جميع فصول : الفصل -الفصل 160

“ข้ายังไม่หายคิดถึงเจ้าเลย ขออยู่แบบนี้อีกสักพักไม่ได้หรือ?” แววตาของเขาออดอ้อนจนลู่หลินถึงกับถอนหายใจ “อยู่แบบนี้ฉันก็เก็บสมุนไพรไม่ได้น่ะสิ” ซือเยี่ยทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโน้มหน้าไปหอมแก้มนางฟอดใหญ่ “ก็ได้...” เขาค่อย ๆ คลายอ้อมแขนออก “ข้ายอมเจ้าก็ได้ พี่สาว” น้ำเสียงฟังดูเหมือนคน

ทันทีที่กลับมาถึงพระราชวัง เขาก็มุ่งหน้ามาหานางโดยตรง ฉางเหยียนปรายตามองซือเยี่ยเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงอีกฝั่งของลู่หลิน “เจ้าหิวหรือไม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน ลู่หลินส่ายหน้าเบา ๆ “ฉันยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่หรอก ฉันกินผลไม้ไปบ้างแล้ว...” เธอเงยหน้ามองเขา “แล้วคุณล่ะ จ

เย็นวันหนึ่ง หลังจากผ่านช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความกังวลมาหลายวัน ลู่หลินก็ตัดสินใจว่า... เธอไม่อยากปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดเดิม ๆ อีกต่อไป เธออยากทำอะไรบางอย่าง บางอย่างที่จะช่วยให้บรรยากาศภายในพระราชวังกลับมาอบอุ่นขึ้น และเป็นการตอบแทนพวกเขาที่คอยดูแลเธอมาตลอด “ซือเยี่ย” ร่างสูงที่กำลั

เหตุผลที่เขาเลือกอยู่ข้างนางมากขึ้นกว่าเดิม ฉางเหยียนพอจะเข้าใจได้โดยไม่จำเป็นต้องถาม พวกเขาต่างทำหน้าที่ของตัวเอง ฉางเหยียนเตรียมรับมือกับสงคราม ส่วนซือเยี่ย... เลือกอยู่เคียงข้างลู่หลิน เพื่อไม่ให้นางต้องเหงา และไม่ต้องจมอยู่กับความกังวลเพียงลำพัง แม้ไม่มีใครเอ่ยพูดออกมาตรง ๆ แต่ทั้งสองกลับม

เงาร่างนั้นยืนอยู่ท่ามกลางหมอกสีดำ กลิ่นอายอันเย็นเยียบแผ่กระจายออกจากร่างอย่างน่าสะพรึงกลัว แรงกดดันมหาศาลกดทับไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่พื้นหินใต้เท้ายังเริ่มแตกร้าว เสียงระเบิดดังสนั่นต่อเนื่องไม่ขาดสาย จนท้องฟ้าสว่างวาบเป็นระยะ ซือเยี่ยเหลือบมาเห็นลู่หลินที่ยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทัน