Todos os capítulos de SAVAGE TRAP กับดักวิศวะ: Capítulo 31 - Capítulo 40

ปึก! กึก! ระหว่างที่กำลังพยายามกัดฟันเดินเร็วๆห่างออกมา จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูดังขึ้นอย่างแรง จนฉันถึงกับสะดุ้ง มันตกใจ กลัวด้วย กลัวซีดีจะตามมา แล้วพอหันไปมอง ก็เห็นว่าเขากำลังเดินเร็วๆตามฉันมาจริงๆ ตามมาทั้งๆที่เสื้อก็ยังไม่ได้ใส่ อารมณ์เหมือนเขารีบมาก พอรูดซิปติดตะขอเสร็จก็รีบลงตามฉันมาทันที แถมตามมาด้วยท่าทีที่กำลังโกรธมาก โกรธจนหน้าดำหน้าแดง ควันออกหูไปหมด เห็นแบบนั้นฉันก็ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ ฉันถึงได้รีบเดินให้เร็วขึ้น ความจริงอยากจะวิ่งให้เร็วสุดแรงเกิดเลยด้วยซ้ำ แต่สังขารมันไม่ให้ เพราะแค่รีบซอยเท้ารัวๆอย่างตอนนี้ก็เจ็บ(ช่วงล่าง)จะตายอยู่แล้ว แถมรองเท้าก็ไม่ได้ใส่ แบบว่าเมื่อกี้รีบจนลืมใส่รองเท้าเลยน่ะ มันเลยเจ็บซ้ำเข้าไปอีก เพราะเหมือนบนพื้นลานจอดรถมันจะมีพวกก้อนกรวดอะไรพวกนั้นอยู่ด้วย และฉันดันไปเหยียบมันเข้า ตึกๆๆ!! ฮึก! เหมือนซีดีจะใกล้เข้ามาแล้ว ทำไงดีล่ะ ฉันเดินเร็วกว่านี้ไม่ไหวแล้ว หมับ! “โอ๊ย!” สุดท้ายก็หนีไม่พ้นจนได้ แขนข้างนึงถึงได้ถูกเขากระชากอย่างแรงจนทั้งตัวของฉันมันปลิวกลับไปหาเขา “จะไปไหน” น้ำเสียงกดต่ำเรียบเย็นถูกเปล่งออกมาพร้อมกับดวงตาคมดุ

ฟึ่บ! ฉันด่าไปเป็นชุด แต่เขาก็ยังคงสวนฉันกลับมาด้วยน้ำเสียงและแววตานิ่งๆเหมือนเดิม ยังกวนตีนเหมือนเดิม ก่อนเขาจะปล่อยฉันออกอย่างแรง แรงจนคล้ายกับฉันโดนเหวี่ยงออกมาจากอุ้งมือเขา ฉันถึงปลิวกลับมาที่เบาะข้างคนขับอย่างไม่เบานัก และมันกระทบกระเทือนช่วงล่าง สีหน้าฉันถึงได้เหยเกบิดเบี้ยวแบบนี้ แต่ฉันก็พยายามกัดฟันทน “ฉันจะออกรถแล้ว นั่งให้มันดีๆ อย่าดื้ออย่าซน เตือนแล้วนะ แต่ถ้ายังดื้อไม่เชื่อฟัง คืนนี้ก็ไม่ต้องไปไหน เอากันในรถทั้งคืนนี่แหละ เอาให้ร่องพังไปเลยก็ดี จะได้ไม่มีปัญญาลากสังขารไปไหน แบบนั้นแม่งก็น่าสนุกดีเหมือนกัน “ชาติชั่ว! ไอ้นรกส่งมาเกิด!! ฉันทนนายไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!!!” ฉันตะคอกออกไปสุดเสียงอย่างคนที่ระเบิดไปแล้วเรียบร้อย มันสั่งสมความโกรธไว้มากมายและยาวนาน จนมันเก็บไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว มันถึงระเบิดตู้มออกมา ระเบิดจนมันหลงลืมไปทุกอย่าง ฉันไม่สนอะไรแล้ว ตะคอกออกไปเสร็จ ฉันถึงคว้าที่เปิดประตูตั้งใจจะเปิดประตูออกไป หมับ!! ฟึ่บบ!! “โอ๊ย!!” ฉันถูกซีดีกระชากเข้าไปหาเขาแรงกว่าทุกครั้ง แถมเขาไม่ได้นิ่งเหมือนเดิมแล้วด้วย แต่เขากัดฟันกรอด สองมือแข็งๆกอดรัดฉันแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก

แต่ที่น่าแปลกอีกอย่าง คือจู่ๆทำไมเธอถึงทำแบบนั้น ทำไมผู้หญิงซื่อๆไม่เคยออกนอกลู่นอกทางอย่างเธอ ถึงแต่งตัวแบบนั้นแล้วไปทำอะไรแบบนั้นที่ผับ ไม่รู้จู่ๆเธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมา เหมือนเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคนยังไงอย่างงั้น ผมยอมรับว่าตกใจมาก ตอนที่เห็นโมนาในลุคนั้น เธอสวยนะ เซ็กซี่มาก แต่ผมไม่ชอบ ผมชอบโมนาในแบบเดิม หืม? ชอบเหรอ ไม่สิ ไม่ได้ชอบ ผมไม่ได้ชอบเธอ ผมหมายถึงว่า ยัยซื่อบื้ออย่างเธอก็ควรจะเหมาะกับลุคจืดๆแบบเดิมมากกว่า ไม่ใช่ลุคนี้ พอมาเห็นลุคนี้ผมเลยทั้งตกใจ ทั้งโกรธ แต่มันโกรธมากกว่า ก็เธอเต้นยั่วผู้ชายอยู่ได้ ทุเรศ ยิ่งเห็นผมก็ยิ่งทนไม่ได้ ใช่ ทนไม่ได้ ก็อย่างที่บอกว่าฟิวส์ขาด ทั้งๆที่ยืนยันเสียงแข็งไปแล้วกับไอ้พวกเพื่อนผม ว่าผมไม่เคยรู้สึกอะไรกับโมนา แต่พอเห็นแบบนั้น ผมก็กลับคำทันที ไอ้ที่เคยพูดไปแม่งเสือกลืมหมด จากที่เคยบอกไอ้พวกเชี่ยว่าไม่ใช่เมีย ก็เสือกใช้คำว่าเมียไปซะงั้น ผมไม่รู้ว่ามันทำไม มันเป็นเพราะอะไรผมถึงมีอาการพวกนั้น แต่ถ้าให้ยอมรับว่าผมรู้สึกอะไรกับเธอจริงๆ และเธอสำคัญกับผม ผมถึงหวงเธอ หวงมาก ถึงได้ทำตัวเป็นหมาหวงก้างแล้วฉุดเธอมา ผมก็ยอมรับได้ไม่เต็มปาก ผมตอบตัวเองไม

CD | CONDO “เสร็จแล้วเหรอ มานอนดิ” พอฉันอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาที่ห้องนอน ก็เห็นซีดีนอนอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ของเขา พร้อมกับที่เขาเงยมองฉันแล้วเอ่ยเรียกฉันเสียงเรียบ แล้วที่ฉันบอกว่าเตียงเขาน่ะ ฟังไม่ผิดหรอก เตียงของเขานั่นแหละ เพราะที่นี่มันคอนโดเขา แล้วที่ฉันมาโผล่ที่นี่ เพราะเขาบังคับฉันมา ตอนเขาบอกจะไปส่งฉันที่หอ เขาตอแหล ความจริงเขาจะตามไปเก็บเสื้อผ้าฉันแล้วลากฉันมาอยู่กับเขา เขาตั้งใจจะมัดมือชกฉันตั้งแต่แรก พอฉันจะไม่ยอมมา เขาก็ขู่สารพัด จนฉันไม่มีทางเลือก สุดท้ายก็ต้องยอมมา มาทั้งๆที่ไม่อยากมา มาทั้งๆที่เกลียดเจ้าของคอนโดอย่างเขาเข้าไส้ แล้วก็มาทั้งๆที่งงหนักมาก ตอนลุงยามคุยกับฉันที่หน้าหอ แถมยังช่วยพูดเข้าข้างซีดีอีก สงสัยคงจะโดนหมอนี่ตอแหลอะไรใส่เข้าให้น่ะสิ ถึงได้เข้าข้างกันขนาดนั้น ก็หมอนี่ถนัดอยู่แล้วนี่ เรื่องตอแหลน่ะ ไม่งั้นตอนก่อนออกมา คงไม่ตอแหลกับฉันต่อหน้าลุงยามในทำนองว่าเราเป็นแฟนกันหรอก แอ๊คติ้งซะเสียงอ่อนเสียงหวาน ทำเป็นมาพูดเค้ากับตัวเอง ฟังแล้วขยะแขยงที่สุด จะอ้วก! แต่ลุงยามก็เชื่อ เห็นมั้ยล่ะ ว่าเขาแสดงเก่งขนาดไหน เก่งจนถึงขั้นที่ฉันเองยังหลงเชื่อเข

“เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้นหรอก คงมีอะไรผิดพลาดสักอย่าง” “หืม แน่เหรอ จะเป็นไปได้ไง” “เป็นไปได้สิ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น จริงสิ! นี่ก็ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว งั้นเราขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ ปวดฉี่อ่ะ เจอกันในคลาสนะ” ฉันรีบพูดรีบตัดจบแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเร็วๆห่างออกมาเลย ขืนไม่รีบ เดี๋ยวสองคนนั้นได้หาเรื่องจับผิดหนักกว่าเดิม “เธอๆ!!” หืม? เสียงใคร แล้วเขาเรียกใคร เรียกฉันเหรอ คือระหว่างที่ฉันกำลังเดินไปห้องน้ำ เสียงนั้นมันก็ดังขึ้นมา เป็นเสียงผู้ชายน่ะ แต่ไม่คุ้นหูเลย เพราะแบบนี้ฉันเลยจำต้องหยุดเดินแล้วหันไปมอง ไม่รู้หรอกว่าเรียกฉันรึเปล่า แต่ตามันหันไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วพอหันไปมองถึงได้เห็นว่ามีนักศึกษาชายคนนึงกำลังมองมาที่ฉันพร้อมกับเดินเข้ามาหา และถึงตอนนี้ฉันก็เลยรู้แล้วว่าเขาน่าจะเรียกฉันจริงๆ และที่รู้พร้อมกันอีกอย่าง คือฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้ เพราะหมอนั่นดูท่าทางไม่ค่อยจะน่าไว้ใจ แถมตรงนี้ก็ไม่มีใครเลย “ขอคุยอะไรด้วยหน่อยดิ” เขาเดินเข้ามาจนใกล้จะถึง ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบธรรมดาก็จริง แต่สายตาที่เขาใช้มองฉันมันดูแปลกๆ มองตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังดูถูกและไ