All Chapters of รักใกล้สุดขอบฟ้า: Chapter 11 - Chapter 18

เจียงเหยี่ยนไม่ได้ยื่นมือไปรับ แค่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองวินาทีที่สายตาอันดุดันตวัดมองไปที่ทนายความ ทนายความก็ใจสั่นจนเหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมเต็มฝ่ามือ“ถ้าคุณเจียงไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”“ใบหย่ามาได้ยังไง นายกล้าร่วมมือกับสวี่หวันเอ่อร์ปลอมใบหย่ามาหลอกฉันเหรอ ทนายวัง นายมีความกล้ามากนักเหรอ!”ใบหย่าบนโต๊ะถูกเจียงเหยี่ยนฉีกเป็นสองท่อน แล้วปาใส่ทนายความอย่างแรงทนายความตกใจจนแทบจะทรุดเข่าลง “คุณเจียง ต่อให้ผมใจกล้าเท่าฟ้าก็ไม่กล้าหลอกคุณหรอกครับ ใบหย่าฉบับนี้เป็นของจริง ดำเนินการที่สำนักงานเขตตามหนังสือสัญญาหย่าที่คุณสวี่มอบให้ผม ถ้าคุณไม่เชื่อก็ไปตรวจสอบดูได้! หรือจะไปถามคุณสวี่ดูก็ได้ครับ!”เจียงเหยี่ยนแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “ฉันไม่เคยเซ็นอะไรกับหวันเอ่อร์สักหน่อย...”คำพูดที่เพิ่งเอ่ยออกไปได้ครึ่งประโยคพลันหยุดชะงักลงจู่ ๆ เจียงเหยี่ยนก็นึกถึงตอนที่ฝนตกครั้งหนึ่ง เสียงฟ้าร้องดังสนั่นอยู่ด้านนอกฟางหลีโทรศัพท์มาบอกว่าผิงอันกลัวเสียงฟ้าร้อง เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมหยุดกลางดึกคืนนั้นเขาลุกจากเตียงเตรียมจะออกไปหาฟางหลี แต่สวี่หวันเอ่อร์กลับเข้ามาขวางไว้ แล้วยื่นเอกสา

วันรุ่งขึ้น ณ บ้านตระกูลสวี่สวี่หวันเอ่อร์นั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา โดยมีสายตาของผู้เป็นแม่จับจ้องมาที่เธออยู่ตลอดเวลาเมื่อถูกจ้องจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว สวี่หวันเอ่อร์จึงปิดโทรทัศน์แล้วหันไปมองหน้าแม่“แม่คะ มีเรื่องอะไรอยากพูดกับหนูหรือเปล่าคะ”ผู้เป็นแม่ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจเอ่ยปากถาม “แม่ได้ยินมาว่าลูกแจ้งความจับเจียงเหยี่ยนเหรอ แล้วข้อความที่ลูกโพสต์นั่นมันยังไงกันแน่ ลูกหย่ากับเจียงเหยี่ยนแล้วจริง ๆ เหรอ ลูกจะแต่งงานกับกู้หลิ่นจริง ๆ ใช่ไหม”ตอนที่เห็นโพสต์นั้น คุณนายสวี่ตกใจไม่น้อยเลยยังไงสวี่หวันเอ่อร์กับเจียงเหยี่ยนก็แต่งงานกันมาหลายปีแล้ว จู่ ๆ ก็มาแตกหักกันรุนแรงขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเรื่องจริงไหม“หนูเป็นคนแจ้งความเองค่ะ แต่เขาก็มีเส้นสายพอตัว ไม่ได้ติดคุกสักหน่อยไม่ใช่เหรอคะ”สวี่หวันเอ่อร์หรี่ตาลง แววตาเย็นชาพาดผ่านดวงตาไปในชั่วอึดใจ“หนูไม่บีบให้เขากับฟางหลีต้องชดใช้ให้เซี่ยเทียนด้วยชีวิตก็ดีแค่ไหนแล้ว!”“แขนของเซี่ยเทียนโดนหมากัดขาดจริง ๆ เหรอ เจียงเหยี่ยนทำเรื่องหน้ามืดตามัวแบบนั้นลงไปได้ยังไงกัน” คุณนายสวี่ถอนหายใจ “ยังไงแม่ก็เห็นเขามาตั้งแต่เด็ก แถมพ

“หวันเอ่อร์ เธอไม่ต้องมาเยี่ยมฉันทุกวันก็ได้นะ ฉันดีขึ้นมากแล้ว ไม่เป็นไรแล้วละ”เซี่ยเทียนอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เอาแต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยไม่ยอมขยับเขยื้อนครอบครัวของเซี่ยเทียนไม่รู้ว่าที่แขนของเธอขาดไปนั้นเป็นเพราะช่วยสวี่หวันเอ่อร์ ทุกครั้งที่เห็นสวี่หวันเอ่อร์ก็มักจะเอ่ยชมอยู่เสมอว่าดีใจที่ลูกสาวมีเพื่อนที่ดีแบบนี้แต่ทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดนั้น และมองดูแขนเสื้ออันว่างเปล่าของเซี่ยเทียน สวี่หวันเอ่อร์ก็อดน้ำตาร่วงไม่ได้“ขอโทษนะเซี่ยเทียน ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน...”“ยัยโง่ ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย” เซี่ยเทียนฝืนยิ้มให้เธอ “ได้ยินมาว่าฟางหลีกำลังจะติดคุกเหรอ ดีจัง ถือว่าได้แก้แค้นให้ฉัน แล้วก็แก้แค้นให้ตัวเธอเองด้วย”“ติดคุกแค่ห้าปี สำหรับผู้หญิงคนนั้น มันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ!”สวี่หวันเอ่อร์มีแววตาเคียดแค้นพาดผ่านดวงตา “ส่วนเจียงเหยี่ยน ฉันก็ไม่มีทางปล่อยเขาไว้เหมือนกัน กู้หลิ่นกำลังหาทางกว้านซื้อบริษัทของพวกเขาอยู่ เซี่ยเทียน ฉันจะแก้แค้นให้เธอเอง ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้พวกมันลอยนวลไปง่าย ๆ หรอก!”“อย่าโทษตัวเองเลย เธอจำไม่ได้เหรอว่าฉันเป็นคนถนัดซ้ายน่ะ โชคดีนะที่คราวนี้แขนท

“วันนี้เธอแต่งงานกับคุณกู้ ข่าวใหญ่ไปทั่วทั้งเมือง...ผมไม่เข้าใจเลย เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วัน คุณนายก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เดิมทีเธอรักคุณมากขนาดนั้นแท้ ๆ ...”“อย่าไปโทษเธอเลย”เจียงเหยี่ยนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “เป็นความผิดฉันเอง ฉันไม่ควรไปหาตัวแทนตอนเธอไม่ได้สติ อุบัติเหตุครั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเธอพุ่งเข้ามาผลักฉันออกไป คนที่ต้องนอนไม่ได้สติก็คงจะเป็นฉัน เธอช่วยชีวิตฉันไว้ แต่ฉันกลับไปมั่วสุมกับผู้หญิงคนอื่นข้างนอก หลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมา ฉันเคยสัญญากับเธอว่าจะตัดขาดกับผู้หญิงคนนั้น แต่พอเห็นว่าเธอไม่ได้สนใจอะไร ฉันถึงได้ทำตัวเหมือนเดิม แต่ฉันคิดไม่ถึงเลย ว่าความจริงแล้วเธอคิดจะไปจากฉันตั้งนานแล้ว!”“หวันเอ่อร์เป็นคนที่ไม่ยอมให้มีเรื่องด่างพร้อยมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ฉันมันโง่เอง”“หลี่เจี๋ย นายไปเถอะ บริษัทปิดตัวแล้ว นายไม่ต้องคอยตามรับใช้ฉันอีกต่อไปแล้วละ”ผู้ช่วยมองเขาด้วยความเป็นห่วง “คุณอยู่คนเดียวจะไม่เป็นอะไรเหรอครับ หรือว่าจะให้ผมไปส่งคุณที่บ้านดี”“ไม่ต้องหรอก มีที่ที่ฉันต้องไปสักหน่อย”ผู้ช่วยรู้ดีว่าเจียงเหยี่ยนกำลังจะไปที่ไหน จึงไม่ได้เอ่ยห้าม“ผมเข้าใจครับ อ้อ ประธานเจียง