All Chapters of รักอันอาวรณ์ แปรเป็นคำลา: Chapter 21 - Chapter 30

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบงัน มองนางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเดินโซเซออกจากตำหนักฉางเล่อภายในตำหนัก เหลือเพียงเฉิงรั่วอวี๋อยู่ท่ามกลางความหรูหราและความเดียวดายราวกับกรงขังอีกแห่งที่วิจิตรงดงามยิ่งกว่าเดิมความโอ่อ่าของตำหนักฉางเล่อ ไม่อาจมอบไออุ่นให้เฉิงรั่วอวี๋ได้แม้แต่น้อยนางราวกับรูปสลักหยกไร้วิญญาณ นั่งนิ่งอยู่ข้างหน้าต่างทั้งวัน เหม่อมองท้องฟ้าผืนเล็กเหนือกำแพงวัง ไม่พูด ไม่กิน ไม่ดื่มสำรับอาหารเลิศรสที่นำมาส่ง ถูกยกกลับไปโดยไม่แตะต้องส่วนยาต้มที่ยกมา ต่อหน้าสายตาหวาดหวั่นของเหล่าข้ารับใช้ในวัง นางเพียงยกมือปัดคว่ำ น้ำยาร้อนเดือดกระเซ็นลงบนพื้นอิฐทองอันเรียบมัน ค่อย ๆ แผ่ซึมเป็นคราบสีเข้ม ราวกับร่องรอยแห่งความขมขื่น"เหนียงเหนียง! อย่างน้อยก็ทานสักนิดเถิด! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายจะทรุดเอานะ!" เหล่านางกำนัลชั้นผู้ใหญ่ที่เพิ่งถูกย้ายมาพากันคุกเข่าเต็มพื้น น้ำเสียงเจือสะอื้นเฉิงรั่วอวี๋ไม่ไยดี แม้แต่ขนตาก็ไม่ขยับนางกำลังใช้วิธีที่เด็ดขาดที่สุดเพื่อแสดงการต่อต้านเมื่อข่าวไปถึงตำหนักเฉียนหยวน พู่กันชาดในมือเซี่ยเสวียนโจวก็หักดัง “เป๊าะ”เขาทิ้งฎีกาที่กองเต็มโต๊ะ พุ

หลายวันต่อจากนั้น ตำหนักด้านข้างของตำหนักฉางเล่อก็กลายเป็นสถานที่ลงทัณฑ์และห้องสอบสวนชั่วคราวเซี่ยเสวียนโจวใช้บทลงโทษที่โหดเหี้ยมที่สุด ลอบจับตัวทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคดีตระกูลเฉิง การตายของไฉ่เยว่ และการใส่ร้ายเฉิงรั่วอวี๋ของเย่หว่านซวง ไม่ว่าจะเป็นข้ารับใช้ในวัง ขันที หรือแม้แต่สายสืบที่เย่หว่านซวงเคยส่งไปอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ก็ถูกจับกลับมาทั้งหมดการสอบสวนดำเนินขึ้นในตำหนักด้านข้างระหว่างตำหนักหลักกับตำหนักด้านข้าง มีเพียงฉากกั้นบาง ๆ คั่นไว้เฉิงรั่วอวี๋เอนกายนั่งอยู่บนตั่งด้านหลังฉากกั้น รับฟังทุกอย่างอย่างเงียบงันส่วนเซี่ยเสวียนโจวนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือด้านหน้าฉากกั้น สอบปากคำด้วยตนเองคนแรกที่ถูกพาตัวเข้ามา คือขันทีน้อยผู้เคยให้การกล่าวหาพี่ชายของเฉิงรั่วอวี๋ในครั้งนั้น เขาถูกทรมานจนแทบไม่เหลือสภาพคนภายใต้การเค้นถามอย่างดุดันขององครักษ์เงาและการข่มขู่ด้วยเครื่องทรมาน เขาร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล รับสารภาพว่าถูกแม่นมหลี่ทั้งข่มขู่และล่อลวงด้วยผลประโยชน์อย่างไร ทั้งยังแต่งเรื่องใส่ร้ายคุณชายเฉิงว่า “มีสายตาลามก” และ “คิดมิดีมิร้าย” อย่างไร“เป็น... เป็นฮองเฮา... ไม่ เป็นเย่ซ

ข่าวที่ว่าเซี่ยเสวียนโจวปล่อยวังหลังว่างเปล่า ละเลยราชกิจ ทั้งยังทำร้ายตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะสตรีผู้หนึ่งซึ่งไม่ทราบที่มา ในที่สุดก็ปิดไม่มิด ก่อให้เกิดความปั่นป่วนไปทั่วทั้งราชสำนักการประชุมราชสำนักยามเช้าทุกวัน แทบกลายเป็นเวทีที่เหล่าขุนนางผลัดกันทูลคัดค้าน“ฝ่าบาท! วังหลังจะไร้ผู้เป็นใหญ่แม้เพียงวันเดียวมิได้! เพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน ขอฝ่าบาทรับพระสนมเข้าวัง เพื่อสืบทอดพระราชวงศ์!”“ฝ่าบาท! สตรีผู้นั้นไม่ทราบชาติกำเนิด ใช้มารยาล่อลวงท่าน จนทำให้ฝ่าบาทประพฤติตนไม่สมควร เสื่อมเสียพระเกียรติ! ขอฝ่าบาทส่งนางออกจากวัง เพื่อให้ผู้คนสิ้นข้อครหา!”“ฝ่าบาท! รากฐานของบรรพชนสำคัญยิ่ง จะละเลยเพราะสตรีเพียงคนเดียวมิได้!”บรรดาขุนนางตรวจการต่างคุกเข่าเต็มท้องพระโรง กล่าวถ้อยคำอย่างรุนแรง บางคนถึงกับโขกศีรษะลงกับพื้นจนหน้าผากแตก เลือดไหลอาบ แสดงฉากทูลคัดค้านด้วยชีวิตเหนือบัลลังก์มังกร เซี่ยเสวียนโจวฟังทุกอย่างด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ใต้ดวงตามีรอยคล้ำจากความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวัน พร้อมความหงุดหงิดและความเย็นชาที่แทบมองไม่เห็นจนกระทั่งขุนนางอาวุโสผู้รับราชการมาสามรัชกาลคนหนึ่ง เดินโงนเ

เซี่ยเสวียนโจวบาดเจ็บสาหัส หมดสติ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายราชกิจจึงอยู่ในการดูแลของเหล่าเสนาบดีชั้นผู้ใหญ่เป็นการชั่วคราว แต่บรรยากาศภายในวังหลวงกลับหนักอึ้งราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็งเฉิงรั่วอวี๋ถูกจัดให้อยู่ในตำหนักด้านข้างของตำหนักเฉียนหยวนเดิมทีนางจะมองดูอย่างเย็นชา หรืออาศัยโอกาสนี้จากไปก็ย่อมได้แต่เมื่อเห็นสีหน้าหวาดหวั่นของเหล่าข้ารับใช้ในวัง และได้ยินหมอหลวงส่ายหน้าถอนใจครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายนางก็...ไม่อาจใจแข็งได้อย่างสิ้นเชิงบุรุษผู้นั้นต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เพราะช่วยนางนางเดินไปข้างเตียงมังกรอย่างเงียบ ๆ รับผ้าเปื้อนเลือดและน้ำอุ่นจากมือข้ารับใช้ในวังจากนั้นจึงเริ่มดูแลเซี่ยเสวียนโจวที่ยังไม่ได้สติด้วยตนเองนางเช็ดคราบเลือดและเหงื่อเย็นบนใบหน้าและร่างกายของเขา เปลี่ยนผ้าพันแผลที่ชุ่มโชกด้วยเลือด แล้วค่อย ๆ ทายาให้บาดแผลอย่างระมัดระวังแม้ท่าทางจะไม่คล่องนัก แต่กลับละเอียดอ่อนและเบามือเป็นพิเศษเมื่อนางถอดเสื้อตัวบนของเขาออก เห็นรอยแส้สลับไขว้เต็มแผ่นหลังซึ่งยังไม่หายดี รวมถึงแผลเหวอะน่าสะพรึงที่สีข้าง นิ้วของนางก็สั่นไหวเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็นบาดแผลทั้ง

เฉิงรั่วอวี๋ยืนอยู่กับที่ มองเอกสารแสดงตัวตนและตั๋วเงินที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนมองบุรุษผู้หันหลังให้นาง หัวไหล่ของเขาสั่นสะท้านเบา ๆ แต่นางยังคงยืนนิ่งอยู่นานโดยไม่เคลื่อนไหวสายลมพัดปอยผมบนหน้าผากของนางให้ปลิว เผยหน้าผากเกลี้ยงเกลาและดวงตาที่สงบนิ่งเกินไปคู่นั้นภายในใจของนางกลับมีคลื่นมหึมาโหมกระหน่ำอิสรภาพหรือ?อิสรภาพที่นางโหยหามานาน ดิ้นรนมานาน กระทั่งไม่ลังเลที่จะใช้ความตายบีบบังคับ บัดนี้กลับถูกวางไว้ตรงหน้าอย่างง่ายดายเช่นนี้หรือ?เซี่ยเสวียนโจว...เขายอมปล่อยนางไปจริง ๆ หรือ?ด้วยวิธีที่...แทบตัดทางถอยของตนเองจนหมดสิ้นเช่นนี้หรือ?นางมองเขาที่พยายามฝืนสงบ ทว่าแม้เพียงแผ่นหลังก็ยังเผยความเศร้าโศกมหาศาล ภาพมากมายพลันผุดขึ้นในความคิดอย่างห้ามไม่อยู่—แววตาเด็ดเดี่ยวตอนที่เขาพุ่งเข้ามารับคมดาบแทนนาง...คือคำละเมอและคำสำนึกผิดที่เขาพร่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่ายามมีไข้สูง...ร่างที่ฝืนยืนอยู่กลางหิมะทั้งที่ขาบาดเจ็บ...ภาพที่เขาวางตราพยัคฆ์และตราหยกตรงหน้านาง พลางกล่าวอย่างบ้าคลั่งว่า “แผ่นดินหมื่นลี้ยังไม่อาจเทียบรอยยิ้มของเจ้า”...และในยามนี้ มือที่สั่นเทาขณะยื่นเอกสารแสดงตัวตนให้น