All Chapters of พันธะเพื่อนร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

"นิสัยเสียสุดๆ"เซนเซอร์ที่นั่งนิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้น พร้อมกับส่ายหน้าเอือมระอา"อย่าไปถือสาเด็กมันเลย...ไง..พวกมึงคุยอะไรกันอยู่"พระรามเดินมานั่งลงข้างๆ กันกับฉัน มันนั่งเฉยๆ ไม่เป็น ยังเอาแขนยาวๆ ของมันมากอดคล้องลำคอ โอบไหล่เล็กของฉันเอาไว้ ปากมันพูดกับเซนเซอร์ แต่มือมันซุกซนไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ลอยเข้ามากระทบจมูก มันคือกลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนหมอนในห้องของฉันแต่สัมผัสอบอุ่นจากท่อนแขนที่กำลังโอบรัดไหล่ฉันอยู่นี้ กลับทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ เขากำลังทำเหมือนเราสนิทกันมาก ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"เรื่องของมึงนั่นแหละ เมื่อคืนหนีกลับก่อนกูเฉยเลย ไปเคลียร์กันท่าไหนบ้างล่ะ คอแดงมาเชียว ..."ออโต้พูดขึ้นฉันเลยเหลือบตาหันไปมอง ..มันชัด..ชัดมาก..ลำคอของพระรามเป็นรอยจ้ำสีแดงเป็นทางยาว เมื่อคืนมันไม่ได้มาหาฉัน แปลว่ามันไปทำกับน้องมายแฟนมันสินะ...เห็นแล้วมันโคตรเจ็บ เจ็บแต่ไม่สามารถแสดงออกมาให้ใครเห็นได้ เพราะฉันกับมันเราเป็นแค่เพื่อนกัน แต่มันกับน้องมายสองคนนั้นเป็นแฟนกัน...เขาทำแบบนั้นด้วยกันมันไม่ใช่เรื่องแปลก มันแปลกตรงที่ฉัน..ฉันที่ไม่อยากจะยอมรับ

เสียงของชมพิ้งค์สั่นเครือ หยดน้ำตาที่อดกลั้นไว้ค่อยๆ ไหลทะลักลงมาเปรอะแก้ม ความอดทนของเธอแหลกสลายลงไปจนหมดสิ้นแล้ว ความเหน็ดเหนื่อยจากการเป็นตัวสำรองที่ไม่เคยมีตัวตนมันเกินกว่าจะรับไหวอีกต่อไป"เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ...ตกลงแล้วนะว่ามึงกับกูจะเป็นแค่เพื่อนกัน ..ไม่ล้ำเส้นก้าวข้ามออกมาสถานะอื่น"พระรามย้ำกฎเดิมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเย็นชา เขายังคงกอดกฎเกณฑ์แห่งความเห็ญแก่ตัวเอาไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองต้องรับผิดชอบอะไรในความสัมพันธ์นี้"มันเกินคำว่าล้ำเส้น ตั้งแต่มึงกับกูมีอะไรกันแล้วราม ถ้ามึงบอกความสัมพันธ์ของเรามันสิ้นสุดที่คำว่าเพื่อน งั้นกูขอถามมึงหน่อย เพื่อนแบบไหนเขาเอากันวะ เพื่อนแบบไหนนอนด้วยกัน เพื่อนแบบไหนเขาจูบกัน หอมแก้มกัน เพื่อนแบบไหนมันดูดมันเลียให้กันจนแตกไปตั้งหลายน้ำ เพื่อนแบบไหนกันพระราม?"จ้องหน้าพร้อมกับพูดทุกอย่างออกไป ถ้ามันบอกเราเป็นแค่เพื่อน ก็อยากจะถามมันกลับเหมือนกัน ว่าสิ่งที่เราทำให้กันนั้น เพื่อนคนอื่นเขาทำกันหรือเปล่าน้ำตาของชมพิ้งค์ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย ประโยคที่หยาบโลนแต่ตรงไปตรงมาเหล่านั้นคือความจริงอันตลกร้ายที่เธอต้องกล้ำกลืนมาตลอดนับปี

@เช้าวันต่อมาแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านหนาหนักเข้ามาในห้องนอน กลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมและเหน็บหนาวภายในห้องนี้อบอุ่นขึ้นเลยสักนิด กลิ่นคราบน้ำเอียนๆ และกลิ่นความสัมพันธ์ลึกซึ้งยามค่ำคืนยังคงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับจะย้ำเตือนถึงเรื่องราวที่เพิ่งผ่านพ้นไป ความเงียบกริบปกคลุมคนสองคนเอาไว้ มีเพียงเสียงการเคลื่อนไหวของร่างสูงที่กำลังก้าวลงจากเตียงกว้างอย่างไม่แยแสเขาเริ่มหยิบจับเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาเตรียมจะสวมใส่ ท่าทางนั้นมันดูเป็นธรรมชาติและเรียบเฉยเสียจนคนที่มองไม่อาจห้ามความรู้สึกใจหายไว้ได้ ร่างบางที่นอนจมอยู่บนเตียงพยายามฝืนยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ความเจ็บร้าวตามข้อต่อและบาดแผลแห่งความทรงจำเมื่อคืนกำลังแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย"คืนนี้มึงจะค้างไหม"เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นมากลางความเงียบ มันเป็นคำถามที่เบาหวิว ราวกับกำลังลองเชิงหรือหวังปาฏิหาริย์เล็กๆ ทั้งที่ในใจลึกๆ ก็รู้ดีอยู่แล้วว่าคำตอบจะเป็นอย่างไรร่างสูงที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตหยุดมือลงชั่วครู่ เขาปรายสายตามองกลับมาทางเตียงเพียงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมนั้นเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกอ่

ฉันฝืนลุกขึ้นจากเตียงนอนที่แสนเย็นเชียบ ร่างกายสั่นคลอนอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกระบมตรงช่วงล่างแล่นแวบขึ้นมาจนต้องซี้ดปากด้วยความเจ็บปวด ขาสองข้างสั่นเทาขณะก้าวลงยืนบนพื้นห้องเย็นเยียบ ฉันใช้มือยันผนังห้องไว้เพื่อประคองตัวเองไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นสายตาพร่ามัวมองไปที่ลิ้นชักข้างเตียง... ลิ้นชักที่พระรามบอกว่ามียาอยู่ข้างในฉันยื่นมืออันสั่นเทาไปเปิดมันออกช้าๆ ภายในนั้นมียาแก้ปวดและยาแก้ไข้วางอยู่สองสามแผง มันเป็นยาธรรมดาๆ ที่หาซื้อได้ตามร้านสะดวกซื้อทั่วไป เขารู้ว่ามียาอยู่ตรงนี้ เขารู้ว่าฉันปวดหัวและมีไข้ แต่เขากลับเลือกที่จะแค่ 'บอก' แล้วเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะหยิบมันออกมาส่งให้ฉัน หรือส่งแก้วน้ำให้ฉันเลยสักนิด"แค่นี้ก็ทำเป็นห่วงไม่ได้เลยเหรอราม... แค่น้ำแก้วเดียว มึงยังส่งให้กูไม่ได้เลยใช่มั้ย..."ฉันหัวเราะสมเพชตัวเองเบาๆ ในความเงียบ น้ำตาหยดลงบนแผงยาในมือ เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงสะอื้นไห้ที่กักเก็บไว้อย่างที่สุด ฉันแกะยาเข้าปากสองเม็ด แล้วกลืนมันลงคอแห้งผากโดยไม่ใช้น้ำ ความขมของยาวิ่งผ่านลำคอ แต่มันยังไม่ขมขื่นเท่ากับความจริงที่ฉันต้องเผชิญอยู่ตอนนี้ฉันทอดกายลงนอนบนโซฟาตั

@08.00 น.แปดโมงตรงเป็นเวลาเช็คชื่อเข้าเรียน ผมมองไปยังเก้าอี้เล็คเซอร์ตัวเดิมที่เคยมีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ ที่ประจำของชมพิ้งค์ วันนี้เจ้าตัวไม่มาเรียน เพื่อนๆถามเข้าไปในไลน์กลุ่มมันก็ไม่ยอมตอบ ผมโทรไปมันไม่รับ ไลน์ไปมันไม่ตอบ ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรหรือจะโกรธที่วันนั้นผมไม่ได้อยู่ดูแล ความจริงก็ห่วงมันนะ แต่ถ้าให้เลือกมันก็เลือกยาก คนหนึ่งคือเพื่อน อีกคนเป็นแฟน..ถ้าให้ลำดับความสัมคัญผมคงต้องทำตามความรู้สึก ตอนนั้นผมเลือกมายมิ้น เพราะเธอบอกป่วยหนักจนลุกไม่ไหว แต่ชมพิ้งค์ยังคงช่วยเหลือตัวเองได้ อาการเธอเป็นไข้ธรรมดา ผมเลยเลือกที่จะไป แต่พอไปถึงน้องมันไม่เป็นอะไรเลย นอนอ้าขารอผมอยู่บนเตียง นั่นแหละสุดท้ายผมก็ยอม ยอมนอนค้างกับมายมิ้นตลอดทั้งคืน ตื่นเช้ามากะจะไปดูอาการของชมพิ้งค์...ไปหามันแต่มันไม่อยู่ โทรหาตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้ สามวันเห็นจะได้ แต่มันไม่ยอมรับสาย และหายหน้าไปไม่มาให้เจอ หายไปไม่บอกไม่กล่าว ทำแบบนี้โคตรไม่น่ารัก เจอตัวเมื่อไหร่คงต้องอบรมซะหน่อยแล้วความคิดในหัวของผมวนเวียนอยู่กับเรื่องของชมพิ้งค์ตลอดเวลา สายตาของผมยังคงจ้องมองไปที่เก้าอี้ว่างเปล่าตัวนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหง