جميع فصول : الفصل -الفصل 180

กำไลที่ฉางเหยียนมอบให้ยังคงอยู่บนข้อมือของเธอ “ฉางเหยียนบอกว่ามันเป็นสิ่งที่ระบุได้ว่าฉันคือคนของเขา” เฟยหลงก้มมองกำไลเส้นนั้น สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงนั้นนานกว่าปกติ ไม่มีใครพูดอะไรอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่เฟยหลงจะถอยกลับไปหนึ่งก้าว “ตกลง” น้ำเสียงของเขากลับมาเรียบเฉยดังเดิม “ข้ารับปากว่าจะส่งคนไปจัด

“คือ... ฉันมียาที่รักษาโรคระบาดนี้ได้” เฟยหลงนิ่งไป แววตาเย็นชาปรากฏร่องรอยของความฉงนขึ้นเป็นครั้งแรก เขาหมุนตัวกลับมา แล้วก้าวเข้าหานางอย่างช้า ๆ จนในที่สุดร่างสูงก็หยุดอยู่ตรงหน้า ลู่หลินเผลอขยับถอยหลังไป กระทั่งแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับผนัง ร่างสูงค่อย ๆ โน้มกายลงมา “เจ้าบอกว่า... มียาที่รักษาโ

“เอาล่ะ... ต้องรีบหน่อยแล้ว” เพียงชั่วพริบตา... ไอปีศาจสีดำที่เกาะกินร่างกายของผู้ป่วยก็พลันสั่นไหว ก่อนพุ่งเข้าหาฝ่ามือของเธอราวกับถูกบางสิ่งดึงดูด ไม่นานนัก... ไอปีศาจที่เคยปกคลุมอยู่ทั่วทั้งที่พักก็ถูกดูดซับจนหมดสิ้น ลู่หลินค่อย ๆ ลดมือลง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ “หมดแล้ว...” เมื่อจัดการไอปี

“แล้วอย่างไร หืม...?” เฟยหลงเลิกคิ้วถามกลับด้วยน้ำเสียงยียวน จนลู่หลินถึงกับพูดไม่ออก สุดท้ายเธอได้แต่ฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะเดินหน้าบูดบึ้งไปยังตั่งไม้ทันที เฟยหลงมองตามท่าทางปั้นปึ่งของนาง แล้วหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย เขาเดินตามไปหยุดอยู่ข้างตั่ง ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้ากินอะไรได้บ้างหรื

แสงตะวันสาดส่องผ่านช่องว่างของกระโจม ตกกระทบลงบนใบหน้าเนียนใสของลู่หลินที่กำลังขยับตัวตื่น ความรู้สึกอุ่นวาบที่โอบล้อมร่างกายทำให้เธอปรือตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกจากตั่งไม้ เมื่อพบว่าใบหน้าหล่อเหลาของเฟยหลงอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่ถึงคืบ! วงแขนแกร่งพาดอยู่บนเอวบางของเธอราวกับเป็นพันธนาก