All Chapters of When My Husband Chose His Ex: Chapter 61 - Chapter 70

-Daisy-Nagising ako na parang may humahampas ng martilyo sa loob ng ulo ko.Sobrang sakit nito at halos hindi ko maigalaw ang katawan ko. Bawat paghinga at bawat maliit na galaw ay tila nagpapalala ng sakit. Siguro, ito ang resulta ng dami ng nainom ko kagabi. Hangover na malala.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, pero bago pa man ako tuluyang makapag-adjust sa liwanag ng kwarto, bigla akong natigilan.Sinubukan kong igalaw ang mga kamay ko, pero may pumipigil sa mga ito. Nang ibaba ko ang tingin ko, nanlaki ang mga mata ko nang makita kong nakatali ang mga kamay ko sa magkabilang gilid ng kama.What the hell?!“Sinong walanghiya ang gumawa nito sa akin?”Pinilit kong paikutin ang katawan ko para makawala, pero lalo lang sumakit ang ulo ko. Sinubukan ko ring maupo, ngunit wala ring nangyari. Mahigpit ang pagkakatali sa mga kamay ko at kahit anong paghila ko ay hindi ko ito maalis.Napahinto muna ako at ilang malalim na paghinga ang ginawa ko. Kailangan kong alalahanin kung an

-Daisy-So, may script na nga? I raised an eyebrow, realizing that they had probably already prepared some excuse for whatever was happening. Fine. Kung gusto nilang maglaro, pagbibigyan ko sila. Sasakyan ko muna kung ano man ang gusto nilang palabasin.“Vergel?” Hindi ko pa rin ibinaba ang kilay ko habang nakatingin sa lalaking nasa harapan ko. “So, yung RV sa RV Bakeshop stands for Rose and Vergel?”“Yes, Miss. You got it.”Hindi nawawala ang ngiti sa mga labi niya, pero kahit gaano niya pa iyon piliting itago, halata ko pa rin ang bahagyang kaba sa kanyang mga mata. Para bang nag-iingat siya sa bawat salitang bibitawan niya.“Okay.” Tumango-tango ako, saka muling tiningnan ang slice ng blueberry cheesecake sa harapan ko. “Gusto ko lang sanang i-complain itong blueberry cheesecake ninyo. Hindi kasi ganito ang lasa nito dati. Did you change your recipe or what?”“Hindi naman po,” mabilis niyang sagot. “Kung ano po ang timpla namin dati, ganun pa rin siya ngayon. Wala po kaming binago

-Daisy-"What if dito na lang ako sa bahay ni Rose makituloy?” Bigla kong ibinato ang suhestiyon, at gaya ng inaasahan ko, bahagyang nanlaki ang mga mata ni Rose.Mukhang hindi niya talaga inaasahan na sasabihin ko iyon.“Please, Rose,” dagdag ko pa, sabay malungkot na tumingin sa kanya. “Masyadong mahal kapag sa hotel pa ako tutuloy. May mga guest room naman siguro kayo sa taas na pwede kong tulugan, right?”Ngumiti ako ng nakakaloko, pero kay Vince, alam kong matamis ito.“Promise, hindi ako manggugulo. At saka, di ba ang sabi ni Dad, tutulungan ko raw siya sa pagre-revise ng design para sa Mirae project?” kay Vince naman ako tumingin. “So, mas maganda siguro kung dito na lang muna ako tutuloy. Mas madali rin para sa akin na tulungan siya.”“Hindi pwede!” Mabilis ang naging pagtanggi ni Rose.Kunwari ay nagulat ako sa tindi ng reaksyon niya.“Oh…” Napayuko ako at hinayaan ang mga balikat kong bumagsak.“I mean…” Napansin kong tila naghanap siya agad ng dahilan. “Dalawa lang ang room

-Daisy-Pagkaalis ni Rose, agad akong naghanap ng maisusuot sa maleta ko,pero tumambad sa akin ang isang puting long-sleeve shirt.Napahinto ako. Ito ang suot ko kagabi. Ang damit na kinuha ko kay Mr. Tan. Kailangan ko pa pala itong ibalik bukas. Ibig sabihin, kailangan kong pumunta sa office ng mga Tan.Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Mr. Tan pagkatapos ng ginawa ko sa kanya kagabi. Sa totoo lang, gusto ko sanang iwasan muna siya nang ilang araw.Pero hindi lang naman ang damit niya ang kailangan kong isauli.May maganda akong pinaplano, at para maisakatuparan iyon, kailangan kong kapalan ang mukha ko at harapin siya kahit gaano pa ako kahiyang makita siya. I really had no choice.Mabilis akong nagbihis at pagkatapos ay nagpatuyo ng buhok. Pagkatapos, muli akong nahiga sa kama.Hindi pa man nakakalapat ang likod ko sa malambot na foam nang biglang tumunog ang cellphone ko.Tiningnan ko ang screen. It was Vince.Hindi ko iyon sinagot. Sa halip, pinata

-Daisy-“So, Miss Madrigal.” Nakataas ang isang kilay ni River habang nakatingin sa akin. “Wala ka na bang hangover?”Hindi man lamang niya kinorek ang sinabi ng lalaking nasa tabi niya na hindi ko alam kung kaibigan ba niya iyon o assistant, pero sa paraan ng pakikitungo nito kay River, pakiramdam ko ay mas malapit sila sa isa’t isa kaysa sa karaniwang boss at empleyado.Napakalakas kasing mang-asar ng lalaking ito.At sa tingin ko, walang empleyadong basta-basta magkakaroon ng lakas ng loob na asarin ang boss niya ng ganoon kung hindi sila close.“Ha?” napakurap ako. “Hindi naman po ako nag-inom.”“Really?” Bahagyang napangisi si River. “Eh bakit mukha ka pa ring lasing?”Napahawak ako sa pisngi ko. Ang akala niya siguro ay nakainom na naman ako dahil sa pamumula ng mga pisngi ko.“Mr. Tan, baka puwede mo nang i-consider ang Mirae,” mabilis kong pagbabalik sa usapan. “Pwede na po ba tayong mag-collaborate? Kahit pakinggan n’yo lang muna ang…”“Miguel, please see her out.” Agad niyan