บทที่ 5

ในห้องผู้ป่วยเงียบกริบ หมอมองผมอย่างจนปัญญา

"เสียใจด้วยนะครับ ผู้ป่วยได้รับความกระทบกระเทือนทางใจอย่างรุนแรง ทนไม่ไหวจริง ๆ"

ผมทรุดนั่งลงกับพื้น หมดอาลัยตายอยาก

ตอนกำลังจัดเก็บของใช้ที่พ่อทิ้งไว้ ผมคลำเจอเครื่องบันทึกเสียงเครื่องหนึ่งใต้หมอนของท่าน

พอกดปุ่มเล่น เสียงที่นุ่มนวลแต่อำมหิตของเฉินจิ่งก็ดังขึ้น

"คุณอา ผมเห็นว่าคุณน่าสงสาร ผมจะบอกความจริงอะไรให้ฟังนะ จริง ๆ แล้วผมไม่ได้ถูกคุณแม่รับมาเลี้ยงหรอก ผมเป็นลูกนอกกฎหมายของเธอต่างหาก

คุณกับพ่อผมแย่งชิงกันมาทั้งชีวิต สู้กันมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับต้องมาเลี้ยงลูกให้เขาตั้งกี่สิบปี คุณว่ามันน่าตลกไหมครับ

จริงสิ บ้านเก่าหลังนั้นที่คุณอากับซ่งอวี้สู้ตายเพื่อปกป้องไว้ คุณแม่โอนชื่อให้ผมตั้งแต่วันที่ผมบรรลุนิติภาวะแล้วล่ะ ขอบคุณพวกคุณนะที่ช่วยปกป้องให้ผม...

ชาตินี้ คุณสู้พ่อผมไม่ได้ ลูกชายไม่เอาไหนของคุณก็สู้ผมไม่ได้ ต่อไปภรรยา ลูกสาว ทรัพย์สินของเขา...ก็ต้องเป็นของผมทั้งหมด พวกคุณนี่เป็นดาวนำโชคของผมจริง ๆ!"

นอนอัมพาตแต่ประสาทการได้ยินยังทำงาน พ่อของผมถูกเขาทำให้ตรอมใจตายแท้ ๆ เลย

ความเคียดแค้นเผาไหม้จนตาผมแดงฉานในทันที

ผมพุ่งออกจากโรงพยาบาลเหมือนคนบ้า ตรงไปยังสวนสนุก เห็นทั้งสามคนนั้นกำลังคุยเล่นหัวเราะร่ากันอยู่บนสนามหญ้าแต่ไกล ๆ

ผมกำมีดปอกผลไม้ในมือแน่นแล้วพุ่งเข้าไป คิดแต่ว่าจะลากเฉินจิ่งลงไปตายด้วยกัน

เสิ่นชิงเสวี่ยคว้าข้อมือผมไว้ทันที

"ซ่งอวี้! นายเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก!"

นักท่องเที่ยวรอบข้างล้อมวงเข้ามาทันที ชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์

ซ่งจือเมิ่งยืนบังหน้าเฉินจิ่งเอาไว้ แล้วตะโกนลั่น

"พ่อของหนูเป็นโรคจิต เขาคอยรังแกคุณอามาตลอด

ตอนนี้กว่าคุณอาอุตส่าห์ทำให้คุณแม่ตั้งท้องน้องชายอีกคนได้ เขาก็เป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว คิดจะทำร้ายคุณอา!

คนบ้า! ผู้ชายนิสัยไม่ดี! ไปให้พ้นเลยนะ!"

ซ่งจือเมิ่งเก็บก้อนหินบนพื้นปาใส่ผม ฝูงชนที่มุงดูอยู่ก็ทำตามทันที

"เป็นโรคจิตยังมารังแกคนอื่นอีก ฉันว่าแกล้งทำมากกว่า!"

"คนพรรค์นี้ชั่วร้ายเกินไปแล้ว รีบขว้างหินใส่ให้ตายไปเลย!"

คำด่าทอ คำถ่มถุย ถาโถมเข้าใส่ผมจนเกือบจมมิด

ผมมองผ่านกลุ่มคนไปสบตากับเสิ่นชิงเสวี่ยที่กำลังปกป้องเฉินจิ่ง

ผมยิ้มมุมปาก หัวเราะอย่างน่าสมเพชและสิ้นหวัง

"เสิ่นชิงเสวี่ย ถ้าชาติหน้ามีจริง ฉันขอไม่เจอเธออีก!"

วินาทีต่อมา ผมก็ยกมีดปอกผลไม้ขึ้น แล้วแทงปักลงไปกลางหัวใจอย่างแรง