All Chapters of CALLOUS GUY กับดักร้ายนายใจดำ: Chapter 11 - Chapter 20

“อ๊ะๆๆๆๆ...~~~”ผับๆๆๆๆๆๆ~~~!!!!!!!“อื้อ ลีโอ ใกล้ ใกล้แล้ว แรงอีก แรงอีก! อื้อ อร๊ายยย...” กระทั่งกอบัวครางประโยคเร่งเร้าพวกนี้ออกมาพร้อมๆกับครางถี่และแรงขึ้น ทำให้ผมรับรู้ได้อย่างไม่จำเป็นต้องถามเลย ว่าเธอกำลังจะถึงปลายทาง ซึ่งนั่นก็แปลว่า ผมควรจะเร่งตัวเองให้ไปถึงปลายทางอันหวานล้ำนั้นพร้อมๆกันกับเธอ ใช่ครับ ผมจะไม่ยอมให้เธอทิ้งผมไว้กลางทางหรอก แบบนั้นมันไม่แฟร์ “จัดไปตามที่เมียขอเลยครับ” ผมตอบรับคำขอพร้อมกับเร่งจังหวะกระแทกเข้าออกให้เร็วขึ้น เร็วและแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก็ผมอยากตามใจกอบัว แล้วอีกอย่าง ก็อย่างที่บอกไป ว่ามันไม่แฟร์ถ้าให้กอบัวทิ้งผมให้ต้องเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ เราออกเดินทางมาด้วยกัน ก็ต้องถึงเส้นชัยพร้อมกันสิใช่มั้ย แต่เอาตรงๆที่ผมสาธยายมาทั้งหมด ไม่ใช่อะไรหรอกครับ เรื่องของเรื่องคือความจริงผมเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ลาวาร้อนระอุในตัวผมมันพร้อมจะแตกปะทุออกมาแล้วผับๆๆๆๆๆ~~~!!!!!!!“อ๊ะๆๆๆๆ ผัวขา ผัวขาา อื้อ อ๊ะๆๆๆๆ~~~ มะ...เมีย เมียไม่ไหวแล้ว”“โอ้ว ซี้ดด~~~ เมียจ๋าา ผัว...ผัวก็ไม่ไหวแล้วครับ อ๊ะๆ โอ้ว อื้มมม...”เราสองคนยังคงเร่งจังหวะไปพร้อมกับครางถี่ยิบไป

วันต่อมา...วันนี้เรียนเสร็จ ฉันก็รีบกลับหอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบมาที่มหาลัยของลีโอทันที เพราะสิ่งที่ฉันคิดได้เมื่อวาน ก็คือวันนี้ ฉันตัดสินใจจะเข้าไปหาเขา แล้วเสนอตัวกับเขาซึ่งๆหน้าเลย ใช่ เสนอตัว เอาง่ายๆก็คือเอาตัวเข้าแลกนั่นแหละ ...ง่ายไปใช่มั้ย!?หลายคนคงคิดแบบนั้น แบบว่าไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ ถึงได้เลือกทางที่ดูไร้ค่าแบบนี้ ใช่ ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้น เพราะทั้งๆที่มันเหมือนจะมีทางเลือกและวิธีอื่นอีกตั้งเยอะแยะที่จะทำให้ผู้ชายคนนั้นหันมาสนใจ แต่ฉันกลับเลือกวิธีนี้ แต่ฉันก็มีเหตุผลของฉัน อาจฟังดูเหมือนเป็นข้ออ้าง แต่ในสถานการณ์ที่มันคับขันและจวนตัวแบบนี้ ฉันคิดวิธีอื่นไม่ออกแล้วจริงๆ วิธีนี้มันเป็นวิธีที่เร็วและอาจจะได้ผลมากที่สุดแล้วสำหรับฉันในตอนนี้ ถึงมันจะดูไร้ค่า ไร้ศักดิ์ศรี และได้ไม่คุ้มเสีย แต่สำหรับฉันมันคุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม การที่ต้องเสียความบริสุทธิ์ไปเพื่อแลกกับชีวิตทั้งชีวิตของพ่อฉัน ฉันยอม เพราะพ่อมีแค่คนเดียว ชีวิตฉันมีท่านเป็นที่พึ่งแค่คนเดียวมาตลอด ใครจะว่าท่านไม่ดีที่ทำผิด แต่สำหรับฉัน ท่านสำคัญและเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง เรามีกันอยู่แค่สองคน ถ้าต้องเสียท่านไป ชีวิตฉันก

หลายวันต่อมา...ตั้งแต่ฉันกับลีโอตกลงคบเป็นแฟนกันมา ซึ่งมันเป็นช่วงปิดเทอมพอดี ลีโอก็มาขลุกอยู่กับฉันที่หอแทบทุกวัน จากที่ตอนแรกเขาก็มาหาฉันบ่อยมากอยู่แล้ว แถมอาการแต่ละอย่าง เขาก็ไม่เก็บมันเลย จนฉันเชื่อสนิทใจแล้วล่ะ ว่าความรู้สึกและความจริงใจทั้งหมดที่เขาให้มา มันเป็นของจริง “งั้นฉันกลับก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาหาใหม่” ลีโอยิ้มบอกฉัน จริงสิ ลืมบอกไปว่าวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ลีโอมาอยู่กับฉันที่หอทั้งวัน แต่เขากำลังจะกลับแล้วล่ะ และตอนนี้ฉันก็มาส่งเขาที่รถ เอาจริงๆคือตอนแรกเขาก็กะจะนอนที่นี่ด้วย แต่บังเอิญเพื่อนเขาโทรมาชวนไปปาร์ตี้วันเกิดคืนนี้น่ะ เลยไม่ได้นอนด้วยกัน“อืม ขับรถดีๆนะ” ฉันยิ้มบอก“ครับ” ลีโอยิ้มตอบ ก่อนขึ้นรถแล้วขับออกไป ในขณะที่ฉันยังคงยืนมองตามรถเขาไป แล้วรอยยิ้มมันก็ดันหายไปเอาดื้อๆ โดยที่ภายในใจมีความรู้สึกผิดขึ้นมา ...อย่างที่ฉันบอกไป ลีโอทั้งดีทั้งจริงใจกับฉันมาก ก็มีแต่ฉันนี่แหละ ที่ยังผิดต่อเขาอยู่ ฉันยังปิดบังความจริงกับเขา ไม่ยอมบอกเขาให้หมดทุกอย่าง เหมือนว่าฉันมันไม่จริงใจกับเขาเลยใช่มั้ย บอกตามตรง ว่ายิ่งเขาดีกับฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกผิดกับเขามากขึ้นเ

ลีโอบอกแล้วพุ่งเข้ามาจูบฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาทั้งขบกัดทั้งดูดดึงริมฝีปากฉันอย่างแรงและไม่บันยะบันยังจนฉันทั้งเจ็บทั้งแสบไปหมด รู้สึกถึงรสฝาดๆของเลือดด้วยอีกต่างหาก“อ่อย! อ่อยอ๊ะ!!!” (“ปล่อย! ปล่อยนะ!!!”) ฉันพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้เลยจุ๊บ จ๊วบบ...!!!ลีโอยังคงกระหน่ำจูบฉันไปเรื่อยๆ และจากตอนแรกที่เขาใช้มือทั้งสองข้างของเขาล็อคข้อมือสองข้างของฉันไว้ให้ยันกับผนังกำแพง ตอนนี้เขาเปลี่ยนเป็นใช้แค่มือแข็งๆของเขาแค่ข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้เหนือหัวของฉัน โดยที่มืออีกข้างนึงที่เหลือของเขา เขาใช้มันถลกเสื้อของฉันขึ้น ตามด้วยเสื้อชั้นใน ก่อนจะขยำสองเต้าของฉันอย่างเมามันส์ไปพร้อมๆกับปากร้ายๆของเขาที่ยังคงกระหน่ำจูบฉันอย่างร้ายกาจ“อือ อื้อ!!!” ความกลัวและความตกใจของฉันทวีคูณขึ้นไม่ยอมหยุด ยิ่งลีโอทำอะไรที่มันประเจิดประเจ้อและเลยเถิดไปถึงขนาดนี้ แถมยังมาทำในที่สาธารณะแบบนี้อีก ฉันก็ยิ่งเก็บความรู้สึกตื่นตระหนกพวกนั้นเอาไว้ไม่อยู่เลย “อีโอ! อ่อย!!!” (“ลีโอ! ปล่อย!!!”) ฉันบอกเขาครั้งแล้วครั้งเล่าไปพร้อมๆกับพยายามต่อต้านการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา แต่ดูเหมือนว่

“บัว บัว!” ระหว่างที่กำลังยืนร้องไห้จนใจแทบขาด จู่ๆเสียงเรียกชื่อฉันก็ดังเข้าหูฉันมาจนถึงกับต้องชะงัก ก่อนฉันจะรีบปาดน้ำตาทิ้งแล้วหันไปมอง ถึงได้เห็นว่าญาดากำลังเดินเข้ามาหา“มาอยู่นี่เอง รู้มั้ยบัวเดินโคตรเร็ว ฉันเดินตามมาแทบไม่ทัน” ญาดาบอก ตอนนี้เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ส่วนฉันก็งงไปตามระเบียบ ...นี่ญาดาเดินตามฉันมาเหรอ ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย“เมื่อกี้ฉันเห็นบัวแล้วในผับ กำลังจะเดินเข้าไปหา แต่บัวก็เดินออกมาซะก่อน ฉันเลยเดินตามมา” ญาดาอธิบาย เหมือนเธอจะรู้ว่าฉันกำลังงง“แล้วนี่บัวร้องทำไม เกิดอะไรขึ้น” ญาดาถามอย่างเป็นห่วงพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือฉัน แล้วญาดาเห็นด้วยเหรอ ฉันอุตส่าห์ปาดน้ำตาทิ้งไปแล้วนะ หรือว่าเธอจะได้ยินเสียงร้องไห้ของฉันก่อนหน้านี้“คือฉัน...” ฉันเงยมองญาดาอย่างไม่เต็มตานัก แน่นอนว่าฉันอ้ำอึ้งอยู่สักพักด้วย ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้ญาดาฟังหลังจากที่พอจะปรับอารมณ์ให้เกือบจะเป็นปกติได้“อย่างนี้นี่เอง ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้” ญาดาบอกอย่างอ่อนใจ ก่อนจะมองหน้าฉันพร้อมกับแตะไหล่ฉันเบาๆ“แต่ไม่เป็นไรนะบัว ยังไงบัวก็ยังมีพ่อบัว ยังมีฉัน ที่ยังเ