All Chapters of สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน: Chapter 1 - Chapter 9

บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาทันทีเฉินจิ่งรีบร้อนคว้าสร้อยข้อมือ ทำท่าเหมือนจะถอดออก"ขอโทษครับพี่ชิงเสวี่ย ผมไม่รู้ว่านี่คือของหมั้นแทนใจของพวกพี่ ผมจะคืนให้พี่เขาเดี๋ยวนี้เลย"ซ่งจือเมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ หน้าตึงเครียด พูดจาต่อว่าเสียงดัง"พ่อก็รู้อยู่ว่ามันมีค่ามากแต่ยังตั้งใจยัดให้คุณอาอีก อยากให้คุณอาขายหน้าชัด ๆ เลย คนนิสัยไม่ดี!"เสิ่นชิงเสวี่ยจ้องผมเงียบ ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า"ซ่งอวี้ เธอจะพาลหาเรื่องไปถึงเมื่อไร""ฉันรับนายกลับมา ก็เพราะอยากจะใช้ชีวิตอยู่กับนายดี ๆ นะ"ลึก ๆ ในใจผมรู้สึกว่ามันเหลวไหลเมื่อก่อนเวลาเฉินจิ่งอยากได้อะไร ถ้าผมให้ช้าไปนิดเดียว ก็จะโดนแก้แค้นตลอดมาตอนนี้ผมเชื่อฟังแล้ว ทำไมเธอยังไม่พอใจอีกผมหันหลังไปหยิบนาฬิการุ่นลิมิเต็ดที่เสิ่นชิงเสวี่ยเพิ่งมอบให้ผม แล้วยื่นไปตรงหน้าเฉินจิ่ง"แค่หินทิเบตยังไม่พอใช่ไหม งั้นเรือนนี้ ก็ยกให้นายด้วยแล้วกัน"เสิ่นชิงเสวี่ยหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที เธอสะบัดมืออย่างแรง ปัดเค้กวันเกิดบนโต๊ะจนคว่ำ ครีมกระเด็นใส่ชายเสื้อของผม จานกระเบื้องแตกกระจายเต็มพื้น"ซ่งอวี้ นายต้องพูดจาประชดประชัน ตั้งใจแทงใจดำฉันขนา

หัวใจที่อ่อนแออยู่แล้วของผมรับไม่ไหว อึดอัดและเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นพัก ๆผมพยุงร่างกายที่อ่อนแรงเพื่อไปหายาที่เตรียมไว้เป็นประจำเพิ่งจะเทยาลงบนฝ่ามือ ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามา แย่งยาไปแล้วขว้างลงพื้นทั้งหมด"ใครอนุญาตให้คุณพ่อกินยาเอง ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากคุณอา คุณพ่อห้ามแตะของอะไรทั้งนั้น!"ซ่งจือเมิ่งจ้องผมด้วยสายตาเกรี้ยวกราดอาการเจ็บปวดหัวใจยิ่งเด่นชัดขึ้น ผมไม่ทันได้เถียง ก้มตัวลงไปเก็บเม็ดยาที่กระจายอยู่แต่ในวินาทีถัดมา เท้าข้างหนึ่งก็เหยียบลงมาอย่างแรง แล้วออกแรงบดขยี้ เม็ดยาผสมกับฝุ่นฝังเข้าไปในร่องพื้นไม้ซ่งจือเมิ่งพูดเสียงแหลม "หน้าไม่อาย! โจร! ออกไปจากบ้านหนูเลยนะ!"เสียงวิ้งในหูดังก้อง ภาระของหัวใจเทียมพุ่งสูงถึงขีดสุดในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว ทรุดลงกับพื้น ภาพเรื่องราวในอดีตพรั่งพรูขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ซ่งจือเมิ่งร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ตอนตรวจพบโรคหัวใจก็ไม่มีเวลาจับเจ่ารอหัวใจบริจาคแล้วผมก็เลยแอบไปตรวจจับคู่เนื้อเยื่อ แลกหัวใจที่สมบูรณ์แข็งแรงให้เธอโดยไม่ลังเล แล้วใส่หัวใจเทียมให้ตัวเองผมต้องทรมานอยู่ระหว่างความเป็นความตายนานกว่าครึ่งเดือนแต่พอซ่งจือเมิ่

ในห้องผู้ป่วยเงียบกริบ หมอมองผมอย่างจนปัญญา"เสียใจด้วยนะครับ ผู้ป่วยได้รับความกระทบกระเทือนทางใจอย่างรุนแรง ทนไม่ไหวจริง ๆ"ผมทรุดนั่งลงกับพื้น หมดอาลัยตายอยากตอนกำลังจัดเก็บของใช้ที่พ่อทิ้งไว้ ผมคลำเจอเครื่องบันทึกเสียงเครื่องหนึ่งใต้หมอนของท่าน พอกดปุ่มเล่น เสียงที่นุ่มนวลแต่อำมหิตของเฉินจิ่งก็ดังขึ้น "คุณอา ผมเห็นว่าคุณน่าสงสาร ผมจะบอกความจริงอะไรให้ฟังนะ จริง ๆ แล้วผมไม่ได้ถูกคุณแม่รับมาเลี้ยงหรอก ผมเป็นลูกนอกกฎหมายของเธอต่างหาก คุณกับพ่อผมแย่งชิงกันมาทั้งชีวิต สู้กันมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับต้องมาเลี้ยงลูกให้เขาตั้งกี่สิบปี คุณว่ามันน่าตลกไหมครับ จริงสิ บ้านเก่าหลังนั้นที่คุณอากับซ่งอวี้สู้ตายเพื่อปกป้องไว้ คุณแม่โอนชื่อให้ผมตั้งแต่วันที่ผมบรรลุนิติภาวะแล้วล่ะ ขอบคุณพวกคุณนะที่ช่วยปกป้องให้ผม... ชาตินี้ คุณสู้พ่อผมไม่ได้ ลูกชายไม่เอาไหนของคุณก็สู้ผมไม่ได้ ต่อไปภรรยา ลูกสาว ทรัพย์สินของเขา...ก็ต้องเป็นของผมทั้งหมด พวกคุณนี่เป็นดาวนำโชคของผมจริง ๆ!"นอนอัมพาตแต่ประสาทการได้ยินยังทำงาน พ่อของผมถูกเขาทำให้ตรอมใจตายแท้ ๆ เลยความเคียดแค้นเผาไหม้จนตาผมแดงฉานในทันทีผมพุ่

เสียงหวอรถพยาบาลดังก้องไกลออกไป คราบเลือดในสวนสนุกถูกทำความสะอาดจนหมดเร็วมากเฉินจิ่งปัดชายเสื้อเบา ๆ ก่อนหันหลังเดินไปยังลานจอดรถซ่งจือเมิ่งยืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูพื้นบริเวณนั้นที่เพิ่งถูกน้ำฉีดล้างอย่างเหม่อลอย"คุณอา...พวกเราไม่ไปโรงพยาบาลกันเหรอคะ"เฉินจิ่งไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ"ในโรงพยาบาลมีเชื้อโรคเต็มไปหมด สุขภาพอาก็ไม่ค่อยดี ถ้าเกิดติดเชื้อโรคขึ้นมาจะทำยังไง"ซ่งจือเมิ่งจ้องมองไปที่หน้าท้องของเสิ่นชิงเสวี่ย พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจคุณอาไม่ไปโรงพยาบาล คงเพราะกลัวป่วยสินะคุณแม่เคยบอกว่า ร่างกายของคุณอาอ่อนแอมาก"งั้น...งั้นพวกเรารอให้คุณแม่กลับมาก่อน แล้วค่อยไปหาคุณพ่อเหรอคะ"เฉินจิ่งไม่ได้ตอบอะไร เขาเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับทันทีซ่งจือเมิ่งเปิดประตูรถ พอลองมองไปยังเบาะหลังที่ว่างเปล่า ก็รู้สึกหวาดกลัวนิดหน่อยเธอพูดเสียงเบา "คุณอา มานั่งข้างหลังเป็นเพื่อนหนูหน่อยได้ไหม หนูอยู่คนเดียว...หนูกลัว"เฉินจิ่งหันขวับกลับมา คิ้วขมวดแน่นเป็นปม"เธออายุเท่าไรแล้ว แค่นั่งรถยังต้องให้คนไปนั่งเป็นเพื่อนอีกเหรอ ไม่ได้เรื่องเลย"ซ่งจือเมิ

เสิ่นชิงเสวี่ยยังไม่ยอมจบแค่นั้นเธอออกตามหาคนที่ช่วยผมแกล้งตายในตอนนั้นอย่างบ้าคลั่ง เหมือนกับว่าขอแค่หาคนคนนั้นพบ ก็จะสามารถย้อนเวลากลับไป ทำให้ผมฟื้นกลับมาได้อีกครั้งฟ้าไม่ใจร้ายหรอก ในที่สุดเธอก็ตามจากเบาะแสเล็ก ๆ ไปจนถึงชายแดนทางตะวันตกเฉียงใต้เธอนั่งเครื่องบินไปที่นั่นทั้งคืนแต่สิ่งที่เจอกลับไม่ใช่หมอผีหรือจอมเวทที่ไหน เป็นชายชราในชุดเครื่องแบบทหารคนหนึ่งเสิ่นชิงเสวี่ยคุกเข่าลงเสียงดังตุ้บ"ขอร้องล่ะ ช่วยบอกฉันทีว่าเขาอยู่ที่ไหน"ชายชราส่ายหัวเบา ๆ น้ำเสียงสงบแต่แฝงความเด็ดขาด "ที่ฉันช่วยเขาตอนนั้น เพราะฉันติดหนี้ชีวิตพ่อของเขาอยู่ ก็เลยช่วยปลอมใบแจ้งตาย ช่วยให้เขาหลุดพ้นไปได้""งั้นครั้งนี้..." เสิ่นชิงเสวี่ยตาลุกวาวทันที "ครั้งนี้ไม่ได้"ชายชราพูดตัดบทเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"ครั้งก่อนเขายังมีชีวิตอยู่ ผมเลยช่วยซ่อนเขาไว้ได้ แต่ครั้งนี้เขาตายไปแล้ว ผมช่วยคนตายไม่ได้หรอก"พูดจบ ชายชราก็โยนซองเอกสารผนึกแน่นซองหนึ่งใส่ตักเธอ"ดูเอาเองเถอะ นี่คือเรื่องที่ปีนั้นเขายังไม่ทันได้บอกคุณ"เสิ่นชิงเสวี่ยมือสั่นเทาขณะแกะมันออก ด้านในมีแต่ใบแจ้งภาวะวิกฤตของผู้ป่วยบาง ๆ