All Chapters of พันธะเพื่อนร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

@30 นาทีต่อมาเวลาผ่านไปราวสามสิบนาที สองสาวนั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย ชมพิ้งค์ได้แต่นั่งหัวเราะ เอ็นดูในความตื่นตระหนกจนเกินกว่าเหตุของเพื่อนใหม่ ทั้งที่เธอยังไม่ได้ว่าอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ดารันกลับกระวนกระวายใจจนนั่งไม่ติด เทียวลุกเทียวนั่ง สายตาจดจ้องอยู่หน้าประตูร้าน อยู่กับดารันก็ดีไม่น้อย เธอยิ้มได้ หัวเราะได้ก็เพราะดารัน เพื่อนใหม่ที่เข้ามาช่วยเยียวยาความโดดเดี่ยว หากไม่มีดารันที่คอยไถ่ถาม พูดคุยด้วยในวันนี้ เธอเองก็เหมือนคนไร้เพื่อน เพราะส่วนตัวยังเคืองออโต้กับเซนเซอร์ไม่หาย ก็ดีเหมือนกัน การตัดสินใจออกจากแก๊งสี่พยัคฆ์ในวันนั้น ทำให้เธอเจอเพื่อนใหม่ที่น่ารักอย่างดารันในวันนี้ ไม่ใช่ว่าลืมเพื่อนเก่า ออโต้กับเซนเซอร์ถึงยังไงก็เพื่อนของเธอ จะให้ขาดกันเพราะเรื่องของพระราม เธอไม่ทำอยู่แล้ว ที่เลือกเดินออกมาเพราะไม่อยากให้สองคนนั่นลำบากใจ แบ่งพรรคแบ่งพวก สู้เดินออกมาคนเดียวยังจะดีซะกว่าเพียงไม่กี่นาที คนที่นั่งคิ้วขมวดอยู่ก่อนหน้ารีบดีดตัวลุกขึ้นด้วยท่าทีตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะรีบเดินไปกอดแขนของคนที่มาใหม่"พี่ดราฟต์ !!! มาแล้ว..~~ เทพบุตรสุดหล่อของน้อง ""ไม่ต้องมายอ...โอนค่าน้

@ช่วงเย็นของวันเสาร์ วันเกิดดารัน"📞 มาถึงแล้วนะครับ พี่รออยู่ล็อบบี้""📞 ขอเวลาสักสิบนาทีนะคะ ชมเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ ขอเวลาแปลงโฉมนิดหนึ่ง :)""📞 ตามสบายเลยครับ ให้รอทั้งคืน พี่ก็รอได้นะ""📞 ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ขอแค่สิบนาทีนะคะ รับรองไม่เกินจากนี้""📞 ครับ เดี๋ยวพี่ทำงานรอนะ ไม่ต้องรีบ พี่รอได้""📞 รอดูคนสวยได้เลยค่า""📞 จะรอนะครับ"วางสายจากชมพิ้งค์ หนุ่มหล่อหน้าคม เฮดวากคณะสถาปัตยกรรม รุ่นพี่ปีสี่ หยิบแมคบุ๊กที่ถือติดมือมาด้วยขึ้นมาเคลียร์งานที่ยังทำค้างเอาไว้อยู่ก่อนหน้า ด้วยว่าดราฟต์เป็นลูกชายคนโตของบ้าน นอกจากจะเรียนหนังสือแล้ว เขายังต้องบริหารงานธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ช่วยผู้เป็นพ่อ ดราฟต์เป็นคนเก่ง เป็นคนดี และที่สำคัญเขาเป็นคนจริงจัง ถ้าได้ตั้งใจจะทำอะไรสักอย่าง เขาทุ่มมันเต็มร้อย กับความรักก็เหมือนกัน มีร้อยให้ร้อยไม่เคยเผื่อใจ ที่ผ่านมาไม่เคยคุยกับใครจริงจัง เพราะผู้หญิงเข้าหาเยอะ คุยด้วยสองสามวัน พอรู้สึกว่าไม่ใช่เขาก็หยุด ความสัมพันธ์ที่ไม่คิดจะพัฒนา เขาไม่เคยให้ความหวังกับใครอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนคนที่กำลังคุยด้วยอยู่ในตอนนี้ จะถูกใจ ถูกชะตากับเขาไปเสียทุกอย่าง พอได้คุยก

"ผ่านมากี่ครั้ง มึงก็ยังกลับมา ครั้งนี้มึงก็จะกลับมาใช่ไหมชม "ถอนหายใจยาวอย่างคนที่กำลังหมดหวัง นั่งมองรูปถ่ายที่เคยถ่ายเอาไว้ในตอนที่ยังคบกัน "ลืมกันไม่ได้ ชมพิ้งค์ต้องกลับมา" ปากบอกแบบนั้นแต่หัวใจมันเริ่มหวั่น เพราะความนิ่งของอีกฝ่ายทำหัวใจเสืออย่างเขาสั่นคลอน ก่อนหน้านี้เคยเงียบ ไม่ค่อยจะสนใจที่จะเคลียร์เรื่องราวที่เกิดขึ้น เพราะคิดว่าสุดท้ายแล้ว ชมพิ้งค์ก็ต้องกลับมา...กลับมาหาเขา..กลับมาคืนดีกันเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ แต่เอาเข้าจริงไม่เป็นอย่างที่คิด ชมพิ้งค์ไม่หันหลังกลับมา ขนาดไลน์กลุ่มของแก๊งสี่พยัคฆ์ เธอยังดีดตัวเองออกจากกลุ่ม เจอหน้ากันในห้องเรียน ไม่มีแม้แต่คำทักทาย แค่หางตาเธอยังไม่เหลือบมามอง ดูแค่นี้ก็ชัดแล้ว ว่าอีกคนเปลี่ยนไป ทั้งที่ใจมันกระวนกระวายจนแทบจะไม่อยู่ไม่ติด แต่คนทะนงตนยังคงเชื่อมั่นในคำที่ตนเองได้ลั่นวาจาเอาไว้ "คนอย่างไม่รามไม่คิดจะง้อใคร" คำไหนคำนั้น ไม่กลับคำอย่างแน่นอน@มหาวิทยาลัยวันเวลาหมุนเวียนผ่านจากหนึ่งเดือนยาวนานเข้าสู่เดือนที่สาม ความสัมพันธ์ของชมพิ้งค์กับรุ่นพี่หน้าหล่อพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ก่อนเคยเป็นแค่คนคุยไว้แก้เหงา แต่ตอนนี้สถานะมันเริ่มเปลี่ยน

จากที่เคยเดือดดาน พระรามเริ่มที่จะอ่อนลงมาก มือหนาคว้ามือเล็กขึ้นมาจับ ก่อนจะกอบกุมเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พระรามมือไม้สั่นเทา ไม่รู้เพราะอะไร แต่ในใจตอนนี้มีแต่ความรู้สึกกลัว หวาดระแวง... เหมือนกำลังจะเสียของรักไปจริงๆ"มึงอย่ามีใครได้ไหมชม... มีแค่กูเหมือนเดิม... อย่ามีคนอื่นได้ไหม..." น้ำเสียงดุดันแปรเปลี่ยนเป็นอ้อนวอน"มีคนอื่นงั้นเหรอ... หึ พูดมาได้" ชมพิ้งค์มองมือที่ถูกจับไว้ด้วยสายตาสมเพช"ตอนนี้กูโสดนะ เผื่อมึงจะลืม... กูโสด! การที่กูคุยกับใคร มันไม่น่าจะเกี่ยวกับมึง""แปลว่ามึงคุยกับมันจริงๆ ใช่ไหม!" พระรามตาสว่างขึ้นมาด้วยความโมโหกึ่งตระหนก"มึงคุยกับมันเหรอชม!! คบกับมันแล้วเหรอ!""........." ชมพิ้งค์เบือนหน้าหนี ไม่ยอมตอบ"กูถาม... ทำไมไม่ตอบ... ตอบ!! ตอบมาดิวะ!" พระรามเขย่าตัวเธอแรงขึ้นด้วยความร้อนรน"เออ!! กูคุยกับเขา แล้วมึงจะทำไม มึงจะเดือดร้อนอะไรด้วย!" ชมพิ้งค์หันกลับมาตะคอกใส่หน้า "เลิกกันแล้วก็ต่างคนต่างอยู่ดิวะ จะมายุ่งวุ่นวายอะไรอีก!""กูไม่เคยตกลงที่จะเลิกกับมึง!" พระรามตวาดลั่น "แค่ไม่กี่เดือนเองชม ไม่กี่เดือนที่เราห่างกัน มึงคุยกับคนอื่นแล้วเหรอ ใครอนุญาตให้มึงคุ

@2 สัปดาห์ต่อมา"กูว่ามันผิดปกติ..." ออโต้เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"อืม... ผิดปกติเอามากๆ" เซนเซอร์เห็นด้วยพร้อมพยักหน้ารับ"ไอ้เชี่ยเอ๊ย... ทำไมไม่รับสายวะ!!"ออโต้ทำสีหน้าเคร่งเครียดหนักกว่าเดิม เมื่อพยายามโทรหาเพื่อนรักนับร้อยสาย แต่ก็ไม่มีสัญญาณใดๆ ตอบรับกลับมาเลยสักสาย สองสัปดาห์เต็มๆ ที่มันหายหน้าไป ขาดการติดต่อโดยสิ้นเชิง เรียนก็ไม่มาเรียน ไปหาที่ห้องคอนโดก็ไม่มีใครอยู่ แม้แต่ร่องรอยก็ไม่มีให้เห็น"ชมพิ้งค์ก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไง..."ดารันที่นั่งรวมกลุ่มอยู่กับออโต้และเซนเซอร์เอ่ยขึ้น เสียงเธอเต็มไปด้วยความกังวล รวมถึงดราฟ์ที่นั่งหน้าเครียดยิ่งกว่าใคร ทั้งโกรธทั้งโมโหจนกำปั้นเกร็งแน่น ที่มันน่าแปลกก็คือการที่ชมพิ้งค์หายไปพร้อมๆ กับพระราม มันคงไม่บังเอิญหรืออะไรหรอก ก็คงจะเป็นมันนั่นแหละที่ลักพาตัวชมพิ้งค์ไป!"นอกจากคอนโดแล้ว มันมีที่พักที่อื่นอีกไหม?" ดราฟ์เอ่ยถามออโต้ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ดวงตาจ้องเค้นเอาคำตอบ"ปกติมันไม่ค่อยจะไปไหน นอกจากคอนโด บ้าน และผับของไอ้เซนเซอร์"ออโต้ตอบตามความจริง ในใจรู้สึกเป็นห่วงชมพิ้งค์อยู่ไม่น้อย หากหายไปกั