MasukShare
บทที่ 14
Bab terbaru
รักใกล้สุดขอบฟ้า บทที่ 18
เจียงเหยี่ยนเอาแต่ตะโกนโวยวายอยู่หน้าประตู ราวกับว่าขอแค่เขาส่งเสียงตะโกนออกมา ก็จะหยุดสวี่หวันเอ่อร์ไม่ให้แต่งงานกับคนอื่นได้ทว่าสวี่หวันเอ่อร์กลับทำเป็นหูทวนลมต่อเสียงตะโกนเรียกของเขา เธอมองบาทหลวง แล้วค่อย ๆ เอ่ยคำตอบออกมา“ฉันยินดีค่ะ”น้ำเสียงหนักแน่นไร้ซึ่งความลังเลในวินาทีนี้ หัวใจของเจียงเหยี่ยนแตกสลายลงอย่างสมบูรณ์เขาคุกเข่าทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หยาดน้ำตาใสไหลรินออกจากหางตา“ทำไม ทำไมต้องแต่งงานกับเขาด้วย!”“ตอนนี้เจ้าบ่าวจุมพิตเจ้าสาวได้แล้วครับ”บาทหลวงเอ่ยปาก กู้หลิ่นจึงก้มหน้าลงประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอันอ่อนนุ่มของสวี่หวันเอ่อร์ทุกคนพากันปรบมือเกรียวกราวอีกครั้ง ทั้งสองคนสวมกอดกันแน่นท่ามกลางคำอวยพรของทุกคนเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เจียงเหยี่ยนก็พยายามจะพุ่งพรวดเข้าไปด้านในราวกับคนเสียสติ “หวันเอ่อร์!”“คุณเจียง เชิญออกไปเถอะครับ ไม่งั้นอย่าหาว่าเราไม่เกรงใจนะครับ”บอดี้การ์ดพยายามจะดึงตัวเขา ทว่าดึงยังไงก็ดึงไม่ออกพวกเขาจึงต้องลงไม้ลงมือกับเจียงเหยี่ยนด้วยความจนใจตอนที่บอดี้การ์ดรัวหมัดใส่ร่างของเจียงเหยี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่า สวี่หวันเอ่อร์ก็กำลังควงแขน
รักใกล้สุดขอบฟ้า บทที่ 17
“วันนี้เธอแต่งงานกับคุณกู้ ข่าวใหญ่ไปทั่วทั้งเมือง...ผมไม่เข้าใจเลย เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วัน คุณนายก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เดิมทีเธอรักคุณมากขนาดนั้นแท้ ๆ ...”“อย่าไปโทษเธอเลย”เจียงเหยี่ยนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “เป็นความผิดฉันเอง ฉันไม่ควรไปหาตัวแทนตอนเธอไม่ได้สติ อุบัติเหตุครั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเธอพุ่งเข้ามาผลักฉันออกไป คนที่ต้องนอนไม่ได้สติก็คงจะเป็นฉัน เธอช่วยชีวิตฉันไว้ แต่ฉันกลับไปมั่วสุมกับผู้หญิงคนอื่นข้างนอก หลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมา ฉันเคยสัญญากับเธอว่าจะตัดขาดกับผู้หญิงคนนั้น แต่พอเห็นว่าเธอไม่ได้สนใจอะไร ฉันถึงได้ทำตัวเหมือนเดิม แต่ฉันคิดไม่ถึงเลย ว่าความจริงแล้วเธอคิดจะไปจากฉันตั้งนานแล้ว!”“หวันเอ่อร์เป็นคนที่ไม่ยอมให้มีเรื่องด่างพร้อยมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ฉันมันโง่เอง”“หลี่เจี๋ย นายไปเถอะ บริษัทปิดตัวแล้ว นายไม่ต้องคอยตามรับใช้ฉันอีกต่อไปแล้วละ”ผู้ช่วยมองเขาด้วยความเป็นห่วง “คุณอยู่คนเดียวจะไม่เป็นอะไรเหรอครับ หรือว่าจะให้ผมไปส่งคุณที่บ้านดี”“ไม่ต้องหรอก มีที่ที่ฉันต้องไปสักหน่อย”ผู้ช่วยรู้ดีว่าเจียงเหยี่ยนกำลังจะไปที่ไหน จึงไม่ได้เอ่ยห้าม“ผมเข้าใจครับ อ้อ ประธานเจียง
รักใกล้สุดขอบฟ้า บทที่ 16
สวี่หวันเอ่อร์ครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ให้คนรับใช้เรียกเจียงเหยี่ยนเข้ามาในบ้านเขาเปียกไปทั้งตัว ทันทีที่ก้าวเข้ามา ก็ทำเอาพื้นบ้านเปียกแฉะไปหมดสวี่หวันเอ่อร์สั่งให้คนรับใช้มาถูพื้นด้วยสีหน้ารังเกียจ พลางยื่นผ้าขนหนูให้เจียงเหยี่ยนผืนหนึ่งแบบลวก ๆ แต่กลับไม่เคยคิดจะให้เขาเข้ามาอาบน้ำอุ่นหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เลย“ฉันจำได้ว่า ฉันยังมีเสื้อผ้าอยู่ที่นี่อีกสองสามชุด ไม่รู้ว่าจะขอยืมที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยได้ไหม”“เสื้อผ้าพวกนั้นฉันเอาไปทิ้งตั้งนานแล้ว” สวี่หวันเอ่อร์คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกล้าพูดประโยคนี้ออกมา “อีกอย่าง ฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว จะให้ยืมที่อาบน้ำมันก็คงไม่สะดวกหรอกนะ!”เจียงเหยี่ยนยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นานจำได้ว่าเมื่อก่อน เธอไม่ได้เป็นแบบนี้เมื่อก่อนขอแค่เขาตากฝนมานิดหน่อย เธอก็ร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูกแล้วแต่ตอนนี้ ในสายตาของเธอกลับมีเพียงความรังเกียจ“ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรเธอถึงได้เกลียดฉันขนาดนี้ หวันเอ่อร์ ฉันบอกไปแล้วไงว่าเรื่องของเซี่ยเทียนมันเป็นอุบัติเหตุ ทำไมเธอถึงต้องไร้เยื่อใยขนาดนี้ด้วย”“เจียงเหยี่ยน มาถึงขั้นนี้แล้ว นายยังจะกล้าถา
รักใกล้สุดขอบฟ้า บทที่ 15
“หวันเอ่อร์ เธอไม่ต้องมาเยี่ยมฉันทุกวันก็ได้นะ ฉันดีขึ้นมากแล้ว ไม่เป็นไรแล้วละ”เซี่ยเทียนอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เอาแต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยไม่ยอมขยับเขยื้อนครอบครัวของเซี่ยเทียนไม่รู้ว่าที่แขนของเธอขาดไปนั้นเป็นเพราะช่วยสวี่หวันเอ่อร์ ทุกครั้งที่เห็นสวี่หวันเอ่อร์ก็มักจะเอ่ยชมอยู่เสมอว่าดีใจที่ลูกสาวมีเพื่อนที่ดีแบบนี้แต่ทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดนั้น และมองดูแขนเสื้ออันว่างเปล่าของเซี่ยเทียน สวี่หวันเอ่อร์ก็อดน้ำตาร่วงไม่ได้“ขอโทษนะเซี่ยเทียน ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน...”“ยัยโง่ ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย” เซี่ยเทียนฝืนยิ้มให้เธอ “ได้ยินมาว่าฟางหลีกำลังจะติดคุกเหรอ ดีจัง ถือว่าได้แก้แค้นให้ฉัน แล้วก็แก้แค้นให้ตัวเธอเองด้วย”“ติดคุกแค่ห้าปี สำหรับผู้หญิงคนนั้น มันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ!”สวี่หวันเอ่อร์มีแววตาเคียดแค้นพาดผ่านดวงตา “ส่วนเจียงเหยี่ยน ฉันก็ไม่มีทางปล่อยเขาไว้เหมือนกัน กู้หลิ่นกำลังหาทางกว้านซื้อบริษัทของพวกเขาอยู่ เซี่ยเทียน ฉันจะแก้แค้นให้เธอเอง ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้พวกมันลอยนวลไปง่าย ๆ หรอก!”“อย่าโทษตัวเองเลย เธอจำไม่ได้เหรอว่าฉันเป็นคนถนัดซ้ายน่ะ โชคดีนะที่คราวนี้แขนท
รักใกล้สุดขอบฟ้า บทที่ 14
หลังจากไปเยี่ยมแม่แล้ว สวี่หวันเอ่อร์ก็เตรียมตัวไปเยี่ยมเซี่ยเทียนที่โรงพยาบาลกู้หลิ่นเสนอตัวขับรถไปส่งตอนพวกเขาเดินมาถึงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วย ก็บังเอิญเจอเจียงเหยี่ยนที่มาเยี่ยมเซี่ยเทียนพอดีเขาเพิ่งออกมาจากสถานีตำรวจ หลังจากเมื่อคืนถูกจับไปขังไว้ทั้งคืน กว่าจะได้รับอนุญาตให้ประกันตัวออกมาได้ส่วนฟางหลีนั้น เกรงว่าคงหนีไม่พ้นต้องนอนคุกแน่ภายในโถงทางเดินอันสลัว เจียงเหยี่ยนมองปราดเดียวก็เห็นสวี่หวันเอ่อร์กำลังควงแขนผู้ชายคนอื่นอยู่ภาพบาดตานั้นทำให้เขารีบสาวเท้าเข้าไปหา แล้วกระชากเธอจากข้างกายของกู้หลิ่นมาอยู่ตรงหน้าตัวเองทันที“สวี่หวันเอ่อร์ เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ เธอไปควงแขนผู้ชายคนอื่นกลางวันแสก ๆ มันหมายความว่ายังไง”“ผู้ชายคนอื่นเหรอ”สีหน้าของกู้หลิ่นเปลี่ยนไป เขายื่นมือไปดึงสวี่หวันเอ่อร์กลับมาไว้ในอ้อมแขนของตัวเองทันที“คุณเจียงกำลังหมายถึงผมเหรอครับ ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าคุณหย่ากับหวันเอ่อร์แล้ว ตอนนี้หวันเอ่อร์คือภรรยาของผม! ภรรยาจะควงแขนสามีตัวเอง มันก็เป็นเรื่องปกติที่สุดไม่ใช่หรือไงครับ”เจียงเหยี่ยนตวัดสายตามองเขาอย่างรำคาญใจ “หุบปากไปเลย! ฉันกำลั
รักใกล้สุดขอบฟ้า บทที่ 13
วันรุ่งขึ้น ณ บ้านตระกูลสวี่สวี่หวันเอ่อร์นั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา โดยมีสายตาของผู้เป็นแม่จับจ้องมาที่เธออยู่ตลอดเวลาเมื่อถูกจ้องจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว สวี่หวันเอ่อร์จึงปิดโทรทัศน์แล้วหันไปมองหน้าแม่“แม่คะ มีเรื่องอะไรอยากพูดกับหนูหรือเปล่าคะ”ผู้เป็นแม่ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจเอ่ยปากถาม “แม่ได้ยินมาว่าลูกแจ้งความจับเจียงเหยี่ยนเหรอ แล้วข้อความที่ลูกโพสต์นั่นมันยังไงกันแน่ ลูกหย่ากับเจียงเหยี่ยนแล้วจริง ๆ เหรอ ลูกจะแต่งงานกับกู้หลิ่นจริง ๆ ใช่ไหม”ตอนที่เห็นโพสต์นั้น คุณนายสวี่ตกใจไม่น้อยเลยยังไงสวี่หวันเอ่อร์กับเจียงเหยี่ยนก็แต่งงานกันมาหลายปีแล้ว จู่ ๆ ก็มาแตกหักกันรุนแรงขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเรื่องจริงไหม“หนูเป็นคนแจ้งความเองค่ะ แต่เขาก็มีเส้นสายพอตัว ไม่ได้ติดคุกสักหน่อยไม่ใช่เหรอคะ”สวี่หวันเอ่อร์หรี่ตาลง แววตาเย็นชาพาดผ่านดวงตาไปในชั่วอึดใจ“หนูไม่บีบให้เขากับฟางหลีต้องชดใช้ให้เซี่ยเทียนด้วยชีวิตก็ดีแค่ไหนแล้ว!”“แขนของเซี่ยเทียนโดนหมากัดขาดจริง ๆ เหรอ เจียงเหยี่ยนทำเรื่องหน้ามืดตามัวแบบนั้นลงไปได้ยังไงกัน” คุณนายสวี่ถอนหายใจ “ยังไงแม่ก็เห็นเขามาตั้งแต่เด็ก แถมพ
Anda juga akan menyukai
เมื่อเพลงจบ…ไม่อาจมีวันคืนดังเดิม
นิจนิรันดร์5.7K Dibacaมิอาจหวนคืน
ฝนพรำ11.6K Dibacaดวงจันทราไม่เคยวิ่งมาหาฉันเลย
เส้นหมี่บินไม่ได้6.3K Dibacaสุดปลายของหมอกขาว ไม่มีผู้ใดกลับมา
เค้กครีมเผือก6.6K Dibacaมอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน
แมวกวัก57 Dibacaฤดูใบไม้ผลิปีที่เจ็ด ไร้เงาหิมะ
หิมะ1.0K Dibacaคำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง
อาจิ้งผู้ชอบกินผักชี1.4K Dibacaไม่อาจเป็นดวงจันทร์ของคุณได้
อาอู๋1.9K Dibaca
