LOGINShare
บทที่ 6
Latest chapter
สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน บทที่ 9
เสิ่นชิงเสวี่ยยังไม่ยอมจบแค่นั้นเธอออกตามหาคนที่ช่วยผมแกล้งตายในตอนนั้นอย่างบ้าคลั่ง เหมือนกับว่าขอแค่หาคนคนนั้นพบ ก็จะสามารถย้อนเวลากลับไป ทำให้ผมฟื้นกลับมาได้อีกครั้งฟ้าไม่ใจร้ายหรอก ในที่สุดเธอก็ตามจากเบาะแสเล็ก ๆ ไปจนถึงชายแดนทางตะวันตกเฉียงใต้เธอนั่งเครื่องบินไปที่นั่นทั้งคืนแต่สิ่งที่เจอกลับไม่ใช่หมอผีหรือจอมเวทที่ไหน เป็นชายชราในชุดเครื่องแบบทหารคนหนึ่งเสิ่นชิงเสวี่ยคุกเข่าลงเสียงดังตุ้บ"ขอร้องล่ะ ช่วยบอกฉันทีว่าเขาอยู่ที่ไหน"ชายชราส่ายหัวเบา ๆ น้ำเสียงสงบแต่แฝงความเด็ดขาด "ที่ฉันช่วยเขาตอนนั้น เพราะฉันติดหนี้ชีวิตพ่อของเขาอยู่ ก็เลยช่วยปลอมใบแจ้งตาย ช่วยให้เขาหลุดพ้นไปได้""งั้นครั้งนี้..." เสิ่นชิงเสวี่ยตาลุกวาวทันที "ครั้งนี้ไม่ได้"ชายชราพูดตัดบทเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"ครั้งก่อนเขายังมีชีวิตอยู่ ผมเลยช่วยซ่อนเขาไว้ได้ แต่ครั้งนี้เขาตายไปแล้ว ผมช่วยคนตายไม่ได้หรอก"พูดจบ ชายชราก็โยนซองเอกสารผนึกแน่นซองหนึ่งใส่ตักเธอ"ดูเอาเองเถอะ นี่คือเรื่องที่ปีนั้นเขายังไม่ทันได้บอกคุณ"เสิ่นชิงเสวี่ยมือสั่นเทาขณะแกะมันออก ด้านในมีแต่ใบแจ้งภาวะวิกฤตของผู้ป่วยบาง ๆ
สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน บทที่ 8
เสิ่นชิงเสวี่ยไม่เชื่อว่าผมตายแล้วต่อให้บุคลากรทางการแพทย์จะยืนยันซ้ำ ๆ ต่อให้ร่างกายของผมจะไม่มีอุณหภูมิและแข็งทื่อไปนานแล้วก็ตามเธอก็ยังคงขอบตาแดงผ่าว แล้วค่อย ๆ วางร่างของผมลงในห้องแช่เย็นที่เธอสั่งให้คนสร้างขึ้นในชั่วข้ามคืนเสิ่นชิงเสวี่ยเริ่มออกตามหาหลักฐานเหมือนคนเสียสติเธอหาดูกล้องวงจรปิดทุกตัวในบ้าน ตรวจสอบประวัติของโรงพยาบาลทุกแห่งเธอดึงดันที่จะคิดว่า ผมยังไม่ตาย"เมื่อสามปีก่อนยังแกล้งตายไปครั้งหนึ่งเลย ก็ต้องแกล้งตายเป็นครั้งที่สองได้สิ"วันที่สาม เธอขับรถไปศูนย์พักฟื้นด้วยตัวเองเพื่อจะรับพ่อของผมกลับมายังตระกูลเสิ่นแต่พอผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไป บนเตียงกลับว่างเปล่าเสิ่นชิงเสวี่ยอึ้งไปเลย"คนล่ะ?!"หัวหน้าพยาบาลก้มหน้า "คุณซ่ง...เสียชีวิตไปตั้งแต่สามวันก่อนแล้วค่ะ""เป็นไปไม่ได้! ฉันให้ทรัพยากรทางการแพทย์ที่ดีที่สุดให้เขา! ยาที่ดีที่สุด! หมอที่ดีที่สุด! จะตายได้ยังไง?!"หัวหน้าพยาบาลหยิบปากกาอัดเสียงออกมาด้ามหนึ่ง แล้วใช้สองมือยื่นให้เธอ"นี่คือ...สิ่งที่พบอยู่ใต้หมอนของเขาค่ะ คุณลองฟังดูได้นะคะ"เสิ่นชิงเสวี่ยคว้ามาทันที แล้วกดปุ่มเล่นเสียงเส
สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน บทที่ 7
เสียงหวอรถพยาบาลดังก้องไกลออกไป คราบเลือดในสวนสนุกถูกทำความสะอาดจนหมดเร็วมากเฉินจิ่งปัดชายเสื้อเบา ๆ ก่อนหันหลังเดินไปยังลานจอดรถซ่งจือเมิ่งยืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูพื้นบริเวณนั้นที่เพิ่งถูกน้ำฉีดล้างอย่างเหม่อลอย"คุณอา...พวกเราไม่ไปโรงพยาบาลกันเหรอคะ"เฉินจิ่งไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ"ในโรงพยาบาลมีเชื้อโรคเต็มไปหมด สุขภาพอาก็ไม่ค่อยดี ถ้าเกิดติดเชื้อโรคขึ้นมาจะทำยังไง"ซ่งจือเมิ่งจ้องมองไปที่หน้าท้องของเสิ่นชิงเสวี่ย พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจคุณอาไม่ไปโรงพยาบาล คงเพราะกลัวป่วยสินะคุณแม่เคยบอกว่า ร่างกายของคุณอาอ่อนแอมาก"งั้น...งั้นพวกเรารอให้คุณแม่กลับมาก่อน แล้วค่อยไปหาคุณพ่อเหรอคะ"เฉินจิ่งไม่ได้ตอบอะไร เขาเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับทันทีซ่งจือเมิ่งเปิดประตูรถ พอลองมองไปยังเบาะหลังที่ว่างเปล่า ก็รู้สึกหวาดกลัวนิดหน่อยเธอพูดเสียงเบา "คุณอา มานั่งข้างหลังเป็นเพื่อนหนูหน่อยได้ไหม หนูอยู่คนเดียว...หนูกลัว"เฉินจิ่งหันขวับกลับมา คิ้วขมวดแน่นเป็นปม"เธออายุเท่าไรแล้ว แค่นั่งรถยังต้องให้คนไปนั่งเป็นเพื่อนอีกเหรอ ไม่ได้เรื่องเลย"ซ่งจือเมิ
สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน บทที่ 6
ชั่วขณะที่คมมีดแทงเข้าหน้าอก เลือดสด ๆ ก็พุ่งทะลักออกมาหัวใจเทียมหยุดเต้นลงโดยสิ้นเชิงร่างกายไร้น้ำหนักฉับพลัน ลอยเบาหวิวขึ้นไปด้านบนในสายตาที่พร่ามัว ใบหน้าของเสิ่นชิงเสวี่ยบิดเบี้ยวเป็นก้อน ตะโกนสุดเสียงจนคอแห้ง "อาอวี้!"ดวงวิญญาณเบาหวิวลงเรื่อย ๆ ผมมองเห็นตัวผมอีกคนทรุดลงในอ้อมกอดของเธออย่างอ่อนแรง เลือดตรงหน้าอกไหลทะลักออกมาไม่ขาดสายมือสองข้างของเสิ่นชิงเสวี่ยกดปิดบาดแผลผมไว้แน่น พยายามจะห้ามเลือดที่ไหลออกมาแต่ยิ่งออกแรง เลือดก็ยิ่งพุ่งทะลักหนักกว่าเดิม ไหลซึมออกมาตามร่องนิ้วมือของเธอ กดยังไงก็กดไม่อยู่"อาอวี้! อาอวี้!"เธอเสียงสั่น ร้องเรียกชื่อผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า"นายมองฉันสิ! อย่าเพิ่งหลับนะ! ห้ามหลับเด็ดขาด!"ซ่งจือเมิ่งแข็งค้างอยู่กับที่ อ้าปากค้าง แต่กลับส่งเสียงไม่ออก เสิ่นชิงเสวี่ยตาแดง แผดเสียงร้องใส่คนรอบข้างเหมือนคนบ้า "หมอ! เรียกรถพยาบาล! รีบเข้า!"ฝูงชนแตกฮืออย่างความลนลาน เจ้าหน้าที่กู้ชีพพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วคลำชีพจรที่ลำคอผม แล้วเปิดเปลือกตาของฉันดู"คุณครับ เสียใจด้วยนะครับ เขาจากไปแล้วครับ"เสิ่นชิงเสวี่ยคล้ายกับฟังไม่เข้าใจ ตาแดงก่ำพ
สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน บทที่ 5
ในห้องผู้ป่วยเงียบกริบ หมอมองผมอย่างจนปัญญา"เสียใจด้วยนะครับ ผู้ป่วยได้รับความกระทบกระเทือนทางใจอย่างรุนแรง ทนไม่ไหวจริง ๆ"ผมทรุดนั่งลงกับพื้น หมดอาลัยตายอยากตอนกำลังจัดเก็บของใช้ที่พ่อทิ้งไว้ ผมคลำเจอเครื่องบันทึกเสียงเครื่องหนึ่งใต้หมอนของท่าน พอกดปุ่มเล่น เสียงที่นุ่มนวลแต่อำมหิตของเฉินจิ่งก็ดังขึ้น "คุณอา ผมเห็นว่าคุณน่าสงสาร ผมจะบอกความจริงอะไรให้ฟังนะ จริง ๆ แล้วผมไม่ได้ถูกคุณแม่รับมาเลี้ยงหรอก ผมเป็นลูกนอกกฎหมายของเธอต่างหาก คุณกับพ่อผมแย่งชิงกันมาทั้งชีวิต สู้กันมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับต้องมาเลี้ยงลูกให้เขาตั้งกี่สิบปี คุณว่ามันน่าตลกไหมครับ จริงสิ บ้านเก่าหลังนั้นที่คุณอากับซ่งอวี้สู้ตายเพื่อปกป้องไว้ คุณแม่โอนชื่อให้ผมตั้งแต่วันที่ผมบรรลุนิติภาวะแล้วล่ะ ขอบคุณพวกคุณนะที่ช่วยปกป้องให้ผม... ชาตินี้ คุณสู้พ่อผมไม่ได้ ลูกชายไม่เอาไหนของคุณก็สู้ผมไม่ได้ ต่อไปภรรยา ลูกสาว ทรัพย์สินของเขา...ก็ต้องเป็นของผมทั้งหมด พวกคุณนี่เป็นดาวนำโชคของผมจริง ๆ!"นอนอัมพาตแต่ประสาทการได้ยินยังทำงาน พ่อของผมถูกเขาทำให้ตรอมใจตายแท้ ๆ เลยความเคียดแค้นเผาไหม้จนตาผมแดงฉานในทันทีผมพุ่
สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน บทที่ 4
คืนนั้น ผมดื่มนมที่เสิ่นชิงเสวี่ยยื่นให้ตามปกติรอจนสองแม่ลูกย่องออกจากบ้านเบา ๆ ผมก็ขึ้นเงียบ ๆ แล้วแอบตามหลังพวกเธอไปตามไปตลอดทางจนถึงคอนโดหรูแห่งหนึ่งมองผ่านช่องประตูที่ไม่ได้ปิดสนิท ผมเห็นเฉินจิ่งนั่งอยู่อย่างสบายใจบนโซฟาเสิ่นชิงเสวี่ยป้อนผลไม้ให้เขา ช่วยนวดขาให้เขาอย่างอ่อนโยน "หลายวันมานี้ฉันอยู่เคียงข้างนายไม่ได้ ลำบากนายจริง ๆ เลย"ซ่งจือเมิ่งซบอยู่ข้างกายเธอ บุ้ยปากบ่นงุ้งงิ้ง "ต้องโทษพ่อหนูที่ใจแคบ ไม่ยอมให้คุณแม่รับคุณอากลับไป"ผมออกแรงผลักประตูเปิดออก ริมฝีปากสั่นไม่หยุด"ไหนว่าส่งตัวไปแล้วไงเสิ่นชิงเสวี่ย คำพูดเธอมีอะไรจริงบ้าง"เสิ่นชิงเสวี่ยยืนบังอยู่หน้าเฉินจิ่ง เธอยืนเผชิญหน้ากับผม"ซ่งอวี้ นายพอได้แล้ว! เสี่ยวจิ่งไม่เคยคิดจะแย่งอะไรกับนายเลย เขาอยู่กับฉันโดยไม่มีสถานะอะไรก็น่าสงสารพอแล้ว นายเลิกเห็นแก่ตัวสักทีได้ไหม"เฉินจิ่งเถียงอย่างมั่นใจ "พี่ครับ พี่ก็อายุเยอะแล้วแถมยังไม่รู้จักสร้างบรรยากาศโรแมนติก พี่ชิงเสวี่ยเบื่อพี่ตั้งนานแล้ว แทนที่จะยกประโยชน์ให้คนนอก สู้ให้ผม..."ในที่สุดผมก็อดกลั้นไว้ไม่ไหว คว้าแจกันบนโต๊ะขว้างใส่ไปการทะเลาะวิวาทระเบิ
You May Also Like
เงาจันทร์บางๆ ยามอรุณ
แผ่นแป้งแห่งเหมันต์5.8K viewsหักกิ่งหลิวสิ้นสายใยรัก
เสี่ยวหมี่หู7.1K viewsแสงจันทร์ที่ลับไปในตาเธอ
ดาวตก7.9K viewsเมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง
น้ำค้างแข็งตก7.7K viewsใยรักเป็นสาปพิษ หิมะเป็นหลุมฝัง
เฉาเย่1.0K viewsไม่อาจพารักเก่ากลับมา
ความจำปลา702 viewsหลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ
เกิดใหม่ก็บ้าเลย1.3K viewsลาก่อนความรัก ฉันไม่ขอรับมันอีกต่อไป
หวังไจ๋เสี่ยวฉวนโถว3.0K views
