บทที่ 3

หัวใจที่อ่อนแออยู่แล้วของผมรับไม่ไหว อึดอัดและเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นพัก ๆ

ผมพยุงร่างกายที่อ่อนแรงเพื่อไปหายาที่เตรียมไว้เป็นประจำ

เพิ่งจะเทยาลงบนฝ่ามือ ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามา แย่งยาไปแล้วขว้างลงพื้นทั้งหมด

"ใครอนุญาตให้คุณพ่อกินยาเอง ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากคุณอา คุณพ่อห้ามแตะของอะไรทั้งนั้น!"

ซ่งจือเมิ่งจ้องผมด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

อาการเจ็บปวดหัวใจยิ่งเด่นชัดขึ้น ผมไม่ทันได้เถียง ก้มตัวลงไปเก็บเม็ดยาที่กระจายอยู่

แต่ในวินาทีถัดมา เท้าข้างหนึ่งก็เหยียบลงมาอย่างแรง แล้วออกแรงบดขยี้

เม็ดยาผสมกับฝุ่นฝังเข้าไปในร่องพื้นไม้

ซ่งจือเมิ่งพูดเสียงแหลม "หน้าไม่อาย! โจร! ออกไปจากบ้านหนูเลยนะ!"

เสียงวิ้งในหูดังก้อง ภาระของหัวใจเทียมพุ่งสูงถึงขีดสุด

ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว ทรุดลงกับพื้น ภาพเรื่องราวในอดีตพรั่งพรูขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ซ่งจือเมิ่งร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ตอนตรวจพบโรคหัวใจก็ไม่มีเวลาจับเจ่ารอหัวใจบริจาคแล้ว

ผมก็เลยแอบไปตรวจจับคู่เนื้อเยื่อ แลกหัวใจที่สมบูรณ์แข็งแรงให้เธอโดยไม่ลังเล แล้วใส่หัวใจเทียมให้ตัวเอง

ผมต้องทรมานอยู่ระหว่างความเป็นความตายนานกว่าครึ่งเดือน

แต่พอซ่งจือเมิ่งลงจากเตียงวันแรก ก็ไม่ได้มาเยี่ยมผม แต่กลับวิ่งเหยาะ ๆ ไปหาเฉินจิ่ง

"คุณอา เมื่อไรคุณอาถึงจะได้มาเป็นพ่อของหนูล่ะคะ

พ่อของหนูน่ารำคาญจะตาย แค่คุณแม่สูบบุหรี่เพิ่มขึ้นมวนเดียว เขาก็บ่นอยู่นั่นแหละ หนูนั่งดูทีวีแป๊บเดียว เขาก็ดุอีก

คุณอาดีกว่าอีกค่ะ ซื้อแฮมเบอร์เกอร์ให้หนู พาหนูไปสวนสนุก หนูกับคุณแม่ชอบอยู่กับคุณอาที่สุดเลย"

ผมยืนอยู่นอกห้อง ได้ยินทุกคำอย่างชัดเจนไม่ตกหล่น

แผลเป็นจากการผ่าตัด เจ็บปวดรวดร้าวเหมือนถูกไฟเผา

ผมข่มเสียงสะอื้นแล้วเดินเข้าไปข้างหน้า

"ซ่งจือเมิ่ง พ่อยอมนอนบนเตียงผ่าตัดเพื่อเธอ เกือบเสียอีกครั้งชีวิตที่เหลือไป เธอทำกับฉันพ่อนี้เหรอ"

เฉินจิ่งปกป้องเธอไว้ข้างหลังทันที แล้วพูดด้วยท่าทางอ่อนแอ

"พี่ครับ เด็กยังเล็ก พูดจาไม่รู้จักกาละเทศะ พี่ต้องไปโมโหใส่เธอ ดุเธอขนาดนี้เลยเหรอ"

พอมีเฉินจิ่งคอยให้ท้าย ซ่งจือเมิ่งก็ยิ่งไม่เกรงกลัวอะไร เงยหน้าคำรามใส่ผม

"หนูรำคาญคุณพ่อจัง! เย็นชาไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด! ตอนนั้นทำไมคุณพ่อไม่ตายบนเตียงผ่าตัดไปซะเลย

ยังไงซะคุณแม่ก็ตั้งท้องลูกของคุณอาแล้ว อีกไม่นานหนูก็จะมีน้องชายแล้ว จะมีคุณพ่อหรือไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไร"

คำพูดนี้เหมือนสายฟ้าผ่าลงกลางหัวผมเข้าอย่างจัง

ผมเกร็งทื่อไปทั้งตัว เลือดลมปั่นป่วน หน้ามืดล้มสลบลงไปทันที

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เสิ่นชิงเสวี่ยก็นั่งอยู่ข้างเตียง

เมื่อเห็นผมฟื้นขึ้นมา เธอก็นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย

"ในเมื่อนายรู้หมดแล้ว ฉันก็จะไม่ปิดบังนายแล้วกัน

ฉันกับเสี่ยวจิ่งมีอะไรกันแล้ว ตั้งแต่วันที่จัดงานฝังศพแม่ของนาย

ฉันโกหกนายว่าเมาจนไม่ได้ยินโทรศัพท์ จริง ๆ แล้วเสี่ยวจิ่งเกาะติดฉันมาก ฉันเลยไม่มีเวลาโทรกลับ"

ในสมองอื้ออึงไปหมด

ผมนึกถึงวันนั้น ที่เฉินจิ่งร้องไห้จนเป็นลมในศาลาพิธี

ผมเป็นห่วงเขา เลยให้เสิ่นชิงเสวี่ยพาเขากลับไปก่อน

ครอบครัวผมมีคนน้อย งานศพยังไม่ทันเสร็จ พวกญาติพี่น้องฝ่ายลุงป้าก็มาแย่งชิงมรดก

เพื่อรักษาบ้านเก่าของครอบครัวไว้ ผมกับพ่อโดนทำร้ายจนหัวร้างข้างแตก

ช่วงเวลานั้น ผมโทรหาเสิ่นชิงเสวี่ยไปนับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอไม่รับสายเลยสักครั้ง

ที่แท้ตอนที่ผมสิ้นหวังและไร้ทางออกที่สุด เธอกำลังคลอเคลียพลอดรักอยู่กับเฉินจิ่งนี่เอง

หัวใจเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกออก ความอัปยศอับอายปนความแค้นพุ่งแล่นขึ้นสมอง

ผมตบหน้าเธอฉาดแล้วฉาดเล่า

เธอหลุบตาลง ไม่หลบเลี่ยงไปไหน ปล่อยให้ผมระบายอารมณ์อยู่อย่างนั้น

แต่พอผมจะไปคิดบัญชีกับเฉินจิ่ง เสิ่นชิงเสวี่ยกลับคว้าข้อมือผมไว้แน่น แล้วระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

"ซ่งอวี้ นายมีพ่อแม่คอยโอ๋มาตั้งแต่เด็ก มีฉันคอยปกป้อง ไม่เคยขาดแคลนอะไรเลย

แต่เสี่ยวจิ่งต้องพึ่งพาคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีคนเหลียวแล เขาไม่มีอะไรเลยสักอย่าง! นายจะยอมถอยให้เขาหน่อยไม่ได้เหรอ"

ตอนที่มองดูท่าทางลำเอียงเข้าข้างแบบฝังใจของเธอ ผมก็หมดหวังโดยสิ้นเชิง พูดเสียงแหบแห้งว่า

"เสิ่นชิงเสวี่ย เราหย่ากันเถอะ! "

"ไม่นะ!" เสิ่นชิงเสวี่ยกอดผมไว้แน่น น้ำเสียงอ่อนลงทันที

"ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันพูดไม่คิดเอง

อาอวี้ ฉันเห็นเฉินจิ่งเป็นแค่น้องชายเท่านั้น เขาเป็นคนคิดมาก กลัวว่าพอคุณแม่จากไปแล้ว พวกเราจะไล่เขาออกไป เขาถึงได้แอบวางยาฉัน

ฉันสาบานว่ามีแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว วันหลังจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว

นายลองคิดถึงจือเมิ่งสิ เธอเพิ่งจะมีหัวใจที่แข็งแรงนะ นายจะปล่อยให้เธอต้องเสียครอบครัวไปเหรอ"

ชั่วขณะนั้น ผมดันหวั่นไหว

ต่อให้โมโหแค่ไหน ซ่งจือเมิ่งก็เป็นเด็กที่ผมเลี้ยงดูมาด้วยตัวเอง

"ฉันให้โอกาสเธอได้อีกครั้ง แต่เธอต้องไปเอาเด็กออก ส่งตัวเฉินจิ่งไปที่อื่น ตั้งแต่นี้ไปตัดขาดกันให้เด็ดขาด"

เสิ่นชิงเสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กัดฟันพยักหน้า

"ตกลง ฉันตกลง"

เธอลบช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเฉินจิ่งต่อหน้าผม

กลับบ้านตรงเวลาทุกวัน อ่อนโยนและยอมโอนอ่อนผ่อนตามผม

แม้ซ่งจือเมิ่งก็ยังสงบสงี่ยมขึ้น กลายเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย

ผมหลงนึกไปว่าชีวิตจะกลับคืนสู่ร่องสู่รอยได้จริง ๆ

จนกระทั่งถึงวันเกิดของซ่งจือเมิ่ง ผมตั้งใจเลิกงานก่อนเวลา เพื่อจะพาเธอไปสวนสนุก

เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินบทสนทนาของสองแม่ลูก

"คุณแม่ เมื่อไรพวกเราถึงจะได้ไปหาคุณอากับน้องชายล่ะคะ หนูคิดถึงเขาจัง"

เสิ่นชิงเสวี่ยกดเสียงต่ำกำชับ

"ไม่ต้องรีบหรอก รอคุณพ่อหนูกลับมา ค่อยหาทางวางยานอนหลับเขา พอเขาหลับปุ๋ย พวกเราค่อยแอบออกไปหาคุณอากัน"

ผมยืนอยู่นอกประตู รู้สึกหนาวเหน็บเหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง