All Chapters of ร่ายรักเหนือผืนทราย : Chapter 51 - Chapter 60

อันวารเอ่ยถามในขณะที่ตัวเขาเองก็กำลังถูกครอบงำ หากแต่ไม่ใช่คุณไสยมนตร์ดำที่คอยค่อนแคะซีรีน แต่เป็นผิวนุ่มที่เขากำลังสัมผัสและกลิ่นกายหอมที่ปลายจมูกที่เขากำลังคลอเคลียต่างหากที่ปลุกเร้าร่างกายของอันวารให้รุ่มร้อน มันไม่ใช่มนตร์ดำแต่เป็นความต้องการของตัวเขาเองต่างหาก ความต้องการที่ไม่ว่าจะเติมเท่าไรก็ไม่เต็ม ป้อนเท่าไรก็ไม่อิ่มหนำ กินเท่าไรก็ไม่รู้จักเบื่อหน่าย“ไม่เจ็บแล้วค่ะ นายท่าน...” ซีรีนรับรู้ได้ถึงสัญญาณอันตรายที่ร้อนแรง เมื่อมือของอันวารเริ่มปัดป่ายลูบไล้ไปมาบนร่างกายเธอ“ถ้าฉันต้องการเธอ...ได้ไหม?”“...”“นะ...จะทำเบา ๆ” เสียงพร่ากระซิบที่ข้างหู ในขณะที่อวัยวะร้อนลวกกำลังเบียดเสียดแข็งขืนอยู่กับหน้าขาเรียวของซีรีน เมื่อเธอยังนิ่งเงียบไม่ยอมตอบอันวารก็ไม่ทำสิ่งใดที่หักหาญหรือเป็นการบังคับ แต่กลับทำเสียงอ่อนลงราวกับว่ากำลังพยายามออดอ้อนเธอให้ใจอ่อน“นะซีรีน ฉันจะไม่ทำอะไรรุนแรง อย่าใจร้ายกับฉันเลยนะ ตามใจฉันเถอะนะ” “ค่ะ ซีรีนตามใจนายท่านค่ะ”นี่เป็นการเปิดประตูให้โจรชัด ๆ อันวารได้ใจ คึกราวกับลิงโลด จากที่อ้อยอิ่งเนิบช้าก็ปลุกเร้าเร่าร้อนขึ้นมาในทันที เขามอบจูบร้อนแรงแต่แฝงไปด้

นับตั้งแต่เจ้าชายผู้นั้นได้กุมอำนาจของอัลบราบาในสายตาของราชวงศ์ก็เปลี่ยนไป ประชาชนในนครหลวงยังคงรับรู้เพียงว่าที่นั่นคือทะเลทรายอันร้อนแรงและแห้งแล้ง มีชนเผ่าเร่ร่อนมากมายหลายกลุ่ม บางกลุ่มเป็นคาราวานโจรที่แฝงมาในคราบพ่อค้า ผู้คนในนครหลวงจึงเลือกที่จะหลีกเลี่ยงดินแดนป่าเถื่อนนี้ รัฐบาลของพวกเขาภายใต้การดูแลของอันซาที่เป็นรัชทายาทและนายพลนาบิลผู้เป็นลุง พยายามส่งคนเข้าไปสำรวจและแฝงตัวอยู่มาโดยตลอด แต่เพียงแค่ลมกระโชกแรงที่เกิดขึ้นได้บ่อยในอัลบราบาก็ทำให้เนินทรายเปลี่ยนไป การมาถึงอัลบราบาของอันวารทำให้ทะเลทรายแห่งนั้นไม่เหมือนเดิม เขาทำในสิ่งที่คนพื้นที่ไม่สามารถทำได้ ด้วยสถานะเจ้าชายที่ยังพอมีอำนาจในมือ และคนที่พักดีต่อตัวเขาก็ยังให้การสนับสนุนอยู่เงียบ ๆ ทำให้อัลบราบามาถึงวันนี้“คนที่สนับสนุนเจ้าชายอันวารยังแฝงตัวอยู่ในนครหลวง แต่คนที่เราส่งไปกลับตายหมด” อันซาฉุนเฉียวหนัก เขาออกกฎเพื่อตบตาให้ภายนอกคิดว่านครหลวงจะไม่เข้าไปยุ่งและติดต่ออัลบราบา ปล่อยให้เจ้าชายอันวารเป็นผู้ดูแล แล้วค่อย ๆ แทรกซึมแฝงตัวเข้าไปเพื่อทำลายจากภายใน และส่งกำลังไปปราบเป็นการทำลายจากภายนอก “ยังมีคนสนับสนุนมัน

กรี๊ดดดดดดดดดดด เพล้ง!!!!เสียงแหลมกรีดร้องด้วยโทสะ ข้าวของถูกเขวี้ยงปากระจัดกระจายตกลงมากองเต็มพื้น ภาพสามีขย่มโยกอยู่บนสนมนางอื่นบนเตียงของตนเองทำให้ซารอไม่อาจอยู่เฉยได้ “ท่านพี่...รัชทายาท!!!” เธอตวาดเรียกสามีอย่างแรงตามด้วยอีกคน “นางแพศยา!!!!”ใบหน้าสวยที่เคยยิ้มแย้มเสแสร้งต่อหน้าผู้คน เปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิมที่เคยรู้จัก หญิงสาวในร่างกึ่งเปลือยเรือนร่างเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งตัณหาและรอยฟกช้ำ ถูกกระชากลงมาจากเตียง ซารอฟาดมือลงบนใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้นอย่างไม่ออมแรง หญิงสาวถูกตบตีนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่กล้าตอบโต้ได้แต่วิงวอนขอความเมตตาและเห็นใจ แต่โทสะความเกรี้ยวกราดนั้นไม่เคยปรานีผู้ใด “พอได้แล้วซารอ” อันซาสวมใส่เสื้อผ้าของตัวเองจนเรียบร้อย ไม่ได้มีท่าทีร้อนใจแต่ประการใด ทั้งยังดูอย่างสบายอารมณ์หลังจากการเสร็จกิจบนเรือนร่างของสตรี ที่ตนใช้อำนาจบังคับให้ขึ้นมาบำเรอกามบนเตียงโดยไม่เต็มใจ “มันให้ท่าท่านใช่ไหมคะ หรือท่านชอบมัน”เสียงของซารอยังคงเกรี้ยวกราด แม้จะหยุดมือไม่ทุบตีหญิงสาวแล้วก็ตาม“ก็เธอให้ความสุขฉันไม่ได้ ให้คนอื่นมาทำแทนชั่วคราวจะเป็นอะไรไป”“แต่ที่เป็นแบบนี้ก็เพรา

“เป็นอย่างไร เด็กยังอยู่หรือไม่” “ทูลพระนาง เจ้าชายน้อยไม่อยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ฟาติมาล้มทั้งยืน นี่คือตัวประกันชั้นดีที่จะใช้ต่อรองกับอัลซาดี หากกำจัดซารอที่มักสร้างแต่ปัญหาและควบคุมยากไปได้ แล้วใช้ลูกของเธอเป็นตัวแทนคงดีกว่า แต่ทุกอย่างผิดไปจากแผนการที่วางไว้ ฟาติมาอยากจะกระชากถลกหนังซารอเสียจริง ๆ “ดูเหมือนว่าพระชายาอาจจะไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก”สายฟ้าเส้นที่สองฟาดลงบนตัวฟาติมาและอันซา ไม่มีทายาทอัลซาดี ไม่มีอีกแล้วเช่นนั้นหรือ พระนางพยักหน้าส่งสัญญาณให้คนสนิทเข้ามาควบคุมตัวหมอออกไป “ท่านหมอคงเหนื่อย พาไปพักดื่มชารสเลิศสักถ้วย แล้วส่งของขวัญมอบให้ครอบครัวท่านหมอด้วย”“พระนาง ๆ อย่า ๆ นะพ่ะย่ะค่ะ”“เอาตัวออกไป”ชีวิตแรกถูกสังเวยเพื่อปกปิดความลับ และจะตามมาด้วยอีกหลายชีวิต ไม่ว่าอย่างไรเรื่องซารอแท้งจะต้องไม่รู้ถึงหูตระกูลอัลซาดีและราชวงศ์คนอื่น การสูญเสียครั้งนี้กระเทือนบัลลังก์ของอันซาเป็นอย่างมาก แต่ฟาติมาจะไม่ยอมให้อะไรมาขัดขวางทางแห่งอำนาจของตน“เจ้าเอาใจนางให้ดี อย่าให้นางรู้ว่าตนไม่สามารถท้องได้อีก นางยังมีประโยชน์”“ลูกเกลียดหญิงผู้นี้ ช่างน่ารำคาญ”“เกลียดอย่างไรเจ้าก็ต้อง

“นายท่านกลัวเงินบูดหรือเน่า”อามีนยกมือขึ้นปิดปากทำตาโต เมื่อเผลอพูดถึงคนที่สามารถส่งตัวเองอยู่อีกโลกหน้าได้อย่างง่ายดาย “นายท่านคงต้องอยู่ที่นู่นอีกสองถึงสามวัน ฝากบอกคุณนายให้ดูแลตัวเองด้วยครับ ผมคงต้องกลับไปช่วยงานนายท่านคงดูแลคุณนายไม่ได้ คงกลับมาอีกทีพรุ่งนี้บ่าย” “ค่ะ ฉันอยู่ได้...ที่นี่ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลหรอก เดินทางไปมาแบบนี้คงเหนื่อยแย่เลย”“ผมชินแล้วครับ คุณนายมีอะไรฝากถึงนายท่านไหมครับ”“บอกนายท่านรีบกลับคุณหนูคิดถึง” อามีนเอ่ยตอบแทน เพราะตอนค่ำซีรีนคอยชะเง้อมองประตูแทบทุกวัน บางทีก็เดินเวียนไปทางบ้านของชารีฟ เผื่อว่าใครบางคนกลับมาแล้วจะมาอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปหาเธอ แต่ถึงแม้จะเป็นความจริงซีรีนก็ต้องดุปรามอามีนด้วยสายตา “อ้อครับ”ซัลวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่การรับส่งสัญญาณนั้นถูกดัดแปลงเปลี่ยนไปเพื่อป้องกันการตรวจจับ เขากดโทรออกเพื่อติดต่อคนที่เขตเหนือของอัลบราบา“มีอะไร” เสียงอันวารฟังดูเหนื่อยไม่น้อย ไม่ได้ดุดันหรือราบเรียบเช่นที่เคยได้ยินมาเสมอ“ผมเอาของมาให้คุณนายแล้วครับ”“อืม แล้วซีรีนว่ายังไง” เขาอยากรู้ว่าเธอดีใจ หรือยินดีกับของที่ตนเองมอบให้หรือไม่“คุณนายหึงครับ.