Todos los capítulos de Ignored By My Husband, Spoiled By Mr. Carter: Capítulo 61 - Capítulo 70

Berdelumang kumikislap ang emergency lights sa koridor.Nakatayo siya sa labas ng pinto, hinihingal, pinagpapawisan ang noo. Bukas pa rin ang flash ng telepono, nakatutok sa mukha niya.Basang-basa siya, nakabalot lang sa tuwalya, namumutla ang mga labi, at namumula ang mga mata — parang pusang nalunod na inahon mula sa tubig.Biglang nagdilim ang lahat, at pasubsob siyang natumba.Maagap siyang sinalo nito.—“Bella!" “Bella!" Ang tunog ay parang nanggagaling sa napakalayong lugar, tumatagos sa pader ng tubig."Bella."Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata, at sa harap niya ay isang pamilyar na mukha, isang mukhang parang nakita na niya noon.May kandilang nakasindi sa ibabaw ng coffee table, at nakahiga siya sa sofa, nakakumot ng kumot.Tahimik na tinitigan ni Arabella ang mukhang iyon, walang iniisip."Medyo okay ka na ba?" tanong nito."Ikaw pala."Naalala niya; nawalan ng kuryente, at muntik na siyang mahimatay. Hindi niya akalaing may darating para iligtas siya. Siya na nam

Muling tumingala sa kanya si Adrian."Brownout dito sa amin, takot ako sa dilim," sabi niya sa telepono, patag ang boses. "Ilang araw na akong tumutuloy kina mama at papa.”Tahimik si Damien ng dalawang segundo, saka sinabing medyo walang pakialam, "Susunduin kita bukas, sabay tayong maghapunan.""Um."Ibinaba niya ang tawag, itinago ang telepono, at lumingon kay Adrian."Kuya, nilalagnat ka pala. Bakit hindi mo agad sinabi?""Kakaumpisa lang uminit," mahina at paos niyang sabi.Hindi naniwala si Arabella. "Kakaumpisa lang uminit? Paano naman? Hindi ka matinong kumilos buong araw.”Kahit ganoon, pinilit pa rin niyang magluto ng hapunan at turuan siya tuwing gabi.Inilahad niya ang kamay at hinawakan ang braso nito. "Halika, sandalan mo muna yung sofa."Inalalayan niya itong maupo sa sofa at siniguradong komportable ito.Lumapit si Nemo, ipinatong ang ulo sa tuhod niya, at nagkikiskis habang mahinang umuungol."Kuya Adrian, nasaan yung thermometer? At yung gamot, nasaan yung first-aid

Bago pa magbukang-liwayway, nakarinig si Adrian ng mahinang pagsara ng pinto at agad siyang nagising. Bumangon siya, pumunta sa sala, at nakita ang isang kaldero ng bagong lutong puting lugaw at ilang side dishes sa hapag-kainan.Bumaba ang tingin niya.Ganoon kaaga itong bumangon para magluto ng almusal.Wala na si Arabella sa bahay; malamang umalis na. May iniwan itong note sa mesa:Kuya Adrian,Babalik muna ako sa lumang bahay para dalawin si Lola. Medyo matagal na rin kasi akong hindi umuuwi at nag-aalala ako sa kanya.Sinabihan ko na si Kuya, sabi niya pupunta siya para tingnan ka. Kumain ka nang maayos ha, at inumin mo yung gamot na nasa ibabaw ng ref. Huwag mong kalimutan.BellaTinitigan ni Adrian ang linyang iyon ng teksto.Maliit at maayos ang sulat-kamay, pero parang may pagmamadaling hinagod ang dulo. Nanatili ang tingin niya sa salitang "babalik din ako agad" nang matagal, bago dahan-dahang tinupi ang papel at muling ibinalik sa mesa.Bumalik sa lumang bahay. Para dalawin

Naisip ni Arabella sa sarili, "Nilalagnat pa ang taong ito kagabi, pero ngayon, hindi man lang halata."Unang bumati ang dalawa kay Eleanor, at pagkatapos ay bumati kay Damien.Tinanong ni Arabella, "Kuya, anong ginagawa mo rito?"Sa daan papunta rito, na-ensayo na nina Nathan at Adrian ang kanilang kwento. Nakangiting sabi niya, "Noong panahon na may sakit si Uncle, pinapauwi niya si Bella sa bahay ng mga magulang niya para alagaan, habang napapabayaan naman ang sarili niyang pamilya. Pumunta ako rito ngayon para personal na humingi ng paumanhin sa mga in-laws."Itinuro niya sa labas ng pinto, "Medyo marami yung dala, kaya iniwan ko muna sa pinto. Mga pampalakas, sana tanggapin ng magiging biyenan ko sa hinaharap.”Pinanood ni Damien si Nathan nang walang ipinapakitang emosyon. Hindi siya naniniwalang ganoon kabait ang bayaw niya para kusa siyang dumalaw sa mga biyenan. Mas malamang na gusto nitong makipaglapit para mas bigyan ng pabor ng pamilya Ashford ang negosyo nito.Bahagya siy

Ang tennis court ay nasa kabilang panig ng clubhouse, napapalibutan ng mga palumpong para bumuo ng isang hiwalay na courtyard, kung saan ang red clay court ay nagniningning nang mainit sa sikat ng araw.Hawak ang raketa, sabi ni Damien, "Bella, tayo ang magkakampi.""Hindi," paglingon ni Arabella, pumaling ang ponytail niya. "Gusto ko kakampi si kuya."Kumunot ang noo ni Damien: "Bakit?""Kapag pangit ang laro ko, sinesermonan mo ako," kalmado niyang sabi.Sumingit si Nathan, "Bella, kakampi mo ako, ako bahala sa'yo."Sumulyap si Damien sa kanila pero walang sinabi.Agad na tumawag ang manager ng stadium ng isang babaeng sparring partner. Naka-suot ito ng pink na tennis skirt na napakaikli, kita pa ang puson. Patakbong lumapit, gumagalaw ang dibdib, at yumuko na kita ang cleavage, nakangiting tumawag, "President Ashford."Tumango si Damien.Nakaupo si Adrian sa sidelines, hawak ang cellphone, pero nakuha ng eksenang ito ang tingin niya. Kamakailan, maraming tennis court ang may ganito