All Chapters of รักใกล้สุดขอบฟ้า: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อเซี่ยเทียนตามสวี่หวันเอ่อร์มาถึงงานอย่างเร่งรีบ โถงจัดเลี้ยงที่เคยอึกทึกคึกโครมพลันเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างหวาดกลัวว่าหากสวี่หวันเอ่อร์อาละวาดขึ้นมาจะพลอยโดนลูกหลงไปด้วยทว่าใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าสวี่หวันเอ่อร์เป็นคนอารมณ์ร้ายแค่ไหนในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลสวี่ที่ถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก เธอทั้งเอาแต่ใจ ดื้อรั้น และไม่ยอมให้มีเรื่องด่างพร้อยใด ๆ ขัดหูขัดตาขอเพียงเป็นเรื่องที่เธอไม่สบอารมณ์ เธอก็พร้อมจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่จนรับรู้กันไปทั่วทั้งเมืองเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา เจียงเหยี่ยนก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน“สวี่หวันเอ่อร์ เธอสะกดรอยตามฉันเหรอ ไหนบอกว่าไม่แคร์ฉันแล้วไง แล้วจะแอบตามมาทำไมอีก ฉันเคยอธิบายให้เธอฟังไปแล้วนะว่าฉันกับหลีหลี...”“ฉันรู้ ฉันสลบไปถึงสามปี และในช่วงสามปีนี้นายก็ไปตกหลุมรักฟางหลีที่เป็นตัวแทนของฉัน แถมยังมีลูกกับเธออีก”สวี่หวันเอ่อร์พูดแทรกขึ้นมา มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา“นายอยากให้เธอเอาเด็กออก แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะหนีออกจากโรงพยาบาลแล้วแอบคลอดลูกออกมา ในเมื่อเด็กเกิดมาแล้วก็คงจะทิ้งไม่ได้ เลยต้องมาจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนแบบนี้ เรื่องพวกนี้

“หวันเอ่อร์!”ก่อนจะหมดสติไป เธอเห็นเจียงเหยี่ยนพุ่งเข้ามาอุ้มเธอขึ้นจากพื้นสีหน้าของเขาดูทั้งหวาดกลัวและร้อนรนแต่หัวใจของเธอกลับด้านชาไปเสียแล้วเมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง สวี่หวันเอ่อร์ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้อยู่ข้างกาย“อาเหยี่ยน คุณไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย ถึงผิงอันจะเป็นลูกชายของคุณ แต่คุณนายเจียงก็เป็นผู้หญิงที่คุณรักที่สุดนะคะ คุณทรมานเธอแบบนี้ ใจคุณเองก็คงเจ็บปวดเหมือนกันใช่ไหมคะ”“คนโง่ ใครก็ตามที่ทำร้ายลูกของเรา ฉันไม่มีทางปล่อยเอาไว้หรอกนะ รวมถึงสวี่หวันเอ่อร์ด้วย ต่อให้เธอจะเป็นคนที่ฉันรักที่สุดก็ไม่ได้”สวี่หวันเอ่อร์ลืมตาขึ้นมา ลำคอยังคงเจ็บปวดและรู้สึกกระหายน้ำอย่างหนักเธอไม่ได้มองไปทางเจียงเหยี่ยน แต่หันไปมองพยาบาลพิเศษที่ยืนอยู่ด้านข้างแทน “คุณคะ ขอน้ำให้ฉันสักแก้วได้ไหมคะ”“หวันเอ่อร์ เธอฟื้นแล้ว”เมื่อได้ยินเสียง เจียงเหยี่ยนก็ชิงรับแก้วน้ำจากมือพยาบาลพิเศษมาจ่อที่ริมฝีปากของสวี่หวันเอ่อร์เธอไม่ยอมให้เขาป้อน พลางยื่นมือไปรับแก้วมาดื่มรวดเดียวจนหมดสายน้ำเย็นเฉียบไหลผ่านหลอดอาหารลงไป ถึงทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง“คุณนายเจียง ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ คุณสลบไ

“ได้ ฉันจะดื่ม”ฟางหลีไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเริ่มกระดกเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า“ดื่มจริงเหรอเนี่ย เห็นแก่เงินแค่นี้น่ะนะ”เซี่ยเทียนกลอกตาบน ขณะที่กำลังจะหาเรื่องกลั่นแกล้งอีกฝ่ายต่อ จู่ ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็กระอักเลือดออกมาคำโต“พรวด!”หยดเลือดสาดกระเซ็นเปื้อนตัวสวี่หวันเอ่อร์ไปหมดเธอขมวดคิ้ว ขณะที่เพิ่งจะอ้าปากถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เงาร่างของใครอีกคนก็พุ่งพรวดพราดเข้ามาจากด้านนอก“หลีหลี เธอเป็นยังไงบ้าง อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!”เจียงเหยี่ยนประคองกอดเธอเอาไว้ สายตากวาดมองขวดเหล้าเปล่าบนโต๊ะ“พวกเธอให้เขาดื่มเหล้าเหรอ สวี่หวันเอ่อร์! เธอรู้หรือเปล่าว่าหลีหลีเคยกระเพาะทะลุ ห้ามดื่มเหล้าเด็ดขาด! หลีหลี ไปเถอะ ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”แต่ฟางหลีกลับไม่ยอมไป เธอยื่นมือไปทางเซี่ยเทียน “คุณคะ คุณสัญญากับฉันแล้วนะ...ว่าถ้าดื่มเหล้าพวกนี้หมด จะให้เงินฉันห้าหมื่น!”เซี่ยเทียนถึงกับอึ้งไป ไม่คิดเลยว่าในเวลาแบบนี้เธอจะยังห่วงเรื่องเงินอยู่อีก“คุณนายเจียงคะ ถึงฉันจะเป็นเมียน้อย แต่ฉันก็ไม่ยอมใช้เงินของอาเหยี่ยนหรอกนะ! ฉันพิสูจน์ให้คุณเห็นแล้ว เงินห้าหมื่นนี่ฉันหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง

หลังจากอาการของลูกชายดีขึ้นมาก เจียงเหยี่ยนก็พาฟางหลีออกจากโรงพยาบาลวันนั้นบังเอิญเป็นวันเกิดของฟางหลีพอดี เขาจึงจัดปาร์ตี้วันเกิดให้เธอที่หลานเจวี๋ยในงานปาร์ตี้ เจียงเหยี่ยนโอบเอวเธอไว้ พลางประกาศกับทุกคนในโซนที่นั่งว่า “ทุกคนจำเอาไว้ให้ดี หลีหลีคือผู้หญิงของฉันเจียงเหยี่ยน ต่อไปห้ามใครทำให้เธอลำบากใจเด็ดขาด!”“อาเหยี่ยน เราจะไปกล้าทำให้พี่สะใภ้ลำบากใจได้ยังไง”“ไม่ทำแน่นอน วันนี้วันเกิดพี่สะใภ้ อยากกินอะไรดื่มอะไรสั่งได้เต็มที่เลย เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง!”“เราน่ะไม่รังแกพี่สะใภ้อยู่แล้ว แต่กับพวกนั้นก็ไม่แน่นะ”ใครบางคนพยักพเยิดหน้า สายตาทอดมองไปยังโซนที่นั่งซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักตรงนั้นมีแต่สาวสวยหน้าตาดี ล้วนเป็นคุณหนูตระกูลดังที่โดดเด่นและสะสวยที่สุดในแวดวงสังคมชั้นสูงของเมืองหลวงใครบางคนตาไว มองปราดเดียวก็รู้ว่าสวี่หวันเอ่อร์ที่มักจะมาขลุกอยู่ที่หลานเจวี๋ยเป็นประจำนั้นหายตัวไป“อาเหยี่ยน ได้ข่าวว่านายลงโทษเพื่อนสนิทของพี่สะใภ้ใหญ่เพื่อระบายอารมณ์ให้พี่สะใภ้รองเหรอ”“เซี่ยเทียนน่ะเหรอ เธอเป็นเพื่อนรักของพี่สะใภ้ใหญ่เลยนี่ วิธีนี้ของนายร้ายกาจมากนะ รู้ว่าการลงโทษเพื่อน

หลินหย่าเดินจากไปแล้ว ส่วนเจียงเหยี่ยนยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ฟางหลีมองใบหน้าที่ทวีความทะมึนตึงของเขา ในใจก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อย ๆเธอคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องนี้จะรู้ถึงหูของเจียงเหยี่ยนเร็วขนาดนี้ถ้าเจียงเหยี่ยนรู้ว่าเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ แล้วจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ“ใครก็ได้ ไปสืบเรื่องนี้มา”คนอื่น ๆ เห็นบรรยากาศไม่ปกติ จึงรีบเกลี้ยกล่อม “อาเหยี่ยน อย่ามัวแต่ยืนเหม่อสิ ไหนว่าจะจัดวันเกิดให้พี่สะใภ้ไง นี่เค้กก็ยังไม่ได้ตัด เหล้าก็เพิ่งดื่มไปไม่กี่แก้วเองนะ”“แขนของเซี่ยเทียนโดนกัดขาดเนี่ยนะ โกหกหรือเปล่า เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีข่าวคราวหลุดออกมาเลยล่ะ”“ถึงแขนจะขาดจริง ๆ ตามหลักแล้วก็ยังต่อกลับเข้าไปใหม่ได้นี่ ฉันว่าผู้หญิงพวกนั้นก็แค่อิจฉา ไม่อยากให้นายกับพี่สะใภ้ฉลองวันเกิดกันอย่างมีความสุข เลยจงใจพูดจาทำลายบรรยากาศซะมากกว่า”ระหว่างที่เพื่อน ๆ กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ฟางหลีก็ไม่กล้าเอ่ยปากแทรกทำเพียงแค่เฝ้าดูเงียบ ๆ เธอรู้ดีว่าในเวลานี้พูดมากไปก็มีแต่จะผิดพลาด สู้เงียบเอาไว้จะดีกว่าเจียงเหยี่ยนทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม ทว่ากลับไม่แตะต้องเค้ก เขาทำเพียง