All Chapters of พันธะเพื่อนร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

@ห้องชมรมผ่านมานานนับชั่วโมง อาจารย์ประจำวิชาปล่อยให้พักทานข้าวเที่ยง ไม่ทันจะได้ไปไหน ฉันกับพระรามก็โดนออโต้กับเซนเซอร์มันลากให้มานั่งที่ห้องชมรม มันจับเราสองคนให้นั่งอยู่ต่อหน้าส่วนพวกมันเอาแต่ใช้สายตาจ้องมองอย่างกับตำรวจสืบสวนสอบสวนคดีฆาตกรรมอำพราง มันจ้องมองพร้อมกับกอดอก คิ้วผูกกันเป็นปม จนฉันเองรู้สึกเกร็งร่างกายไปหมดบรรยากาศภายในห้องชมรมขนาดสี่เหลี่ยมแคบๆ แถบตึกกิจกรรมนักศึกษาเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานดังกึดๆ แสงแดดจัดยามเที่ยงวันลอดผ่านมูลี่หน้าต่างเข้ามาเป็นช่องๆ ยิ่งทำให้เงาของพวกมันสองคนดูคุกคามและกดดันเป็นเท่าตัว ออโต้ยืนกอดอกตึงเปรี้ยะ จ้องหน้าฉันสลับกับพระรามด้วยสายตาจับผิดอย่างกับเขม็งจ้องผู้ต้องหาคดีใหญ่ ส่วนเซนเซอร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะไม้ นัยน์ตาเรียบเฉยแต่คมกริบจ้องเขม็งมาที่พวกเราสองคนโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใดๆ ออกมาเลยสักคำความเงียบที่โรยตัวลงมาข่มขวัญมันทำให้ฉันที่ไม่เคยกลัวใครต้องก้มมองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก สายตาของออโต้ที่จ้องมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อยิ่งทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก"นี่กูไปฆ่าใครตายรึเปล่าวะ..มึงจ้องอะไรขนาดนั้น"ฉันแกล้

@1 สัปดาห์ต่อมาแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องผ่านกระจกบานโตเข้ามาในห้องครัวเปิดสไตล์โมเดิร์น ร่างสูงโปร่งของพระรามสวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว เผยให้เห็นแผงอกแน่นกว้างและรอยข่วนเล็บสีแดงซีดๆ แถวช่วงไหล่ที่เป็นผลงานของฉันเมื่อคืนนี้ กำลังยืนอยู่หน้าเตาไฟฟ้า มือจับทัพพีคนข้าวต้มกุ้งสุกกำลังดีในหม้อสแตนเลสอย่างเบามือ ในขณะที่ฉันเพิ่งเดินงัวเงียหัวฟูออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพเพิ่งตื่นนอน"ก่อนไปเรียน กินข้าวด้วยนะ เค้ามทำข้าวต้มไว้ให้"พระรามร้องบอกฉันโดยไม่ทันได้หันกลับไปมอง พลางหยิบชามกระเบื้องใบสวยออกมาเตรียมตักแบ่งข้าวต้มหอมฉุยใส่ชาม"ไม่อ่ะ...กูไม่หิว"ฉันตอบปฏิเสธเสียงแหบพร่า พลางเดินเข้าไปหาคนตัวโตจากทางด้านหลัง อ้อมแขนเล็กสวมกอดเข้าที่เอวหนาแน่น ซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างอันอบอุ่นของมันด้วยความออดอ้อนเสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนของพระรามดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนที่อ้อมแขนแกร่งจะสวมกอดเข้าที่เอวบางของฉันจากทางหลังแน่น ยันคางเกยไว้ที่ไหล่เล็กของฉันอย่างออดอ้อน"บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามพูดกูมึง เราเป็นแฟนกันแล้วนะ พูดเพราะๆดิ กูมึง เอาไว้ใช้กับเพื่อน"มันเอ่ยเตือนเสียงดุไม่จริงจังนัก พล

@3 เดือนต่อมานับจากวันนั้น วันที่ตัดสินใจคบกับพระราม ผ่านล่วงเลยมาจนถึงวันนี้ เป็นระยะเวลานานกว่าสามเดือน ความสัมพันธ์ของเราสองคนดูเหมือนจะแน่นแฟ้นกันมากยิ่งขึ้น จากความชอบกลายเป็นความรัก ฉันกับพระรามอยู่ด้วยกันทุกวัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ตัวติดกันตลอด จนบางครั้งฉันแอบคิด..การใกล้ชิดกันมากเกินไป อยู่ด้วยกันตลอดเวลามันอาจจะทำให้เราเบื่อกันง่ายขึ้น ด้วยนิสัยของพระรามเป็นคนขี้เบื่อ คบกับใครเกินสามเดือนซะที่ไหน สำหรับฉันความรู้สึกที่มีต่อพระรามมันลึกมากขึ้น พอๆกับระยะเวลาที่สองเรามีกัน แต่กับมันฉันไม่รู้เลยจริงๆว่าความรู้สึกพวกนี้จะหมดไปตอนไหน ไม่ใช่ไม่เชื่อใจในความรักที่มันบอก แต่ตัวฉันระแวง กลัวเหลือเกิน กลัวสักวันมันจะเปลี่ยนไปใต้ร่มเงาของตึกคณะบริหารธุรกิจยามสาย ลมเย็นๆ พัดผ่านกระทบใบบัวบกและต้นไม้ใหญ่รอบม้านั่งหินอ่อน เสียงจอดรถและเสียงพูดคุยของนักศึกษาคนอื่นดังแว่วเข้ามาเป็นระยะๆ ฉันนั่งเคียงข้างพระรามบนม้านั่งตัวยาว โดยมีออโต้อนั่งฝั่งตรงข้ามทำหน้าตาบอกบุญไม่รับ และเซนเซอร์ที่นั่งกดโทรศัพท์มือถือด้วยท่าทีสงบนิ่งอยู่ข้างๆพระรามยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เพิ่งจับฉลากได้จากอาจารย์ผู้สอนใน

@เช้าวันเสาร์บรรยากาศภายในห้องรับแขกสไตล์โมเดิร์นของบ้านอาจารย์ราณีค่อนข้างเงียบสงบ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านมูลี่เข้ามาตกกระทบโต๊ะอ่านหนังสือไม้แท้บานใหญ่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยชีตเอกสารและหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยกองโต ฉันนั่งฝั่งตรงข้ามกับมาคาส เด็กหนุ่ม ม.ปลาย หน้าตาดีที่กำลังทำสีหน้าเครียดขรึมจ้องมองโจทย์คณิตศาสตร์ตรงหน้า ส่วนข้างๆ ฉัน... มีร่างสูงใหญ่ของพระรามที่นั่งกอดอก ไขว่ห้าง จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาพิฆาตเขม็งจนบรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันที"ผมยังไม่ค่อยเข้าใจตรงนี้เลยครับ พี่ชมพิ้งค์ช่วยอธิบายอีกรอบได้ไหมครับ"มาคาสชี้ปลายปากกาลงบนกระดาษทด พลางเงยหน้าขึ้นส่งสายตาพราวระยับและรอยยิ้มสดใสมาให้ฉันอย่างประจบประแจง"ตรงนี้เหรอ...แทนค่าตัวเอ็กซ์วาย จากนั้นนำมาคูณสองหารด้วยเลขยกกำลัง ก็จะได้เป็นคำตอบ"ฉันขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด พลางใช้นิ้วชี้อธิบายขั้นตอนการแก้โจทย์ทีละจุดอย่างใจเย็น"ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี พี่ช่วยขยับเข้ามาใกล้ๆหน่อยได้ไหมครับ ผมมองไม่ค่อยถนัด"เด็กหนุ่มทำสีหน้าไร้เดียงสา พลางเอียงตัวโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันจนเกือบจะชิดกอดกัน"ใกล้อีกนิดมึงโ

ผมสตั้นไปพักหนึ่งสลับกับมองหน้าชมพิ้งค์ที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอมีแต่คำถาม ถึงกับเอามือยกขึ้นกุมขมับ ไม่คิดไม่ฝันว่าแฟนเก่าที่เคยคบกันตอนเรียนปีสองจะกลับมา ตอนนี้ เวลานี้ ความรู้สึกกังวลใจมันจู่โจมจนผมแทบจะตั้งตัวไม่ติด พยายามตั้งสติและทำตัวให้เป็นปกติให้ได้มากที่สุด"ปรางมีเรื่องด่วนจริงๆ ค่ะพี่ราม" มะปรางเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว พลางก้าวเข้ามาหาผมอีกก้าว"ปรางขอคุยด้วยได้ไหมคะ รบกวนพี่แค่ไม่นาน""กลับไปก่อนได้ไหม วันหลังค่อยคุยกัน" ผมกดเสียงต่ำ พูดปฏิเสธออกไปทันทีโดยไม่รักษาน้ำใจ"แต่ปรางมีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่..." มะปรางยังคงงอแง ไม่ยอมถอยออกไปง่ายๆ"น้องคนนี้ใครเหรอราม ???"คำถามจากชมพิ้งค์ทำเอาผมกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะชมพิ้งค์ไม่เคยรู้มาก่อนว่าผมเคยคบกับมะปราง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็ว จนผมเองไม่รู้จะหาทางออกยังไง เลยเลือกที่จะโกหกเธอออกไป อย่างน้อยก็ขอเวลาในการเคลียร์ตัวเองกับเรื่องราวในอดีตที่ผิดพลาด"อ๋อ... รุ่นน้องที่เคยมาขอให้ช่วยดูโปรเจกต์ให้น่ะ สงสัยโปรเจกต์จะมีปัญหา งั้นชมเข้าไปรอรามในห้องก่อนได้ไหม รามขอคุยกับน้องเขาหน่อย" ผมรีบปั้นหน้ายิ้มกลบเกลื่อน ปรับเสียงใ