All Chapters of รักอันอาวรณ์ แปรเป็นคำลา: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในตำหนักเฉียนหยวน แสงโคมสว่างไสวเซี่ยเสวียนโจวกำลังตรวจฎีกา พู่กันชาดลากผ่านกระดาษ เกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบาภายในตำหนัก ควันกำยานลอยอ้อยอิ่ง ทุกอย่างเป็นปกติจนกระทั่งเสียงฝีเท้าเร่งร้อนลนลานดังมาจากนอกตำหนัก ทำลายความสงบลงเจ้ากรมขันทีคลานลุกคลุกคลานพุ่งเข้ามา ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ทรุดเข่าลงกับพื้นทันที เสียงสั่นจนแทบไม่ได้ศัพท์ “ฝ่า...ฝ่าบาท! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! วัดหลวงนอกเมือง...วัดหลวงนอกเมือง...เมื่อคืนเกิดเพลิงไหม้! ไฟลุกลามหนัก...ฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียง...ฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียง...หนีออกมาไม่ทัน...”พู่กันชาดชะงักกึก หยดหมึกเข้มข้นหยดลงบนฎีกา แผ่เป็นรอยด่างในพริบตาเซี่ยเสวียนโจวเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหล“เจ้าว่าอะไรนะ?” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ แฝงอำนาจมิอาจขัดขืน “พูดอีกครั้ง”“ฝ่า...ฝ่าบาท...เป็นความจริงทุกประการพ่ะย่ะค่ะ! เจ้าอาวาสส่งคนมาแจ้ง...กุฏิที่ฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงพัก...ถูกไฟไหม้หนักที่สุด...พอดับไฟได้...ก็...ก็...” เจ้ากรมขันทีหมอบอยู่กับพื้น ตัวสั่นเทา ไม่กล้าพูดต่อ“เหลวไหล!” เซี่ยเสวียนโจวขว้างพู่กันชา

เหตุผลฟังดูสมเหตุสมผล กุฏิเก่า ระบบสายไฟขาดการซ่อมบำรุง ประกอบกับยามค่ำคืนมีลมแรง ม่านจึงติดไฟและเพลิงลุกลามอย่างรวดเร็ว ฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงอาจบรรทมไปแล้ว จึงหนีออกมาไม่ทัน...หลักฐานทุกอย่างดูเชื่อมโยงกันอย่างครบถ้วน คำให้การของผู้เกี่ยวข้องทุกคนก็สอดคล้องกันไร้ช่องโหว่แม้แต่ทหารยามชราสองนายและพระที่อยู่เวรในเวลานั้น เมื่อถูกสอบปากคำ แม้จะหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่คำให้การก็คล้ายคลึงกันแทบทั้งหมด ต่างกันเพียงรายละเอียดเล็กน้อย เช่น คนหนึ่งว่าคล้ายได้ยินเสียงผิดปกติ ส่วนอีกคนบอกว่าไม่ได้ใส่ใจนัก ซึ่งในคืนอันวุ่นวายเช่นนั้นก็ดูสมเหตุสมผลสมบูรณ์แบบเกินไปสมบูรณ์แบบจน...ชวนให้สงสัยเซี่ยเสวียนโจวนั่งอยู่ในห้องทรงอักษร มองรายงานผลการสืบสวนที่กองพะเนินบนโต๊ะและล้วนสรุปตรงกัน คิ้วขมวดแน่นสัญชาตญาณของฮ่องเต้ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างเฉียบไวเบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเขาลุกขึ้นอย่างหงุดหงิด สั่งให้ผู้ติดตามถอยออกไป แล้วเดินอย่างไร้จุดหมายอยู่ในวังเพียงลำพังโดยไม่รู้ตัว เขากลับเดินมาถึงมุมที่ห่างไกลที่สุดของวัง—เรือนแยกตำหนักเย็นที่นี่คือสถานที่ซึ่งหลังถู

เขาซัดหมัดลงบนโต๊ะทรงอักษรไม้จื่อถานอย่างแรง!หลังมือแตกจนเห็นเนื้อ เลือดสดไหลชุ่มในพริบตาทว่าความเจ็บปวดทางกายนี้ ยังไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของความเจ็บปวดในใจเขาด้วยซ้ำ!ระบบทำความร้อนใต้พื้นของตำหนักเฉียนหยวนถูกจุดไว้แรงจนภายในอบอุ่น แต่กลับขับไล่ความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านทั่วกายเซี่ยเสวียนโจวไม่ได้เขานั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร เบื้องหน้าบนโต๊ะทรงอักษรที่กางอยู่ มิใช่ฎีกาอีกต่อไป หากเป็นคำให้การหลายฉบับที่เปื้อนคราบเลือดสีแดงคล้ำและเต็มไปด้วยรอยหมึกเข้มผู้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอิฐทองเย็นเยียบเบื้องล่างคือนักโทษหลายคนในสภาพสะบักสะบอม ตัวสั่นเทาราวกับร่อนแกลบมีทั้งเพชฌฆาตผู้ลงมือประหารตระกูลเฉิงในวันนั้น คนรับใช้ในวังที่เคยกล่าวหาพี่ชายของเฉิงรั่วอวี๋ว่าคิดมิดีมิร้าย และขันทีงานหยาบในตำหนักฉางชุนอีกหลายคนทุกคนถูกองครักษ์ลับใช้มาตรการเด็ดขาด ควานตัวออกมาจากทุกซอกทุกมุมเซี่ยเสวียนโจวไม่ได้มองพวกเขา สายตาจับจ้องคำให้การฉบับบนสุดที่กางอยู่เขม็งลายลักษณ์อักษรบนกระดาษขาวหมึกดำบันทึกไว้อย่างชัดเจนว่า วันนั้นพี่ชายของเฉิงรั่วอวี๋ “เผลอ” ล่วงล้ำขบวนเสด็จของฮองเฮาอย่างไร และหลังถูกแม่นมหลี่ข้า

สามวันต่อมา พระราชโองการสำนึกผิดและพระราชโองการล้างมลทินอันสะเทือนทั่วราชสำนัก ถูกประกาศพร้อมกันทั่วแผ่นดินในพระราชโองการ ฮ่องเต้เซี่ยเสวียนโจวยอมรับความผิดของพระองค์ รับว่าทรงหลงเชื่อคำคนเพียงด้านเดียว จนฮุ่ยเฟยเฉิงซื่อและคนทั้งตระกูลต้องรับความอยุติธรรม และจากไปอย่างน่าเศร้าประกาศล้างมลทินให้ตระกูลเฉิงทั้งตระกูล พระราชทานบรรดาศักดิ์ "จงหย่งกง" แก่บิดาของเฉิงรั่วอวี๋หลังเสียชีวิต และประกอบพิธีฝังอัฐิของตระกูลเฉิงขึ้นใหม่อย่างสมเกียรติ ด้วยพระราชพิธีเทียบชั้นชินอ๋อง ณ ทำเลฮวงจุ้ยชั้นเลิศชานเมืองหลวงขณะเดียวกัน ยังสถาปนาฮุ่ยเฟยผู้ล่วงลับ เฉิงรั่วอวี๋ เป็น "ฮองเฮาอี้เจิน" หลังสิ้นชีวิต พระนามหลังสิ้นพระชนม์มีความหมายถึงความงดงามและความซื่อสัตย์มั่นคง ให้ได้รับการเซ่นสรวงบูชาจากชนรุ่นหลังทันทีที่พระราชโองการประกาศออกมา ใต้หล้าก็ฮือฮาทุกคนต่างเข้าใจดี นี่ไม่ใช่แค่การล้างมลทิน แต่เป็นการที่ฮ่องเต้ทรงใช้เกียรติยศสูงสุดนี้ เพื่อสำนึกผิดและชดเชยวันที่สุสานใหม่ของตระกูลเฉิงสร้างเสร็จ เซี่ยเสวียนโจวปฏิเสธขบวนเกียรติยศทั้งหมด พาเพียงองครักษ์ติดตามไม่กี่นาย เสด็จออกจากวังอย่างสามัญชน

กาลเวลาผ่านไป พริบตาเดียวก็ล่วงเลยสามปีในราชสำนัก เซี่ยเสวียนโจวยังคงเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงบารมี เย็นชา และทรงงานหนักจนแทบเข้มงวดกับตนเองเกินไปเพียงแต่ความหม่นหมองระหว่างคิ้วและความอ้างว้างที่ซ่อนลึกในแววตา กลับยิ่งเข้มข้นขึ้น ราวหมึกดำที่ไม่มีวันเจือจางเช้าวันนั้น ระหว่างการประชุมราชสำนักยามเช้า ฎีกาด่วนจากเมืองเอกสวินหยางทางใต้ถูกนำมาถวายเบื้องหน้าเนื้อหาในฎีกาไม่ใช่เรื่องบ้านเมือง แต่กลับทำให้ขุนนางผู้มารายงานเหงื่อผุดเต็มขมับ เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า "ฝ่าบาท ช่วงนี้เมืองสวินหยางมีข่าวลือว่า มีสตรีผู้หนึ่งมีฝีมือแพทย์ยอดเยี่ยม เชี่ยวชาญการรักษาโรคยาก ช่วยชีวิตผู้คนไว้นับไม่ถ้วน จนชาวบ้านขนานนามนางว่า ‘กวนอิมมีชีวิต’... เพียงแต่..."ขุนนางผู้นั้นชะงัก แอบเหลือบมองสีหน้าฮ่องเต้ ก่อนฝืนใจเอ่ยต่อว่า “แต่มีข่าวว่า... สตรีผู้นั้น... มีใบหน้า... ละม้ายคล้ายฮองเฮาอี้เจินผู้ล่วงลับอย่างยิ่ง...”คำสองสามคำสุดท้าย เขาพูดแผ่วเบาแทบกลืนหายอยู่ในลำคอแต่ท้องพระโรงจินหลวนเงียบสงัด คำพูดทุกคำยังคงดังเข้าหูเซี่ยเสวียนโจวอย่างชัดเจนมือที่กำฎีกาไว้กระชับแน่นขึ้นเพียงเล็กน้อย แทบไม่มีใครสังเกตเห็