บททั้งหมดของ ร่ายรักเหนือผืนทราย : บทที่ 61 - บทที่ 70

อันวารยังคงออกไปที่เขตเหนือตั้งแต่เช้ามืด และกลับมาในช่วงค่ำของทุกวัน ดูเหมือนว่าระยะนี้อันวารจะยุ่งมากเป็นพิเศษ ทั้งซัลวาและชารีฟเองซีรีนก็แทบไม่ได้พบหน้าค่าตา รู้แค่ว่าทั้งสองคนได้รับมอบหมายให้ไปทำงานสำคัญ ซัลวาไม่อยู่ดูอามีนจะเหงาหงอยไม่น้อย ไม่มีคู่ปรับที่คอยต่อปากต่อคำ ไม่มีคนคอยเอาของแปลก ๆ มาอวด ชีวิตในอัลบราบาของซีรีนเป็นไปอย่างราบเรียบ ตั้งแต่วันที่ป่วยหนักเมื่อสามเดือนก่อนอันวารก็ดีกับเธอมากขึ้น เขาใส่ใจและไถ่ถามสารทุกข์ของซีรีนมากกว่าแต่ก่อน มันทำให้เธอมีความสุขและมีรอยยิ้มในทุกวัน บางครั้งอันวารก็พาเธอติดตามไปดูที่เขตเหนือของอัลบราบาด้วยกัน ที่นั่นซีรีนได้เห็นสิ่งที่มากกว่าความเจริญก็คือความตั้งใจของเขา อันวารมีความตั้งใจที่จะพลิกฟื้นแผ่นดินกลางทะเลทรายให้เป็นที่พักพิงของชนเผ่าต่าง ๆ ตั้งใจให้มีโรงพยาบาลเกิดขึ้นในอนาคต เขาคือผู้นำและแสงสว่างที่ผู้คนต่างฝากความหวังเอาไว้ และทำให้ซีรีนรู้ว่าอันวารฝึกนักรบเอาไว้จำนวนมาก เรียกได้ว่ากองทัพอัลบราบาก็ไม่เกินจริง นักรบทุกคนเข้าร่วมกับอันวารด้วยความเต็มใจ หวังว่าสักวันหนึ่งที่นี่จะเป็นแผ่นดินที่สงบและรุ่งเรืองให้ลูกหลานของตัวเอง ท

อาการแพ้ท้องของซีรีนดูท่าจะหนักเอาการ เสียงอาเจียนของเธอในตอนเช้าปลุกอันวารให้ต้องตื่นก่อนเวลา ทั้งที่ซีรีนพยายามทำทุกอย่างให้เบาที่สุด เพื่อไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของเขา แต่เพราะนิสัยระแวดระวังตัวและตื่นง่าย เพียงแค่ซีรีนลุกจากเตียงอันวารก็รู้สึกตัวตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว อันวารเดินตามเธอมาก็พบว่าซีรีนอาเจียนจนหมดแรง ร่างเล็กนั่งลงพิงกำแพงหลับตาไว้เอาไว้เพราะความรู้สึกหมุนเคว้งและคลื่นไส้“ไม่ดีขึ้นเลยเหรอ”“ไม่เป็นไรค่ะ” ซีรีนไม่อยากรบกวนอันวาร เธอพยายามช่วยเหลือตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เดี๋ยวสาย ๆ ก็ดีขึ้น ซีรีนทำให้นายท่านตื่นขอโทษนะคะ”“ทำไมต้องขอโทษ”อันวารช้อนอุ้มร่างเล็กที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังเบาหวิว อาหารการกินที่นี่มันไม่สมบูรณ์หรือไม่ถูกปากซีรีนถึงไม่มีเนื้อหนังเพิ่มขึ้นมาเลย ไม่ว่าอุ้มกี่ครั้งก็รู้สึกว่าเธอตัวเล็กมาก “รู้ไหมว่าฉันอุ้มเธอบ่อยมาก แต่น้ำหนักก็เท่าเดิมทุกที”“นายท่านอุ้มซีรีนแค่ไม่กี่ครั้งเองค่ะ”คนสัปดนยกยิ้ม อุ้มที่เขาคิดมันคนละอย่างกับที่เธอเข้าใจ อันวารพรูลมหายใจออกแล้วหันไปกระซิบข้างหูของซีรีน “ใช่...อุ้มแบบนี้แค่สองสามครั้ง แต่อุ้มแบบอื่นทำอย่างอื่น

ซัลวายื่นมือมาจับบังเหียนบังคับม้า ทำให้อามีนตกอยู่ในอ้อมแขนขององครักษ์จอมทะเล้น ซัลวายกยิ้มเบา ๆ เมื่อเห็นว่าสองแก้มของหญิงสาวซับสีเลือดฝาดจาง ๆ ขึ้นมาด้วยความขวยเขิน ย่ะ!!!!ม้าตัวเก่งของซัลวาออกวิ่งไปตามที่เขาบังคับ จนไปถึงหน้าผาด้านหลังหมู่บ้าน อามีนไม่เคยมาที่นี่ เรียกว่าไม่เคยได้ออกไปไหนเลยต่างหาก เธอมองไปตรงเส้นขอบฟ้าที่จรดกับผืนทราย แสงสีทองกำลังทอประกายขับไล่ความมืดออกไป พระอาทิตย์ค่อย ๆ ขึ้นมามอบความอบอุ่นให้ทุกชีวิตในทะเลทรายได้เริ่มต้นวันใหม่ “สวยจัง” อามีนที่มองความงามตรงหน้าจนลืมไปว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของซัลวาและอยู่บนม้าตัวเดียวกันกับเขา “หวังว่าสักวันพระอาทิตย์ที่ควรอยู่บนฟ้า จะกลับสู่ฟากฟ้าเพื่อมอบแสงสว่างให้ชีวิตที่มืดมนอีกครั้ง” อามีนไม่เข้าใจในสิ่งที่ซัลวาพูด พระอาทิตย์ก็อยู่บนท้องฟ้า และให้แสงสว่างอยู่แล้วทำไมต้องวอนขอ แต่ด้วยนิสัยซุกชนและสนุกสนานทำให้อามีนปัดความสงสัยนั้นทิ้งไป“พี่ซัลวารู้ไหม ฉันก็เป็นชนเผ่าทะเลทรายนะ พ่อแม่ฉันถูกปล้น ฉันมีพี่ชายด้วยทุกคนตายหมด คุณพิมพิน เอ่อ...แม่ของคุณหนูช่วยฉันไว้ ท่านเลี้ยงดูฉันมา”“เธอก็เลยรักคุณนายมาก”“เรียกว่าตายแทน

“เจ้าชาย นี่คือพระราชสาส์นจากองค์อุซามุสเขียนถึงท่าน”คาลิดยื่นกระบอกสีดำความสูงเท่าฝ่ามือให้อันวาร เขารับมันมาแล้วเปิดออก ด้านในมีกระดาษแผ่นหนึ่งพับม้วนอยู่ อันวารนำมันออกมาเปิดอ่าน เขาไล่สายตาอ่านทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจ ลายมือของบิดาลูกชายคนนี้จำได้ดี ยิ่งอ่านยิ่งพาให้หัวใจเต้นแรง ความคิดเคลือบแคลงที่เคยมีค่อย ๆ คลายลง อุซามุสไม่เคยเชื่อว่าเขาก่อกบฏ ไม่เคยเชื่อว่ามารดาเขาจะลอบสังหารตนเอง แต่สถานการณ์ตอนนั้นมีความสงบของดูบีอาและชีวิตชาวเมืองเป็นตัวประกันทำให้บิดาของเขาจำต้องทำเช่นนั้น“นี่มัน”“ตราราชวงศ์ ผมเก็บไว้มาตลอด ที่อยู่กับองค์รัชทายาทคือของปลอม องค์อุซามุสยกบัลลังก์ให้ท่าน และหวังว่าท่านจะกลับไปช่วยชาวเมือง ช่วยดูบีอาให้รอดพ้นหายนะ”อันวารมองสิ่งที่อยู่ในมือ เขาคุ้นเคยมันดีกว่าใครทั้งหมด สามารถพูดได้เต็มปากว่านี่คือของจริง ผู้พันคาลิดไม่ได้โกหก“องค์อุซามุสไม่เคยเชื่อว่าลูกชายที่ท่านพร่ำสอนด้วยตนเองจะก่อกบฏ ท่านให้เจ้าชายบินไปต่างประเทศจนกว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย แต่วันนั้นเจ้าชายกลับมา”“ใช่ มีคนโทรไปบอกเราว่าท่านแม่ล้มป่วยหนัก มาถึงเราก็ถูกจับและไม่มีโอกาสได้แก้ต่าง”“องค์อุซา

“สารเลว” อันวารแค่นเสียงต่ำในลำคอ “แต่ไม่มีใครรู้ว่าในสมุดเล่มนั้นคุณนายเขียนอะไรลงไปบ้าง ทำไมพระชายาซารอถึงเอามาข่มขู่ได้”อันวารแทบล้มทั้งยืน เขากำมือแน่นอยากจะบีบคอคนเหล่านั้นให้ตายคามือ แม้แต่ตัวเขาเองก็โง่เขลา ซีรีนพยายามอธิบายและบอกอันวารมาโดยตลอดว่า เธอเป็นผู้บริสุทธิ์และไม่เคยทำสิ่งเหล่านั้น เธอบอกเสมอว่าความรักที่มีต่อเขาคือเรื่องจริง แต่ไม่เคยคิดจะใช้วิธีเหล่านั้นแย่งชิงผู้ชายใจร้ายอย่างเขามาเป็นของตัวเอง ซีรีนพูดไม่ผิด...คนใจร้ายคือตัวเขาเองไม่ใช่แค่อันวารที่นิ่งอยู่ในความเงียบงัน แม้แต่สององครักษ์ที่เห็นชีวิตของซีรีนมาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าออกจากนครหลวง ได้ฟังความจริงที่กระจ่างชัดจากคาลิดยังสะเทือนความรู้สึก ใบหน้าซีดเซียวหายใจรวยรินที่ถูกทรายกลบเกือบมิดร่าง โชคดีที่ฟาฮัดหาพบ ไม่เช่นนั้นซีรีนคงถูกฝังไว้ใต้ทรายแห่งอัลบราบาไปตั้งวันนั้นแล้ว หญิงสาวผู้หนึ่งได้รับความอยุติธรรมอย่างแสนสาหัส แต่ความมืดดำกลับไม่สามารถกลืนกินความดีงามในใจของเธอได้ ซีรีนยังคงมีจิตใจงดงามต่อผู้อื่น มีรักที่บริสุทธิ์ให้กับคนใจร้ายผู้ไม่รับฟังเหตุผล “มีอะไรอีกพูดมาให้หมด”ก้อนแข็งจุกที่อกของอันวา