Lahat ng Kabanata ng พันธะเพื่อนร้าย: Kabanata 131 - Kabanata 138

หลังจากวันที่ธันวาถูกปิดประตูใส่หน้า... ชายหนุ่มไม่ได้ย่อท้อหรือถอยกลับกรุงเทพฯ ตามคำสั่งเสียของมินตราเลยแม้แต่น้อย เขาจัดการเช่าบ้านพักหลังเล็กๆ ในหมู่บ้านใกล้เคียง เปลี่ยนชุดสูทราคาแพงเป็นเสื้อเชิ้ตเรียบๆ แล้วมาซุ่มรอและคอยเฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ ทุกวัน และยิ่งเฝ้ามอง... หัวใจของธันวาก็ยิ่งร้อนรุ่มจนแทบเผาไหม้ตัวเอง!มินตราในวัยยี่สิบห้าปี ไม่ใช่หญิงสาวผู้เจียมตัว ช่างเจียมเนื้อเจียมตัว และไร้ทางสู้ในกรงทองของเขาอีกต่อไป บัดนี้เธอคือ คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดฮอต ประจำอำเภอแม่ริม ใบหน้าที่เคยโศกเศร้ากลับเปร่งปรั่ง ออร่าความงดงาม ความนุ่มนวล และความเข้มแข็งในฐานะคุณแม่ลูกแฝด ทำให้เธอเสน่ห์แรงจนกลายเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ ทั่วทั้งจังหวัดทุกๆ วันที่ร้าน บ้านการ์เดเนีย & ร้านขนมคุณแม่ จะมีชายหนุ่มแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย...ไม่ว่าจะเป็น พ่อเลี้ยงภูผา เจ้าของไร่ชาเนื้อหอมรายใหญ่ของเชียงใหม่ ที่มักจะขับรถสปอร์ตเปิดหมวกมาอุดหนุนขนมเค้ก นำดอกไม้ช่อโตมามอบให้มินตรา และอาสาพาน้องพับน้องพายไปเที่ยวสวนสนุกอยู่เสมอ หรือจะเป็น หมอคิณณ์ กุมารแพทย์หนุ่มรูปหล่อ แสนอบอุ่นประจำโรงพยาบาลในตัวเมือง ที่แวะมาช่วยมิ

ธันวาสับเท้าวิ่งสุดชีวิต! ชายหนุ่มใช้ร่างกายที่แม้จะผอมลงแต่ยังคงแข็งแรง ปกป้องลูกทั้งสองและดึงมินตราให้วิ่งข้ามสิ่งกีดขวางไปพร้อมกันอย่างระมัดระวัง เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุขของน้องพายดังลั่นสนาม ส่วนน้องพับก็ส่งเสียงเชียร์ "คุณพ่อสู้ๆ!" อยู่ตลอดเวลากระทั่งถึงฐานประดิษฐ์สิ่งของ... ธันวานั่งลงกับพื้นปูเสื่อ ช่วยน้องพับตัดกระดาษทำเรือใบ และช่วยน้องพายระบายสีกล่องกระดาษอย่างใจเย็น แม้กาวจะเลอะเต็มมือและเสื้อผ้า แต่ใบหน้าคมสันกลับมีแต่รอยยิ้มบริสุทธิ์ที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อนมินตรานั่งมองภาพตรงหน้าอยู่ห่างๆ ... ภาพชายหนุ่มผู้เคยเย็นชา ทะนงตน และเหยียดหยามเธอ บัดนี้ยอมลงไปนอนถูพื้น ยอมให้ลูกระบายสีเลอะใบหน้า และคอยดูแลอุ้มชูเด็กๆ ด้วยความรักจริงใจที่ปิดไม่มิด ทิฐิอันแข็งแกร่งในหัวใจของมินตรา... เริ่มหลุดกะเทาะและร่วงกราวลงทีละนิดด้วยความอบอุ่นนั้น"ชนะแล้ว! คุณพ่อพาพวกเราชนะที่หนึ่งแล้ว!"“เย้!!!”น้องพายชูกระป๋องเหรียญรางวัลพลาสติกขึ้นฟ้าด้วยความดีใจสุดขีด ก่อนจะกระโจนเข้ากอดคอธันวาเต็มแรง ธันวาอุ้มลูกสาวขึ้นหอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความรักใคร่ ก่อนจะหันไปหาน้องพับที่ยิ้มกว้างอยู่น

>>เช้าวันต่อมา ณ หอประชุมใหญ่ บรรยากาศภายในห้องแถลงข่าวเต็มไปด้วยความดุเดือดและวุ่นวายสุดขีด กองทัพนักข่าว ช่างภาพ และสื่อมวลชนทุกสำนักนับร้อยชีวิต ต่างจับจองพื้นที่จนแน่นขนัด แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปส่องสว่างวูบวาบไม่ขาดสาย ขณะที่หน้าจอทีวีช่องใหญ่ทุกช่องและสตรีมมิ่งออนไลน์ต่างเปิดสัญญาณถ่ายทอดสดตรงไปทั่วประเทศ ผู้คนนับล้านทั่วประเทศต่างจดจ้องหน้าจอ เพื่อรอฟังคำแถลงจากปากของ ธันวา เตชะอนันต์ ประธานบริหารหมื่นล้านผู้สาบสูญกระทั่งเวลา 10.00 น. ตรง...ประตูบานใหญ่ด้านหลังเวทีถูกเปิดออก! ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลตัดเย็บประณีตสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ปรากฏตัวขึ้น ชายหนุ่มก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างาม ทรงพลัง ทว่าใบหน้าคมสันกลับสงบนิ่งและฉายแววเด็ดเดี่ยว ไรเคราถูกโกนออกอย่างสะอาดสะอ้าน ผมถูกเซตเรียบหรู แม้ดวงตาจะแฝงไปด้วยความรวดร้าวลึกซึ้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความจริงใจอย่างเปี่ยมล้นธันวาเดินขึ้นไปบนโพเดียม ท่ามกลางเสียงรบกวนและแสงแฟลชที่กระหน่ำกดชัตเตอร์ปานพายุ! ชายหนุ่มไม่ได้นั่งลงบนเก้าอี้... เขาประสานมือไว้ด้านหน้า ยืนตรงมองตรงไปที่กล้องถ่ายทอดสดหลักด้วยสายตามั่นคง ก่อนจะย

ภายในห้องแต่งตัวเจ้าสาว... มินตรา นั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ หญิงสาวในวัยยี่สิบหกปี งดงามดุจนางหงส์ในชุดเจ้าสาวกระโปรงยาวลากพื้นสีขาวมุก ทรงเกาะอกปักลายลูกไม้ฝรั่งเศสประณีตด้วยคริสตัลระยิบระยับ ผมยาวถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยสูงประดับด้วยมงกุฎเพชรเม็ดเล็กและผ้าเวลซีฟองยาวสลวย ใบหน้านวลเนียนแต่งแต้มโทนธรรมชาติอย่างสวยงาม นัยน์ตาคู่สวยสุกใสเปี่ยมไปด้วยความสุข"สวยมากเลยจ๊ะหนูมิน..."คุณหญิงวิภาดา คุณแม่ของธันวา เดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังมินตรา คุณหญิงทรงสวมชุดไทยจิตรลดาผ้าไหมสีทองสง่างาม มือที่ประดับด้วยแหวนเพชรลูบลงบนไหล่บางของมินตราด้วยความรักและเอ็นดูจากใจจริง"แม่ต้องขอบใจหนูมินมากนะลูก..." คุณหญิงวิภาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาคลอน้ำตา "ขอบใจที่อดทน ขอบใจที่อบรมสั่งสอนน้องพับกับน้องพายจนน่ารักขนาดนี้ และขอบใจที่ยอมอภัยให้ตาธัน... ถ้าไม่มีมิน ป่านนี้ตาธันคงกลายเป็นคนไร้หัวใจไปแล้ว""คุณแม่คะ..." มินตรายิ้มหวาน ยกมือขึ้นมากุมมือของคุณหญิงไว้ "มินตราต่างหากคะที่ต้องขอบคุณคุณแม่และครอบครัวเตชะอนันต์ ที่มอบความรักและต้อนรับมินตรากับลูกๆ อย่างอบอุ่นขนาดนี้"คุณหญิงวิภาดาสวมกอดมินตราด