Todos os capítulos de SAVAGE TRAP กับดักวิศวะ: Capítulo 11 - Capítulo 20

วันต่อมา Ginny Vill Mansion วันนี้ผมตื่นโคตรเช้าเลย เพื่อจะมาหาโมนาที่หอ แต่ไม่ใช่มารับเธอไปมอเหมือนทุกวันนะ เพราะวันนี้วันหยุด แต่ที่ผมมา เพราะผมนัดติวหนังสือกับเธอไว้ อาทิตย์หน้ามีเทสย่อยน่ะครับ แล้วเธอยังไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาในบางเรื่อง ผมเลยอาสาจะติวให้ แต่กว่าเธอจะยอมให้ผมมาติวให้ที่หอเธอ เล่นเอาแอ๊คติ้งกันเหนื่อยเหมือนกัน คงเพราะมีประเด็นเรื่องอิมด้วยมั้ง เธอเลยตัดสินใจยากสักหน่อย อาจจะนึกระแวงผมขึ้นมาล่ะมั้ง แต่เดี๋ยวนะ งงใช่ป่ะ ว่าอิมคือใคร เพราะเหมือนผมยังไม่ได้เล่า งั้นเล่าเลยแล้วกัน เท้าความมาจากเรื่องเมื่อวานที่มหาลัย ตอนผมได้ยินเสียงร้องของโมนาแล้วรีบวิ่งไป ตอนนั้นสรุปว่าอิมกับเพื่อนเธอไปหาเรื่องโมนา สองคนนั้นจะทำร้ายโมนา เพราะคิดว่าโมนาเข้ามาแย่งผม ทั้งๆที่ผมไม่ใช่ของใครซะหน่อยแม่ง อิมก็เป็นแค่ของเล่นชิ้นนึงของผม ของเล่นที่ผมสะสมไว้ในคอลเลคชั่น แต่เธอสำคัญตัวผิดไง คิดว่าตัวเองเป็นมากกว่านั้น หนักไปกว่านั้นคือเธอไม่คิดจะอยู่ในที่ของตัวเอง แต่กลับไปหาเรื่องโมนา ตั้งใจจะไปประกาศให้โลกรู้ความสัมพันธ์ของเธอกับผม แล้วแบบนั้นเดี๋ยวแม่งก็ทำผมเสียแผน(ขย้ำ)หมดดิ ผมเลยต้องตัดไ

“เค งั้นไปต่อนะ” “อืม” เธอพยักหน้ารับอีกครั้ง เราเลยติวกันต่อ จนในที่สุดก็ติวจนจบครบทุกเรื่อง(สักที) “ยังมีติดตรงไหนอีกมั้ย” “ไม่มีแล้ว ขอบคุ..” ขวับ! ฮึก! กึก!สงสัยเธอตั้งใจจะขอบคุณผมจนเผลอลืมตัว ตอนพูดเธอถึงได้พูดพร้อมกับหันมาหาผม แล้วบังเอิญหน้าผมมันยังอยู่ใกล้เธอพอดี จากการที่เมื่อกี้ผมเลื่อนหน้าลงไปติวใกล้ๆ พอเธอหันมา จมูกเธอมันเลยโดนแก้มผมเต็มๆ ปากนุ่มๆของเธอก็ด้วย มันโดนริมฝีปากด้านขวาของผมเข้าเต็มๆ เล่นเอาผมเองก็ชะงักไปเหมือนกันไม่รู้ทำไมมันถึงเกิดอาการแบบนี้ขึ้น ทั้งๆที่ผมก็ไม่ใช่ไม่เคยโดนผู้หญิงจูบหรือว่าโดนหอมแก้ม แต่ทำไมผมถึงตื่นเต้นก็ไม่รู้ หัวใจมันเต้นแรงไปหมด ผมสับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้ผมเป็นอะไร แล้วความรู้สึกลึกๆของผมตอนนี้มันคืออะไรกันแน่ ผมไม่รู้เลยผมรู้แต่ว่าพอผมหายชะงัก ผมก็ค่อยๆหันไปสบตากับโมนาโดยอัตโนมัติอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ มือผมที่กำลังเลื่อนขึ้นไปจับหน้าเธออยู่ตอนนี้ก็เหมือนกัน ผมควบคุมมันไม่ได้ มันเป็นไปตามความรู้สึก มันสั่งว่าอยากทำแบบนี้ อยากโอบประคองสองแก้มของเธอ อยากสบตากับเธอ ดวงตาเธอที่มันเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างอยู่ภายในไม่ต่างจากผม และมันไ

“แสบๆนิดหน่อย แต่ อื้อ แต่รู้สึกอย่างอื่นมากกว่า” เธอบอกไม่ค่อยเต็มเสียง มันแหบพร่าและซ่านกระสันซะมากกว่า แถมยังปนเสียงครางในบางจังหวะ “ความรู้สึกอื่นที่ว่า คือเสียวใช่มั้ย” ผมยิ้มถามอย่างพอใจ “อือ อืม” เธอพยักหน้าแบบอายๆ แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย และนั่นทำให้ผมยิ่งพอใจ “งั้นฉันขยับนะ รับรองว่าเธอจะเสียวกว่านี้” ผมยิ้มบอก และผมไม่คิดจะรอคำอนุญาตหรอก แจะๆ.. “อ๊ะ อ๊ะๆ..” เธอครางสยิวออกมาทันทีที่ผมขยับนิ้วเป็นจังหวะ ในขณะที่ปากกับจมูกผม ตอนนี้มันไม่ได้อยู่ว่างๆหรอก เพราะพอผมบอกเธอเสร็จแล้วเริ่มกระแทกนิ้ว ผมก็เลื่อนหน้าไปซุกไซ้ดูดดึงซอกคอกับใบหูเธอด้วย อย่างจงใจเพิ่มความเสียวและความร้อนรุ่มให้ทั้งเธอและผม และปากผมตอนนี้มันก็ดูดงับสลับกับไล้เลียใบหูขาวสะอาดของเธออยู่ ไม่สิ มันเหมือนจะเริ่มแดงระเรื่อเพราะแรงดูดจากปากร้อนๆของผมแล้วล่ะ คอเธอก็ด้วย มันเริ่มแดงเป็นจ้ำ เพราะผมจงใจทิ้งรอย “อ่าา เสียวใช่มั้ย” ผมถามชิดใบหูทั้งๆที่ปากร้อนๆยังคงดูดเลียอย่างหื่นกระหาย แถมตอนจะพูดก็ยังหลุดเสียงครางออกมาด้วย เพราะผมเสียวใจจะขาด เสียวจากการที่ผมเล้าโลมเธอ ทั้งจากการที่ผมกระแทกรูเธอรุนแรงขึ

เหมือนเธอจะเริ่มรู้ตัวแล้วล่ะครับ ถึงได้มองผมอย่างเอาเรื่อง แต่ริมฝีปากจิ้มลิ้มบวมเจ่อแดงซ่านกลับอมยิ้มออกมา ชัดเจนว่าเธอไม่ได้โกรธหรอก ไม่ได้เจ็บด้วย ที่จู่ๆผมก็ทะลวงสุดลำ เพราะกระแทกไปตั้งหลายระลอกแล้ว ร่างกายเธอมันก็ต้องปรับได้ แล้วไหนจะเพราะว่ามีน้ำหล่อลื่นชั้นยอดแถมยังทะลักออกมาโคตรมหาศาลขนาดนั้นอีก มันจะเจ็บได้ยังไง แล้วที่สำคัญ เธอกำลังจะเสร็จ เธอก็ต้องยิ่งต้องการปืนใหญ่ของผม เพราะงั้นจะมัวมาเจ็บอยู่ได้ยังไง มันต้องเสียวดิ เสียวจนแทบปะทุเหมือนที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ไง “ไม่ได้แกล้ง แต่จะส่งเธอขึ้นสวรรค์ต่างหาก กอดฉันแน่นๆสิ” หมับ! เธอกอดคอผมแน่นอย่างไม่อิดออด หึ ถูกใจผมโคตรๆ แบบนี้ผมตอกแบบยอมตายถวายชีวิตเลยรับรอง แต่มันก็ต้องเป็นไปพร้อมกับการกระชับก้นงอนที่เริ่มชื้นเหงื่อของเธอแล้วควบคุมจังหวะให้เธอขย่มลงมาให้ตะปูยักษ์ของผมตอก และผมไม่ต้องบอกซ้ำใช่มั้ย ว่าช่วงเผด็จศึกแบบนี้ ผมไม่มีทางตอกร่องเธอเบาๆ หมับ! พั่บๆๆๆ!!! “อ๊ะๆ อร๊ายย ซีดี อื้อ เสียว ฮื่อ เสียวกว่าทุกๆครั้งเลย” หมับ! เธอร้องบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าจนแทบขาดใจ ลมหายใจของเธอหอบเหนื่อยถี่ยิบสั่นสะท้าน สองมือของเธอก็กระ

แน่นอนว่ายิ่งเห็นแบบนั้น ฉันก็ยิ่งกลัวใจเขา ยิ่งเห็น หัวใจของฉันก็ยิ่งชาหนึบและรู้สึกปวดหน่วงแปลกๆขึ้นมา เพราะอดคิดไม่ได้ว่าทำไมตอนอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เขาถึงยิ้มได้ แต่พอเห็นหน้าฉัน เขาถึงเย็นชา สายตาที่มองมาก็มีเพียงความว่างเปล่า ไร้เยื่อใย “เอ่อ คือ ไปกินข้าวกันมั้ย เราทำข้าวกล่องมาเผื่อนายด้วย” ฉันยิ้มบอก เพราะเห็นความเย็นชาว่างเปล่าจากเขาที่มอบให้ฉัน มันก็ทำให้ฉันพูดเรื่องที่จะถามเขาเมื่อกี้ไม่ออก “ฉันไม่หิว” เขาบอกนิ่งๆแล้วหันหลังทำท่าจะเดินไปจากฉันอย่างไม่ไยดี แต่ฉันไม่ยอมให้เขาไปหรอก ฉันเลยรีบวิ่งไปดักหน้า “แต่เราตั้งใจจะทำมาเผื่อนายเลยนะ” “แล้วไง” กึก! คำพูดเย็นชาไร้เยื่อใยนั้นของเขาทำฉันสะอึกอีกครั้ง “ละ..แล้วไงเหรอ มะ..หมายความว่าไง” “หมายความว่าถึงเธอจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แล้วฉันต้องสนใจเหรอ ในเมื่อมันไม่จำเป็น” ยิ่งประโยคนี้ยิ่งแล้วใหญ่ มันทั้งสะอึกจนแทบหายใจไม่ออก ทั้งหน้าชา หัวใจก็ชาจนแทบจะหยุดเต้น ยิ่งเขาพูดแล้วหันหลังเดินไปอีกทางอย่างไม่ไยดีฉันเป็นครั้งที่สอง ฉันก็ยิ่งหายใจไม่ออก มันจุกเจ็บในอก และมันเริ่มจะร้อนนัยน์ตา ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฉันไม