All Chapters of คลั่งรักของหวงมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ ส้มโอที่กำลังยืนจัดช่อดอกไม้เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาภายในร้าน บุคลิกสงบนิ่งแต่ทรงอำนาจของชายหนุ่มทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงโดยอัตโนมัติ“พลอยรัมภาอยู่ไหน” น้ำเสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามตรงประเด็น ดวงตาคมกวาดมองไปรอบร้านอย่างคนกำลังตามหาใครบางคนส้มโอเผลอมองเขาไม่กะพริบเพิ่งเคยเจอคนหล่อแบบใกล้ชิดขนาดนี้ แถมยังมีลูกน้องเดินตามหลังมาอีกอย่างกับในซีรีส์“ได้ยินไหม” เขาพูดขึ้นอีกครั้ง“พลอยอยู่ด้านนอกค่ะ” เธอตอบพร้อมชี้ไปทางหน้าร้าน“ขอบคุณ”ชนะศึกกล่าวสั้นๆ ก่อนหมุนตัวเดินออกไปทันที ทันทีที่ก้าวพ้นประตูกระจกสายตาของเขาก็หยุดนิ่ง ไม่ไกลจากหน้าร้าน พลอยรัมภายืนอยู่กับชายอื่นหญิงสาวกำลังยิ้มเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่เขาแทบไม่เคยได้รับจากเธอเลยตั้งแต่เธอกลับมา ภาพนั้นทำให้แววตาของชนะศึกเย็นเยียบลงในทันที กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นโดยไม่รู้ตัวเพียงเท่านั้นความหึงหวงที่ไม่เคยยอมรับกับตัวเองก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาก้าวยาวๆ เข้าไปหา ทั้งที่สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่รังสีเย็นยะเยือ

ชนะศึกกลับจากงานเลี้ยงกับเพื่อนในสภาพมึนเมาเล็กน้อย เขาผลักประตูห้องนอนของพลอยรัมภาเข้าไปช้าๆ โชคดีที่คืนนี้นักรบไปนอนอีกห้องกับพี่เลี้ยงชายหนุ่มเดินโซเซไปไม่กี่ก้าว ร่างสูงเสียหลักจนไหล่กระแทกมุมโต๊ะข้างเตียงอย่างแรง แรงกระแทกทำให้กระเป๋าถือของพลอยรัมภาที่วางอยู่บนโต๊ะหล่นลงสู่พื้น ข้าวของภายในกระจัดกระจายออกมาแต่สายตาของเขาสะดุดเข้ากับกระดาษแผ่นหนึ่ง เขากำลังจะหยิบใส่กระเป๋า แต่กับสะดุดตากับชื่อบนนามบัตรนั้น มือหนาของเขากำแผ่นกระดาษนั้นไว้แน่นเสียงของหล่นกระทบพื้นดังขึ้น ทำให้พลอยรัมภาสะดุ้งตื่น เธอลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นชนะศึกยืนอยู่กลางห้อง ในมือของเขามีนามบัตรใบหนึ่ง“คุณเข้ามาทำอะไร” เธอรีบลุกขึ้นนั่ง พลางมองเขาด้วยความตกใจ“เธอได้มันมายังไง” ชนะศึกไม่ตอบคำถาม เขาชูนามบัตรขึ้นตรงหน้า“อะไรของคุณ” เธอขมวดคิ้ว“ตอบฉันเธอไปเจอเจ้าของนามบัตรคนนี้มาใช่ไหม” น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งขึ้น ความเมาอยู่แล้วยิ่งทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่“คุณหมายถึงอะไร” หญิงสาวมองสิ่งนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าเขากำลังโมโหเรื่องอะไรอยู่“เธอนี่มันตอแหลเหมือนพ่อเธอจริงๆ”“ตอนนี้คุณเมาแล้ว ออกไปจากห้องของฉ

พลอยรัมภาดิ้นไม่หยุดทั้งจิกทั้งข่วนคนที่อุ้มเธอลงจากรถด้วยความโมโห ชนะศึกไม่ตอบ เขาเพียงกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ก่อนพาเธอเดินเข้าไปในโกดังเก่า“ปล่อยฉัน!”ภายในบรรยากาศเงียบสงัด มีลูกน้องของเขายืนเฝ้าอยู่หลายสิบคน สีหน้าของแต่ละคนเคร่งขรึมจนชวนอึดอัดหญิงสาวมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม”“ฉันอยากให้เธอเจอกับใครคนหนึ่ง” เขาหยุดฝีเท้าก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหญิงสาวขมวดคิ้ว พลางหันไปตามทิศทางที่เขามองทันทีที่เห็นชายวัยกลางคนถูกมัดติดกับเก้าอี้ หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น“คุณพ่อ!”“พลอยช่วยพ่อด้วยพวกมันจะฆ่าพ่อ พ่อไม่มีปัญญาหาเงินมาคืนมันหรอกนะ” คมเดชเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเมื่อเห็นลูกสาวเขาดิ้นรนอยู่บนเก้าอี้ ก่อนรีบร้องขอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวพลอยรัมภารีบหันไปมองชนะศึกสีหน้าซีดเผือด หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น สายตาสลับมองระหว่างพ่อของตัวเองกับชายที่ยืนอยู่ข้างกาย ความกดดันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบทรงตัวไม่อยู่“คุณจะทำอะไรพ่อของฉัน”ชายหนุ่มไปครู่หนึ่ง หากเป็นเมื่อก่อนเขาเจอคมเดชคงจะรีบจัดการทิ้ง แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าทำแบบนั้น เขาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น“เธอลองคิดดูน

ชนะศึกนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ สายตาเย็นชามองคมเดชที่นั่งถูกมัดอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากการถูกซ้อมก่อนหน้านี้ ควันบุหรี่สีขาวลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ“คุณชอว์นปล่อยผมไปเถอะ ตอนนี้ผมไม่มีอะไรจะให้คุณแล้ว” คมเดชเอ่ยเสียงสั่น“ทำไมวันนี้กลัวตายขึ้นมาเหรอ” เขาแค่นหัวเราะ ก่อนพ่นควันบุหรี่ออกจากปากช้าๆ“เงินที่ผมเอาไปก็แลกกับพลอยรัมภาแล้วไงตอนนี้ยังมีหลานให้อีก”“มึงนี่คิดแต่จะขายลูก” ประโยคนั้นทำให้ชนะศึกค่อยๆ หรี่ตาลง เขาลุกขึ้นยืนก่อนโยนก้นบุหรี่ลงกับพื้นแล้วใช้ปลายรองเท้าบี้จนดับ“คุณจะเอาลูกสาวผมไปฟรีๆ ได้ยังไง ถือว่าแลกกับชีวิตพลอยก็แล้วกัน” คมเดชกลับไม่สะทกสะท้าน เขาพูดอย่างหน้าตาเฉยชนะศึกกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนขมับปูดขึ้นทันที เขาเคยคิดว่าคมเดชเป็นเพียงคนโลภ ที่ผ่านมาเขาให้เงินเดือนสูงลิ่ว แต่ยังไม่พอเพราะอีกฝ่ายติดการพนันอย่างหนักแต่วันนี้เขาเพิ่งรู้ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเห็นพลอยรัมภาเป็นลูกสาวเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ผ่านมาหลายปี คมเดชก็ยังมองลูกสาวเป็นเพียงสิ่งของที่ใช้แลกผลประโยชน์ได้เท่านั้น“ผมขอสิบล้าน แล้วผมจะไม่กลับมาวุ่นวายกับพลอยอีก” คมเดชเงยหน้ามองชนะศึก

พลอยรัมภาที่กำลังหลับสนิทต้องสะดุ้งตื่นกลางดึก เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ คลอเคลียอยู่บริเวณต้นคอ เธอค่อยๆ ปรับสายตาให้ชินกับความมืด ก่อนจะเห็นร่างสูงของชนะศึกนอนอยู่ข้างๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยอ่อนๆ จากตัวเขา“คุณชอว์นจะทำอะไร” หญิงสาวรีบยกมือผลักอกเขาออก แต่แทบไม่ขยับชายหนุ่มก้มหน้าซบลงที่ไหล่ของเธอ ก่อนพึมพำด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้จากฤทธิ์สุรา“ฉันแตะต้องตัวเธอไม่ได้หรือไง หรือจะเก็บไว้ให้มัน” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาแดงก่ำ“คุณเมาแล้วกลับไปนอนห้องตัวเอง” เธอขมวดคิ้วกลัวว่าเขาจะทำอะไรมากกว่านั้น“ไม่! เธอตอบฉันมาก่อน เธอชอบมันใช่ไหมถึงได้ทำท่ารังเกียจเวลาฉันเข้าใกล้” เขาจับข้อมือเธอไว้หลวมๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับแฝงความน้อยใจอย่างชัดเจน“คุณคิดไปเอง” พลอยรัมภานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ“งั้นทำไม ทำไมเธอถึงผลักไสฉันตลอด” เขามองหน้าเธอไม่วางตาหญิงสาวไม่ตอบเธอแค่กลัวว่าจะเผลอใจรักเขาไปมากกว่านี้ กลัวว่าหากเขาจำเธอได้ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ถึงวันนั้นเธอคงเจ็บปวดไม่น้อย“เธอกลัวฉันใช่ไหม เมื่อก่อนที่ฉันทำอะไรกับเธอ”“ออกไป” เธอไล่เขาไม่ยอมตอบคำถาม“เธอเป็นของฉัน มีแค่ฉันคนเด