All Chapters of Ignored By My Husband, Spoiled By Mr. Carter: Chapter 1 - Chapter 10

Biglang nagliwanag ang cellphone nang may lumabas na notification.Karga-karga ni Arabella ang isang malaking kahon habang palinga-linga siyang umiikot sa buong bahay, naghahanap ng isang lugar na maaari niyang mapagtataguan nito.Dalawang buwan na ang lumipas mula nang ipagawa niya ang regalong iyon.Buong puso niya itong pinaglaanan ng oras at pagsisikap, umaasang kapag nakita ito ni Damien Ashford sa araw ng kanyang kaarawan ay masisilayan niya ang ngiti at saya sa mukha nito.Nais niyang bigyan ang kanyang asawa ng isang sorpresang hindi nito malilimutan.Dahan-dahang lumuhod si Arabella at yumuko upang silipin ang ilalim ng kama sa kanilang master’s bedroom.Sa pinakamalalim na bahagi sa ilalim ng kama, may napansin siyang isang maliit na puting kapsula. Inabot niya ito at inilagay sa kanyang palad.Napakaliit nito—higit na maliit kaysa sa karaniwang kapsula ng gamot.Makinis ang ibabaw nito at walang kahit anong nakasulat na maaaring magsabi kung ano iyon.Ilang beses niya itong

Mababaw lang ang naging tulog ni Arabella. 5 o’clock pa lamang ng umaga. Wala pang sikat ng araw nang bumangon siya upang maghanda ng almusal.Paborito ng kanilang pamilya ang lugaw na may itlog at lean pork, kasama ang ginisang rice noodles. Madalas iyong ihanda ng kaniyang tiyahin noong nakatira pa siya sa bahay ng mga ito.Sandali lamang ay nakarinig siya ng pagbukas ng pinto sa sala. Bahagyang napatigil ang kamay ni Arabella na may hawak na sandok.Pumasok sa sala si Damien. Nang marinig ang kaluskos mula sa kusina, napalingon ito."Ang bango naman ng niluluto mo." Kalmado lamang ang tono nito. "Nagluluto ka ba ng almusal?"Hindi niya ito tinapunan ng tingin. Umabot sa kaniya ang bahagyang amoy ng hospital na nakadikit pa sa katawan nito.Gulo rin ang suot nitong puting polo, na para bang hindi man lang napalitan. Hindi niya mapigilang mag overthink. Paano kaya nila pinalipas ang magdamag?Tahimik ang isang pribadong hospital room kapag gabi. Paano kung tanging paghinga na lamang

Nagtago si Arabella sa sofa sa gilid, hawak ang isang baso ng champagne pero hindi man lang ito tinikman. Inilibot niya ang kanyang tingin sa mga mayayamang baabe at lalaki na nakasuot ng makikintab na damit na kulay pula at berde, ngunit nakaramdam siya ng labis na pagka-isolate. "Arabella?" May tumawag sa kanyang pamilyar na boses. Napatingin si Arabella at sandaling natigilan, saka ngumiti “Kuya Rett?” Siya si Everett Beckett, ang kanyang senior noong kolehiyo, ang anak ng may-ari ng isang kilalang lokal na kumpanya ng parmasyutika, at kasalukuyang nagtatrabaho sa isang pangunahing laboratoryo sa Neo-Genesis University. Noon, habang naghuhugas siya ng mga bote sa lab, madalas siyang tinulungan at inalagaan nito. “Tagal nating hindi nagkita, anong ginagawa mo rito?" Umupo si Everett sa tabi niya. “Kasama ko ang asawa ko” kalmadong ani Arabella Habang nagkukuwentuhan sila tungkol sa kasalukuyan nilang buhay, napatanong si Arabella, “Kuya, naiinip na ako sa bahay at gu

Pagkauwi na pagkauwi, nagpalit muna ng sapatos si Arabella sa may pasilyo bago tuluyang pumasok sa guest room. Hinubad niya ang mga alahas at iniligay ulit sa lalagyan. Padiretso na sana siya sa banyo nang may marinig siyang mga hakbang sa kanyang likod. Nakatayo si Damien sa p***o ng guest room, at ang kanyang tingin ay lumibot sa buong kuwarto. Ang kanyang mga skincare product ay nakalapag sa dressing table, may ilang libro sa bedside table, at ang mga karaniwan niyang damit ay nakasabit sa cabinet. Naalis na pala ang kanyang mga kagamitan mula sa master bedroom nang hindi napapansin. Kumunot ang noo ni Damien. “Bakit ka lumipat sa guest room?” Nakatutok sa pagsasabit ng kanyang bestida at di tumitingin si Arabella. "Bigla kasing tumatawag ang ospital kapag gabi. Kailangan ko ring maagang bumangon para ihanda at ihatid ang pagkain mo nang hindi ka naiistorbo sa pagtulog.” Sa totoo lang, mas madalang na siyang umuuwi at matulog dito. Ilang beses lang naman siyang pumupunta sa b

Lumina Hospital ng Ashford’s group. Bandang tanghali, maraming pamilya ang bumibisita para magdala ng pagkain. Dala ang isang baunan at kaldero ng sabaw, pumasok si Arabella sa kwarto, "Tito, Kuya, nandito na ako. Buong umaga kong pinakuluan ang sabaw ng isda, mainit-init pa ito kaya inumin ninyo na.” Inilapag niya ang lalagyan ng sabaw at ang baunan sa mesang malapit sa higaan, at kumuha ng mga magagamit na kutsara sa ilalim ng kabinet para makain ang sabaw. “Arabella, may bisita tayo” sinabi ni Nathan. Lumingon si Arabella at nakita niya ang taong nakaupo sa tabi niya. Hindi niya napansin nang siya ay pumasok, sa unang tingin niya ay akala niya bisita ito ng ibang pamilya. Hindi niya masyadong maaninag ang mukha nito. Isang napakahinahong tao. Sa tangkad at payat niyang pangangatawan, madali sana siyang mapansin, ngunit nanatili siyang nakaupo roon nang may katahimikan, para lamang siyang anino roon. Pumpon ang mga kurtina sa likod niya na parang tinangay ng hangin,