บทที่ 2

พอกลับมาถึงห้อง ผมก็เริ่มเก็บกระเป๋าเดินทางเงียบ ๆ

เปิดตู้เสื้อผ้าออก เสื้อโค้ทแคชเมียร์ กุญแจรถหรู ชุดสูทสั่งตัด...

ของที่เมื่อก่อนตอนยากจนผมไม่กล้าซื้อ เสิ่นชิงเสวี่ยก็นำมาเติมเต็มให้จนครบ

สเปรย์หอมปรับอากาศบนโต๊ะที่เธอผสมด้วยตัวเอง ม่านหน้าต่างก็เปลี่ยนกลับเป็นสีเขียวเข้มที่ผมชอบ...

สองปีที่กลับมาอยู่บ้านตระกูลเสิ่น เธอเหมือนจะเปลี่ยนกลับไปเป็นเด็กสาวที่มีแค่ผมในสายตาอีกครั้ง

แต่ผมในตอนนี้ จะไม่ถูกคำหวานไม่กี่คำหลอกให้ใจอ่อนอีกแล้ว

ผมหยิบเสื้อผ้าแค่ไม่กี่ตัวที่ใส่ตอนถูกเธอบังคับพาตัวกลับมา

เพิ่งจะวางลงในกระเป๋าเดินทาง เสิ่นชิงเสวี่ยก็เดินเข้ามา

เธอดึงข้อมือผมไป สวมหินทิเบตกลับเข้าที่ข้อมือเหมือนเดิม พร้อมออกคำสั่งแบบไม่เปิดโอกาสให้แย้ง

"เก็บไว้ให้ดี! วันหลังห้ามยกให้คนอื่นส่งเดชอีกนะ!"

ผมเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าเธอจะไปเอาคืนมาจากเฉินจิ่ง!

เสิ่นชิงเสวี่ยกวาดตามองกระเป๋าเดินทางผม ขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันที

"นายเก็บไปแค่นี้เองเหรอ"

ผมตอบเสียงเรียบ

"ไม่ใช่ของของฉัน ไม่มีจำเป็นต้องเอาไป"

รังสีอำมหิตล้นออกจากดวงตาของเสิ่นชิงเสวี่ย เธอถูกผมยั่วโมโหอีกครั้ง

"ในเมื่อนายดูถูกมันนัก ของพวกนี้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์

ใครก็ได้ มายกของทั้งหมดที่ฉันซื้อให้คุณผู้ชาย ออกไปเผาทิ้งให้หมด"

นับตั้งแต่นี้ไป ไม่ว่าเขาจะใช้ของอะไร ก็ต้องขออนุญาตเฉินจิ่งก่อนเท่านั้น"

สีหน้าผมไม่เปลี่ยนเลย ลากกระเป๋าเดินทางหันหลังเดินออกจากห้องทันที

เพิ่งเดินมาถึงโค้งบันได จู่ ๆ ก็ถูกคนผลักอย่างแรง

ผมกลิ้งไถลลงไปตามบันได

หัวเข่าถลอก เจ็บแสบไปหมด

ซ่งจือเมิ่งยืนอยู่บนบันได มองลงมาที่ผมด้วยสายตาดุร้าย

"คุณพ่อไม่ได้เชื่อฟังขึ้นเลยสักนิด แกล้งทำทั้งนั้น! ตั้งใจยุยงให้คุณแม่กับคุณอาแตกกัน

หนูขอเตือนนะ ถ้าวันหลังยังกล้าแกล้งคุณอาอีก หนูจะไม่ยอมรับคุณพ่ออีกต่อไป"

พูดจบ เธอก็เหลือบไปเห็นยันต์คุ้มครองที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อผม จึงกระชากแย่งไป

"คืนมานะ!"

ผมฝืนพยุงร่างกายเพื่อเข้าไปแย่งคืน

นั่นคือของที่ผมคุกเข่าขอมาสามวันสามคืน เพื่อขอพรให้พ่อตัวเอง

ซ่งจือเมิ่งแกว่งยันต์ไปมาอย่างลำพองใจ

"คุณพ่อรังแกคุณอาหนึ่งครั้ง หนูก็จะทำลายของของคุณพ่อหนึ่งอย่าง เอาให้คุณพ่อไม่กล้าแตะต้องเขาอีกเลย!"

เธอฉีกยันต์คุ้มครองจนขาดแหลก

แผ่นกระดาษยันต์สีเหลืองอร่ามปลิวร่วงกราวลงบนตัวผม ความอดทนเฮือกสุดท้ายในใจพังทลายลงหมดแล้ว

ผมตบเข้าที่ใบหน้าของเธออย่างแรง เสียงเย็นชา

"เรื่องที่ฉันเสียใจที่สุดในชีวิต ก็คือการมอบหัวใจของตัวเองให้เด็กอย่างเธอ

"ในเมื่อเธอชอบเฉินจิ่งขนาดนี้ ยอมรับเขาเป็นพ่อ ก็ดีที่สุดแล้ว"

ซ่งจือเมิ่งกุมใบหน้า สายตามีแต่ความตกตะลึง

ผมไม่สนใจเธออีก ทนเจ็บเดินกะเผลกเข้าไปในห้องคนรับใช้ที่คับแคบและเก่าโทรม

ขณะกำลังทำความสะอาดแผลให้ตัวเอง ประตูก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง

เสิ่นชิงเสวี่ยบุกเข้ามาอย่างกระฟัดกระเฟียด "ซ่งอวี้ นายถึงขั้นต้องก..."

เมื่อมองเห็นรอยแผลเป็นจุด ๆ บนร่างกายผมชัดเจน เธอก็เงียบเสียงลงทันที

"ทำไมถึงเจ็บหนักขนาดนี้"

เธอประคองผมกลับไปที่เตียง แล้วพันแผลให้อย่างเบามือ

ชั่วขณะนั้น ผมเหมือนได้มองเห็นอดีต ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา

"อาอวี้"

แววตาของเสิ่นชิงเสวี่ยสั่นไหวเล็กน้อย เธอโน้มตัวเข้ามาจูบผม

ผมหันหน้าหลบไปตามสัญชาตญาณ หลีกเลี่ยงการสัมผัสของเธอ

เสิ่นชิงเสวี่ยชะงัก บีบกรามผมไว้อย่างแข็งกร้าว แล้วประกบจูบลงมาอย่างดุดัน

กลิ่นคาวเลือดคลุ้งอยู่ในปาก ผมนิ่งเกร็งปล่อยให้เธอทำตามใจชอบ ในหัวมีเศษภาพจำมากมายผ่านเข้ามา

ตอนที่ฝ่ามืออุ่นสอดเข้ามาใต้ปกเสื้อผม ในอกก็ปั่นป่วนขึ้นมา

ผมผลักเธอออกอย่างแรง ก้มลงขอบเตียง แล้วอาเจียนออกมาทันที

"ซ่งอวี้!" สีหน้าของเสิ่นชิงเสวี่ยย่ำแย่ถึงขีดสุด

"นายรังเกียจฉันขนาดนี้เลยเหรอ"

ผมเช็ดมุมปาก แล้วหลุบสายตาลงอย่างเย็นชา

"ขอโทษที ฉันรู้สึกไม่สบาย ถ้าเธอต้องการ ไปหาเฉินจิ่งดีกว่า"

สายตาของเสิ่นชิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอพูดเสียงสั่น "นายยังจะไล่ฉันไปอีกเหรอ

ซ่งอวี้ ฉันพูดไปตั้งกี่ครั้งแล้ว หลังจากที่นายไป ฉันไม่เคยปล่อยให้ผู้ชายคนไหนแตะต้องตัวเลย ที่ฉัน

ดูแลเสี่ยวจิ่ง ก็เป็นเพราะคำฝากฝังก่อนตายของคุณแม่อย่างเดียวเท่านั้น"

ฉันมองเธอด้วยสายตาราบเรียบ

"ฉันเชื่อเธอ พวกเธอบริสุทธิ์ใจต่อกัน"

เส้นเลือดตรงขมับของเสิ่นชิงเสวี่ยยิ่งปูดกว่าเดิม เธอถีบถังขยะคว่ำ แล้วสะบัดหน้าปิดประตูดังปังออกไป

ผ่านไปไม่นาน โทรศัพท์ของผมก็เด้งการแจ้งเตือนวิดีโอคอลจากเสิ่นชิงเสวี่ย

ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดรับสาย

เสียงหอบหายใจของเฉินจิ่งดังระเบิดไปทั่วทั้งห้อง

ในหน้าจอ เสิ่นชิงเสวี่ยนั่งคร่อมอยู่บนตัวเฉินจิ่ง ขยับตัวอย่างเอาแต่ใจ บนตู้หัวเตียงยังคงมีรูปถ่ายวันแต่งงานของพวกเราวางอยู่

มือของเสิ่นชิงเสวี่ยกำลังทาบลงบนใหน้าผมในรูปถ่าย ทิ้งรอยฝ่ามือเปียกชื้นเอาไว้

เฉินจิ่งสบตากับผมผ่านหน้าจอ ยกยิ้มมุมปากอย่างลำพองใจ

"พี่ชิงเสวี่ย ช้า ๆ หน่อยครับ พี่ชายเขายังมองอยู่นะ"

เสิ่นชิงเสวี่ยตั้งใจจ่อกล้องไปที่เตียงนอน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนแก้แค้น

"ในเมื่อนายไม่เชื่อ งั้นฉันก็จะทำให้สิ่งที่นายมโนไว้กลายเป็นเรื่องจริง!

ดูให้เต็มตานะ ว่าฉันกับเสี่ยวจิ่งรักกันปานจะกลืนกินขนาดไหน

ถ้าพวกเรายังไม่หยุด นายห้ามกดวางเด็ดขาด!"

ตลอดทั้งคืน เธอพาเฉินจิ่งทิ้งร่องรอยที่ปลดปล่อยอารมณ์ไว้ในทุกซอกทุกมุมของห้องนอนใหญ่

ภาพเร่าร้อนเต็มจอกับเสียงที่น่าอับอายทำให้ผมปั่นป่วนมวนท้อง เหลือแต่ความคลื่นไส้สะอิดสะเอียนลึกถึงขั้วหัวใจ

ผมทนทรมานจนฟ้าเริ่มสว่าง เสิ่นชิงเสวี่ยถึงยอมจบกิจกรรมอย่างไม่เต็มใจ