All Chapters of CALLOUS GUY กับดักร้ายนายใจดำ: Chapter 21 - Chapter 30

สึนามิลูกเก่ายังไม่ทันหาย สึนามิลูกใหม่ก็ซัดสาดเข้ามาอีกระลอก เมื่อลีโอตะคอกใส่ฉันอีกครั้ง “ออกไปจากห้องฉัน ไม่ต้องคิดจะอธิบายเชี่ยอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันไม่ฟัง!!!”“แต่ฉันอยากให้นายฟัง” ฉันกลัวเขาก็จริงนะ แต่ฉันก็ยังยืนยันที่จะอยากอธิบายให้เขาเข้าใจอยู่ดี“เรื่องนั้นมันไม่ใช่อย่างที่นายคิด จริงอยู่ที่ฉันหลอกนาย ฉันรับคำสั่งจากแม่นาย แต่ฉันมีเหตุผลจริงๆนะ ฉันจำเป็นต้องทำจริงๆ แต่เรื่องนั้นฉันจะไม่ขอแก้ตัวอะไรหรอก แต่เรื่องที่ฉันอยากจะให้นายฟังจริงๆคือเรื่องที่ฉันรักนาย ฉันอยากให้นายรู้ ว่าเรื่องนั้นฉันไม่เคยหลอกนายเลย เรื่องที่ฉันรักนาย มันเป็นความจริงนะ” ฉันรีบพูดไปรัวๆ เพราะกลัวจะไม่ได้พูด“ตอแหลจบยัง ถ้าจบแล้วก็ไสหัวกลับไปสักที ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอแล้ว เสียอารมณ์!” ลีโอทำเอาฉันหน้าชา น้ำตาก็แทบจะทะลัก ขามันก็ขยับไม่ออก ...นี่เขาไม่เชื่อคำพูดของฉันเลยเหรอ“อ้าวเห้ย! ฉันไล่แล้วป่ะ ยังจะหน้าด้านยืนขวางหูขวางตาอยู่อีกทำไม ไปดิ!”“...”“ยังอีก บอกให้ไปไง! ไป!!!” คราวนี้เขาตวาดเสียงดังจนฉันสะดุ้ง และความเสียใจทำให้เก็บน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว“กะ...ก็ได้ ฮึก ไป ไปก็ได้ แต่ก่อนไป ฉันขอถาม

LEO PART “เฮ้สัส! สัสลีโอ ไอ้ห่า เฮ้! รอพวกกูด้วยดิวะ” ผมเดินทิ้งห่างกอบัวมาจนถึงลานจอดรถ ก็นึกว่าจะรอดแล้วซะอีก แต่ก็ไม่คิดว่าจะโดนดักหน้าเอาไว้อีกจนได้ เพียงแต่คราวนี้คนที่มาดักหน้าผมไว้ไม่ใช่กอบัว แต่เป็นไอ้เพื่อนเหี้ยสองตัวของผมเอง ครับ ไอ้แมคกับไอ้อคิน “อะไรของพวกมึงวะ หลีกดิ๊ อย่ามาขวาง กูจะกลับคอนโด” ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้หรอก ว่าพวกมันตามมาทำซากอะไร แต่ที่ผมพูดไปแบบนั้นแล้วทำท่าจะเดินหนี เพราะผมยังไม่มีอารมณ์จะตอบหรืออธิบายอะไรตอนนี้“มึงได้กลับแน่เว้ย แต่ก่อนจะกลับ มึงต้องตอบคำถามพวกกูมาก่อน” มันสองคนไม่ยอมถอย ยังคงยืนขวางผมเอาไว้เหมือนเดิม“ตอบอะไร กูยังไม่มีอารมณ์ เอาไว้วันหลังได้ป่ะ” ผมตอบไปอย่างไม่สบอารมณ์“ไม่ได้เว้ย มึงต้องตอบตอนนี้” ไอ้แมคสวนผมกลับมาทันควัน โดยไม่ได้สนใจท่าทีบอกบุญไม่รับของผมเลยสักนิด ส่วนไอ้อคิน มันก็ยืนเป็นแนวร่วมช่วยกันกดดันผมอยู่ข้างๆไอ้แมคนั่นแหละ“ใช่ มึงต้องตอบตอนนี้” เสียงนิ่งๆของไอ้อคินดังขึ้นอีกคน คิดเหมือนผมใช่มั้ย คราวนี้ไอ้อคินมันไม่ใช่แค่ช่วยยืน(กดดัน) แต่ยังช่วยพูด(กดดัน)ด้วย“นั่นดิ มึงกับสาวคนนั้น แบบว่าอะไรยังไงวะ นี่พวกกูสองคนพลาดเชี่ย

ตกเย็น...@I UNIVERSITY พอเลิกเรียน ฉันก็นั่งรถเมล์มาที่มหาลัยของลีโอ และตอนนี้ฉันก็มาถึงแล้วล่ะ แน่นอนว่าฉันมาคนเดียว อันที่จริงแล้ว ญาดาจะมาเป็นเพื่อนฉันด้วยนั่นแหละ แต่ฉันเองที่เป็นคนห้ามไว้ ฉันไม่อยากรบกวนญาดาน่ะ แค่วันนั้นที่ญาดายอมลงทุนมาพูดกับลีโอให้ทั้งๆที่คนเงียบๆอย่างญาดาไม่น่าจะยอมลงทุนทำอะไรแบบนั้นได้ ฉันก็รู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งใจมากแล้ว ฉันไม่อยากรบกวนญาดามากไปกว่านี้อีก ฉันเลยเลือกที่จะมาเองคนเดียว จริงสิ งั้นเอาเป็นว่าฉันอย่ามัวแต่พูดพร่ำทำเพลงอยู่เลยดีกว่านะ ฉันรีบไปหาลีโอเลยก็แล้วกัน คิดว่าตอนนี้เขาคงนั่งอยู่ใต้ตึกเหมือนกันกับ(เกือบ)ทุกๆครั้งที่ฉันเคยมาหาเขา“ลีโอ” ฉันพึมพำชื่อลีโอออกมาพร้อมยิ้มกับตัวเองเบาๆเมื่อเดินไปถึงใต้ตึกแล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ...ลีโอนั่งอยู่ที่โต๊ะใต้ตึก ^^แต่ที่ผิดคาดคือเขาไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว ทว่านั่งอยู่กับเพื่อนของเขาอีกสองคน ถ้าจำไม่ผิด สองคนนั้นชื่อแมคกับอคิน และถึงแม้ว่าฉันจะอยากคุยกับลีโอแค่สองคนโดยที่ไม่มีเพื่อนเขานั่งอยู่ด้วย แต่ถ้าให้รอจนถึงจังหวะเหมาะขนาดนั้น(ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีมั้ย) ฉันก็กลัวว่าลีโอจะลุกกลับบ้

ผมตอบส่งๆออกไปอย่างไม่คิดใส่ใจ(“แล้วไงเหรอ มึงพูดมาได้นะไอ้สัส ตั้งใจขับรถชนคนขนาดนั้น มึงไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ นี่ถ้าไอ้เจมส์มันเข้าไปช่วยไว้ไม่ทัน กอบัวไม่ตายไปจริงๆแล้วหรือไง แล้วกอบัวล่ะ กอบัวจะรู้สึกยังไง จะเสียใจแค่ไหน ที่เห็นว่าคนที่เธอรักแม่งโคตรเลือดเย็น คิดจะฆ่าเธอได้ลงคออ่ะ”)“ก็ช่างแม่งดิ ยัยนั่นอยากจะคิดอะไรก็คิดไป กูไม่สนใจอยู่แล้ว” ผมตอบส่งๆออกไปเหมือนเดิม ก็มันขี้เกียจอธิบาย ไหนๆยัยนั่นก็ไม่ตายไม่ใช่เหรอ ในเมื่อตอนนั้นไอ้เจมส์มันพรวดพราดเข้ามาคว้าตัวยัยนั่นเอาไว้ได้ทัน ผมเลยไม่จำเป็นต้องเบรคให้เสียเวลา แถมไม่ต้องเสียเวลาจอดรถลงไปดูอาการยัยนั่นด้วย ก็ในเมื่อยัยนั่นมีไอ้เจมส์ช่วยดูอยู่แล้วทั้งคน เออ เดี๋ยวนะ พูดๆไปแล้วพวกคุณก็คงจะงงว่าไอ้เจมส์ที่ผมกับไอ้แมคพูดถึงมันเป็นใคร งั้นผมบอกให้แล้วกัน ไอ้เจมส์มันก็เป็นเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันกับผมนี่แหละ แต่ที่ผมไม่รู้ คือไม่รู้ว่าเมื่อกี้ จู่ๆมันโผล่มาจากไหน ถึงได้มาช่วยกอบัวเอาไว้ทัน แต่ถึงไม่มีมัน ผมก็ไม่ได้คิดจะชนกอบัวให้ตายหรอก แต่ผมแค่ยังไม่คิดที่จะเหยียบเบรคตอนนั้น เพราะผมคิดว่าพอเธอเห็นผมไม่ชะลอรถ เธอก็คงจะกลัวแล้วหลบไปเ

“นั่นดิ แม่งโคตรบังเอิญว่ะ” ถึงผมจะเป็นคนตอบไอ้เหี้ยเจมส์ไปทันที แต่ก็อย่างที่บอก ผมตอบมันแค่ในใจ แต่คนที่เป็นคนตอบไอ้เหี้ยเจมส์ไปจริงๆก็คือไอ้เหี้ยแมค“เออ ถ้างั้นไหนๆก็ไหนๆแล้ว นั่งด้วยกันเลยป่ะ กินข้าวด้วยกันหลายๆคน กูว่าสนุกดีว่ะ” เอาแล้วไงไอ้สัสแมค! จู่ๆคิดห่าอะไรของมึงขึ้นมาวะ ถึงได้ชวนสองคนนั้นให้นั่งที่โต๊ะนี้ด้วยกัน นี่มึงไม่คิดจะถามกูสักคำเลยหรอ!???“เออ จริงของมึงว่ะ งั้นกูขอนั่งด้วยคนนะ อ้อ! ไม่สิ สองคนต่างหาก” ไอ้เหี้ยเจมส์บอกปนยิ้มนิดๆ มันแม่งก็เสือกบ้าจี้ตามไอ้เหี้ยแมคไปด้วยอีกคน ก่อนมันจะหันไปหากอบัว“บัว นั่งดิ” พอมันบอก กอบัวก็เหมือนจะหน้าถอดสีเล็กน้อย“เอ่อ เจมส์ เราแยกไปนั่งกันสองคนไม่ได้เหรอ คือฉัน เอ่อ เกรงใจพวกเขาอ่ะ” ผมเห็นกอบัวกระซิบพูดกับไอ้เจมส์เบาๆ ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่าเธอพูดอะไรกับมัน แต่ถ้าให้เดาจากอาการ คือเหมือนเธอไม่ได้อยากจะนั่งตรงนี้ หึ! สงสัยคงกลัวจะแพ้ภัยตัวเองล่ะสิ!!“เกรงใจอะไร พวกมันเป็นคนชวนไม่เห็นเหรอ อีกอย่าง นี่ก็เพื่อนกันทั้งนั้น นั่งนี่แหละ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาโต๊ะใหม่ด้วย” ไอ้เจมส์บอกกอบัวแล้วเป็นคนดึงเก้าอี้ให้กอบัวนั่งข้างๆไอ้แมค