รักอันอาวรณ์ แปรเป็นคำลา

เฉิงรั่วอวี๋เกือบเอาชีวิตไม่รอด หลังผ่านการคลอดยากจึงให้กำเนิดองค์ชายน้อย

เมื่อลืมตาตื่น สาวใช้คนสนิทไฉ่เยว่ร่ำไห้บอกนางว่า “เหนียงเหนียง องค์ชายน้อยถูกฮ่องเต้อุ้มไปตำหนักฉางชุน ให้ฮองเฮาเลี้ยงดูแล้วเจ้าค่ะ”

เฉิงรั่วอวี๋นอนอยู่บนเตียง สีหน้าไร้อารมณ์ เพียงขานรับเบา ๆ

ไฉ่เยว่กับเหล่าข้ารับใช้ในวังคุกเข่าเต็มพื้น ดวงตาแดงก่ำ “เหนียงเหนียง ขอเพียงท่านเอ่ยมาเพียงคำเดียว พวกบ่าวจะสู้จนตัวตายเพื่อชิงองค์ชายน้อยกลับมาจากตำหนักฉางชุน!”

“ไม่ต้องแล้ว” เฉิงรั่วอวี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งดุจผิวทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง “ข้าไม่เอาแล้ว”

ไฉ่เยว่เงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “แต่นั่นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่เหนียงเหนียงอุ้มท้องมาสิบเดือน แลกมาด้วยชีวิตครึ่งหนึ่งนะเจ้าคะ!”

"พระราชประสงค์ยากจะขัดขืน ฮ่องเต้ตรัสว่าเด็กเป็นลูกของผู้ใด ก็ย่อมเป็นลูกของผู้นั้น"

เหล่าสาวใช้สบตากัน ต่างเห็นความตื่นตระหนกและความไม่เข้าใจในแววตาของอีกฝ่าย

เหตุใดเหนียงเหนียงจึงสงบนิ่งถึงเพียงนี้... ไม่เหมือนนางเลย

ขณะนั้นเอง เสียงประกาศแหลมสูงของขันทีดังมาจากนอกตำหนัก "ฮ่องเต้เสด็จ!"

ร่างในฉลองพระองค์สีเหลืองจักรพรรดิก้าวเข้าสู่ตำหนักชั้นในเซี่ยเสวียนโจวมีรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาไร้ผู้เปรียบ สีหน้าเรียบเฉย

เขาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง ก้มมองเฉิงรั่วอวี๋

“เจ้าฟื้นแล้ว” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังอธิบาย หากก็คล้ายเพียงบอกให้รับรู้ “หว่านซวงเป็นฮองเฮา หากไร้โอรส ย่อมถูกผู้คนทั่วหล้าวิพากษ์วิจารณ์ ให้องค์ชายนับเป็นโอรสของนาง ย่อมเหมาะสมที่สุดทั้งต่อบ้านเมืองและตามจารีต”

“ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องอธิบาย” เฉิงรั่วอวี๋ลืมตาขึ้น ดวงตาที่เคยสดใส เปี่ยมด้วยความรักใคร่ที่มีต่อเขา บัดนี้กลับนิ่งเย็นดุจสระน้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง “ข้าเข้าใจ และยินยอม”

คำพูดที่เซี่ยเสวียนโจวเตรียมไว้ ไม่ว่าจะเป็น “ข้าจะชดเชยให้เจ้า” “เจ้าจะไปพบลูกได้ทุกเมื่อ” หรือ “เขาก็เป็นลูกของเจ้า” ล้วนติดค้างอยู่ในลำคอ มิอาจเอื้อนเอ่ยออกมา

เขามองใบหน้าที่สงบนิ่งไร้ระลอกของนาง พลันเกิดความหงุดหงิดที่มิอาจอธิบายขึ้นในใจ

ไม่น่าจะเป็นเช่นนี้

เฉิงรั่วอวี๋ในความทรงจำของเขา ไม่น่าจะเป็นเช่นนี้

นางควรจะน้อยใจและอ้อนวอน ใช้ดวงตาเปียกชื้นคู่นั้นมองเขา รอให้เขาอธิบาย ต่อให้เป็นเพียงเหตุผลขอไปที นางก็ยอมใจอ่อนได้โดยง่าย

นางรักเขา รักอย่างร้อนแรงและต่ำต้อย ราวกับเป็นสิ่งเดียวในชีวิตของเขาที่มั่นใจว่าจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

แต่บัดนี้ นางเพียงเอ่ยอย่างสงบว่า “ข้าเข้าใจ และยินยอม”

“เจ้ายินยอมจริงหรือ? ยอมให้ลูกนับหว่านซวงเป็นมารดา และเรียกนางว่าเสด็จแม่หรือ?”

“จะยินยอมหรือไม่ก็ตาม...” เฉิงรั่วอวี๋ยกยิ้มจางยิ่งนัก “ฝ่าบาทมิได้อุ้มเขาไปแล้วหรือ?”

ในใจของเซี่ยเสวียนโจวพลันอึดอัดขึ้นมาอย่างหาสาเหตุมิได้

ผลลัพธ์เช่นนี้เดิมทีก็เป็นสิ่งที่เขาปรารถนา แต่เมื่อนางกลับไม่ใยดีถึงเพียงนี้ ความหงุดหงิดที่มิอาจอธิบายได้ก็พลันถาโถมขึ้นมาอีกครั้ง

ราวกับว่านางมิได้ใส่ใจเด็กคนนี้แม้แต่น้อย

และมิได้ใส่ใจ...เขาอีกแล้ว

การตระหนักเช่นนั้นทำให้ในอกของเขาพลันแน่นอึ้งขึ้นมา

เขาอ้าปากจะเอ่ยอะไรสักอย่าง ทว่ากลับไม่รู้ว่าควรเอ่ยสิ่งใด

ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านนอก เป็นเสียงของแม่นมผู้ดูแลตำหนักฉางชิว “ฝ่าบาท...ฮองเฮาอาการโรคหัวใจกำเริบ พร่ำเรียกหาฝ่าบาทไม่หยุดเพคะ...”

เซี่ยเสวียนโจวได้สติกลับคืนมาในทันที แววอารมณ์อันซับซ้อนในดวงตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความกังวล

“เจ้าจงพักผ่อนให้ดี ข้า...วันหน้าจะมาเยี่ยมเจ้า”

กล่าวจบ เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ เลือนห่างออกไป ตำหนักบรรทมกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครา

ผ่านไปพักใหญ่ เฉิงรั่วอวี๋จึงค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง

“ไฉ่เยว่ ไปนำของทุกชิ้นที่ฮ่องเต้เคยมอบให้ข้าตลอดหลายปีที่ผ่านมาให้หมด”

ไฉ่เยว่อึ้งไปครู่หนึ่ง แม้มิรู้เหตุใด แต่ก็ทำตามคำสั่ง ไม่นานนัก หีบแพรใบใหญ่ใบน้อยก็ถูกยกมากองเต็มพื้น

มีทั้งชุดเครื่องประดับศีรษะประดับไข่มุกทะเลใต้ที่ฮ่องเต้พระราชทานแก่นางเมื่อครั้งเพิ่งขึ้นครองราชย์ มีทั้งดินเขียนคิ้วหลัวจื่อไต้ที่ทรงนำกลับมาฝากนางเมื่อเสด็จตรวจหัวเมืองทางใต้คราหนึ่ง และยังมีของที่เก่ากว่านั้น... กิ่งเหมยแห้งกิ่งหนึ่ง ซึ่งเมื่อครั้งประทับอยู่ในเรือนเล็กอันเงียบเหงาแห่งตำหนักบูรพา เขาเด็ดมามอบให้นางยามอารมณ์ดี นางจึงทะนุถนอมทำเป็นดอกไม้แห้ง เก็บไว้ในถุงแพร

เฉิงรั่วอวี๋มองสิ่งของเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลงจากเตียงทั้งเท้าเปล่า แล้วโยนของทุกชิ้นลงในกระถางถ่านทองแดงที่ใช้ให้ความอบอุ่นตรงมุมห้อง

ถ่านชั้นดีในกระถางกำลังลุกโชน ดอกไม้แห้งครั้นต้องเปลวไฟก็พลันหดม้วน ไหม้ดำ และแปรเป็นควันจางสายหนึ่งในพริบตา

“เหนียงเหนียง! ท่านกำลังทำอันใดเจ้าคะ!” ไฉ่เยว่ร้องอุทานด้วยความตกใจ พลางรีบถลาเข้าไปห้าม

แต่เฉิงรั่วอวี๋กลับคว้าข้อมือนางไว้ แรงที่ใช้แม้ไม่มาก ทว่าไฉ่เยว่กลับมิอาจขยับเขยื้อนได้เลย

“อย่าขยับ” นางเอ่ย “ของพวกนี้ เผาทิ้งเสียก็ดี สมควรเผาทิ้งตั้งนานแล้ว”

เช่นเดียวกับ...ความรักที่นางมีต่อเขามาตลอดเจ็ดปี ความรักอันต่ำต้อยดุจผงธุลี ก็ควรสิ้นสุดลงตั้งนานแล้ว