้ปรนเปรอจูบดูดดื่มร้อนแรงให้แพทริเซียอยู่ละออกมาเพื่อไปซุกไซ้ดูดดึงตามแก้มและซอกคอเธอ เธอก็ไม่อาจจะอดกลั้นความเสียวสะท้านจากจังหวะกระแทกร่องที่ยิ่งทะลวงเข้ามาลึกก็ยิ่งเสียวทั้งร้อนเร่าไปทุกอณูรูขุมขน แพทริเซียจึงไม่อาจที่จะเก็บเสียงครางเอาไว้ แม้ลึกๆจะรู้ว่าน่าอาย แต่ความซ่านกระสันมันไม่เข้าใครออกใคร เพราะเธอก็คน มีความต้องการเฉกเช่นมนุษย์ ไม่ต่างกับใครๆ“ครางอีก