All Chapters of When My Husband Chose His Ex: Chapter 41 - Chapter 50

-Daisy-Napahinto ako sa pagsubo. So this is where we're going. Hindi ako nagmadali. Uminom muna ako ng juice bago ako ngumiti. “Well…” Ibinaba ko ang baso. “Iyon ang design na ipinakita ko kay Mr. Torres. At sinabi niya sa akin noon na magpipirmahan na kami ng contract dahil satisfied siya sa gawa ko.”Bahagya akong nagkibit-balikat.“Pero dahil hindi ako ang nakipag-meeting sa kanila kanina, baka iyon ang dahilan kung bakit nagbago ang isip niya.” Tiningnan ko silang lahat. “So, hindi ko na kasalanan ’yon.”“Paanong hindi mo kasalanan?” Biglang umalingawngaw ang galit na boses ni Mrs. Lawrence. “Eh ikaw ang nag-design noon! You need to take responsibility for this!”Napataas ang kilay ko. “Ha? Bakit ako?”Nanatili akong kalmado kahit ramdam kong umiinit na ang tensyon sa mesa.“Tinanggal niyo na ako sa company, tapos ngayong nagkaaberya, ako ang sisisihin niyo?” Wala ni isa sa kanila ang sumagot. “Sabihin na nating gusto kong tumulong ngayon, pero papayagan ba ako ni Dad? Eh wala na

-Daisy-Tumigil ako sandali at tiningnan siya. “Sinasabi ko lang naman na…”“Daisy, you shut up!” Malakas na sigaw ni Rose ang biglang umalingawngaw sa dining room. Nagulat kaming lahat nang bigla siyang tumayo mula sa kinauupuan niya.Pero dahil sa sobrang taranta niya, hindi niya napansin na tumama ang hita niya sa gilid ng mesa na nagpayanig sa mesa. Nagsitumba ang ilang baso, habang ang mga mangkok ng sabaw ay bahagyang natabig at kumalat ang laman sa tablecloth.Pati ang bote ng wine ni Mr. Lawrence ay natumba at nagsimulang tumulo sa sahig ang laman nito.“Oh my God!” Biglang nanlaki ang mga mata ni Rose. Mabilis niyang inayos ang mga natumbang baso at pinulot ang ilan sa mga gamit na nahulog. Itinayo niya ang bote ng wine, pero wala na halos sa kalahati ang laman nito. “I’m sorry hindi ko po sinasadya. I’m really sorry. Nabigla lang po ako.”Pero huli na ang lahat. Kitang-kita ko ang pagkainis sa mukha ni Mrs. Lawrence at mukhang ubos na ang pasensiya nito kay Rose dahil sinaga

-Daisy-Hindi man lang siya nag-angat ng tingin nang pumasok ako. Para bang wala siyang pakialam kung sino ang dumating.“Good morning,” bati ko nang may pilit na ngiti. Saka lamang siya tumingin sa akin. At sa sandaling iyon, para akong biglang nawalan ng kakayahang huminga.Natigilan ako at nanlaki ang mga mata ko. Parang may biglang bumara sa lalamunan ko dahil hindi ko alam kung paano ako magsasalita.Diyos ko, Lord! Napakagwapo niya. Hindi! Mali! Hindi pala sapat ang salitang gwapo para ilarawan siya.Sobrang gwapo niya talaga. Para siyang isang modelong biglang lumabas mula sa pahina ng isang luxury men's magazine. Matangos ang ilong. Malalim ang mga mata at kulay gray ang mga ito. Malinis at matalim ang jawline, at kahit magulo ang buhok niya na parang galing sa tulog, hindi iyon nakabawas sa dating niya.Sa halip, lalo lamang nitong pinatingkad ang natural niyang kagwapuhan. Hindi ko alam na may ganito kagwapong nilalang sa mundo.Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, haban

-Daisy-Mas lalo akong natuwa sa sinabi niya. Halos hindi ko maitago ang ngiti ko habang iniisip ang posibilidad na tuluyan pa palang gagaling ang matris ko.Pero sandali akong natigilan nang mapansin kong habang kinakausap ako ni Dr. Lee, sa likod ko siya nakatingin. Dahan-dahan akong napalingon. Doon sa lalaking pangit.Nakasandal pa rin siya sa kinauupuan niya, tahimik at walang ekspresyon ang mukha, pero halatang nakikinig siya sa usapan namin.Naku! Hindi lang pala bastos at suplado! Chismoso rin pala siya!“Ahem...” Umubo si Dr. Lee bago muling nagsalita. “Ahm... one more thing, iha. Sa loob ng four to five months, dapat wala munang sex, ha. Walang contact with your husband. Kissing ang pett!ng pwede, pero…”At muli siyang napatingin sa lalaki sa likuran ko.Napakurap ako at ramdam ko ang pamumula ng mukha ko. Bakit parang may kakaiba sa tingin ng doktor na ito sa lalaki sa likod?“Wala po akong asawa, doc.” mabilis ko namang sagot. Bakit? Totoo naman ah. Hindi kami kasal ni Vin

-Daisy-At biglang nagkaroon ng ibang kahulugan ang lahat ng narinig ko tungkol sa “surprise” sa Tagaytay.Maya-maya lamang ay nakita kong lumabas ang buong mag-anak at sumakay sa kotse niya. Pero sa pagkakataong ito, napansin kong may kasama silang driver na siyang nagmamaneho ng sasakyan.Maingat ko silang sinundan, pinapanatili ang sapat na distansiya para hindi nila mapansin ang presensya ko. Nang huminto ang sasakyan nila sa isang red light, agad kong tinawagan si Vince.“Hi, babe. I’m sorry, hindi muna ako makakauwi dahil may aasikasuhin akong importante ngayong gabi. Don’t worry, this is for you.” sabi niya sa malambing na boses.“Okay, babe. Thank you.” sagot ko bago ko tuluyang ibinaba ang tawag. Pagkatapos, inihagis ko ang cellphone ko sa passenger seat at muling itinuon ang buong atensyon sa kalsada.Habang sinusundan ko ang sasakyan nila, hindi ko maiwasang mapatingin sa likurang bahagi nito. At doon ko nakita ang bagay na lalong nagpahigpit sa pagkakahawak ko sa manibela.