All Chapters of คลั่งรักของหวงมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

ภายในห้องนอนสุดหรูที่ตกแต่งอย่างประณีต แสงไฟสีอำพันส่องสลัวสร้างบรรยากาศอบอุ่น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้องสองร่างที่เคยนั่งใกล้ชิดกันบนเตียงกำลังคลอเคลียกันอย่างดุเดือดทว่าจู่ๆ ชายหนุ่มกลับชะงักราวกับได้สติขึ้นมา เขาผลักหญิงสาวออกห่างอย่างไม่แรงนัก แต่ชัดเจนพอให้เธอรับรู้ถึงการปฏิเสธ“อ๊ะ! คุณชอว์นผลักเชอรี่ทำไมคะ” หญิงสาวขยับตัวถอยออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ต้องปั้นหน้ายิ้มสู้“ออกไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของเขาดังขึ้น ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที“เชอรี่ทำอะไรไม่ถูกใจคุณหรือเปล่าคะ” เชอรี่ชะงัก มองใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้อารมณ์ของชายหนุ่มชายหนุ่มไม่ได้ตอบในทันที เขาลุกจากเตียงก่อนเดินไปยังระเบียงห้อง เปิดประตูกระจกออกให้สายลมยามค่ำคืนพัดเข้ามา จากนั้นจึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด สูดควันเข้าปอดอย่างเงียบงัน“เงินส่วนที่เหลือ ลูกน้องของฉันจะจัดการให้”คำพูดเรียบเฉยนั้นเหมือนมีดคมที่กรีดลงบนความหวังของหญิงสาว เชอรี่เม้มริมฝีปากแน่น แม้จะมีคำถามมากมายอยู่ในใจ แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่ควรเซ้าซี้คนอย่างเขาหญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนคว้ากระเ

ชนะศึกนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ภายในห้องที่เงียบสงบ แววตาของเขาดูสงบนิ่งกว่าทุกวัน ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่ แต่ความเงียบนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังรัวจนเขาขมวดคิ้วก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“เข้ามา” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความไม่พอใจเล็กน้อยประตูถูกเปิดออกออสตินรีบเดินเข้ามา ท่าทางของลูกน้องคนสนิทดูแปลกไปจากปกติ อีกฝ่ายไม่กล้าสบตาเจ้านาย“มีคนมาขอพบครับ”“ฉันไม่เคยนัดใครให้มาที่บ้าน” เขาเงยหน้าขึ้นจากเอกสารออสตินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ราวกับไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดี หากเขาพูดออกไปไม่รู้เจ้านายจะมีอาการเช่นไร สิ่งที่เดายากที่สุดคืออารมณ์ของผู้เป็นนาย“คือ...”“พูดมา”“ลูกชายเจ้านายมาขอพบครับ”“ลูกชาย?” ชนะศึกชะงักไปทันทีคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ เขาทวนคำช้าๆ เริ่มคิดว่าลูกน้องคงพูดอะไรไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว“คุณพลอยรัมภาพาลูกชายมาขอพบครับ”ภายในห้องเงียบลงทันทีชายหนุ่มนิ่งค้างไปหลายวินาที จู่ๆ ผู้หญิงคนนี้ก็กลับมา ทำให้บางอย่างในใจสั่นไหวอย่างประหลาด“พลอยรัมภา” เขาเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ชนะศึกลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ“ให้ผมพาเข้ามาเลยไหมครับ”“อยู่ดีๆ ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึ

บ้านของพลอยรัมภาในช่วงสายในหมู่บ้านนั้นเงียบสงบ เสียงนกร้องคลอไปกับสายลมอ่อนๆ สองแม่ลูกจับมือกันเตรียมตัวจะออกไปด้านนอก“จะไปไหนเหรอครับ” เขตแดนที่ยืนอยู่หน้ารั้วยิ้มกว้าง เมื่อเห็นสองแม่ลูกกำลังจะออกจากบ้าน“สวัสดีครับลุงเขต” นักรบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เด็กน้อยสนิทสนมกับชายหนุ่มไม่น้อย“สวัสดีครับคนเก่ง ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันตัวโตขึ้นเยอะเลยนะ” เขตแดนย่อตัวลงลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ“พี่เขตมาหาพลอยเหรอคะ” เธอยิ้มบางๆ“พี่เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด แม่ฝากของมาให้ตั้งเยอะ บอกให้เอามาให้พลอยกับนักรบ” ชายหนุ่มชูของขึ้น“เข้ามาก่อนสิคะ” เธอรีบเปิดประตูให้เขาเข้ามาในบ้าน เกรงว่าเขาจะถือของหนัก“แม่ฝากมาบอกว่าคิดถึงนักรบ” คำนั้นมีความหมายแอบแฝงซ่อนไว้อยู่ เขตแดนกำลังจะบอกว่าแม่ของเขาไม่ได้รังเกียจหญิงสาว และนักรบเลย“ฝากขอบคุณ คุณป้าด้วยนะคะ”ชนะศึกนั่งนิ่งอยู่ภายในรถ สายตาจับจ้องภาพตรงหน้าไม่กะพริบ ภาพที่พลอยรัมภาเปิดประตูรั้วต้อนรับผู้ชายอีกคน พร้อมรอยยิ้มที่เขาไม่ค่อยได้เห็น ทำให้ความรู้สึกอึดอัดก่อตัวขึ้นในอกอย่างไร้เหตุผล“ให้ผมไปตามคุณพลอยให้ไหมครับ” นทีเอ่ยขึ้น แต่ชนะศึกกลับไม่ได้ยินแม้แต่คำ

ชนะศึกกำหมัดแน่นเส้นเลือดบนหลังมือปูดนูน หลังได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากลูกน้องอุบัติเหตุในครั้งนั้น ไม่เพียงเกือบพรากชีวิตเขาไปแต่มันยังพรากความทรงจำเกี่ยวกับพลอยรัมภาไปจนหมดสิ้นเขาจำเรื่องงาน จำธุรกิจ และผู้คนรอบตัวได้เกือบทั้งหมด แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับหายไปจากความทรงจำราวกับไม่เคยมีตัวตนความจริงนั้นทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง และเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน เพราะเขาไม่รู้เลยว่ารู้สึกอย่างไรกับพลอยรัมภาประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรงเสียงใสของนักรบดังลั่นห้อง พร้อมร่างอวบอ้วนที่วิ่งดุกดิกเข้ามา หลังฉวยจังหวะที่พลอยรัมภาเผลอเดินไปทำธุระ“คุณพ่อครับ!”เขาเงยหน้าไปมองทันที สายตาคมมองเด็กน้อยที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า สมองกำลังประมวลผลว่าเด็กคนนี้จะมาไม้ไหน“เรียกใครว่าพ่อ” น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงความเข้มจนคนฟังสะดุ้งนิดๆ“เรียกพ่อไง” นักรบกะพริบตาปริบๆ“อย่าเรียกฉันว่าพ่อ” ไม่รู้อะไรที่ทำให้เขาพูดออกไปแบบนั้น เมื่อเห็นความเสียใจในแววตาเล็กๆ คู่นั้น“เรียกไม่ได้เหรอ” รอยยิ้มบนใบหน้าของนักรบค่อยๆ จางลง เขาเอียงคออย่างไม่เข้าใจแล้วแม่บอกให้เรียกแบบนั้นทำไม“ไม่ได้” คราวนี้น้ำเสียงเข้มกว่า

หลังจากส่งนักรบเข้าโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว พลอยรัมภาตั้งใจจะกลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูคฤหาสน์ ร่างสูงของชนะศึกก็เดินเข้ามาขวางทางไว้“คุณมายืนขวางฉันทำไม” หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ“เธอกับมันเป็นอะไรกัน” เขามองเธอนิ่ง ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความกดดัน“มันไหน” เธอเลิกคิ้ว“เธอมีหลายคนหรือไง ถึงไม่รู้ว่าฉันหมายถึงใคร” คำถามของเธอทำให้สีหน้าของชายหนุ่มยิ่งเข้มขึ้น“พี่เขตเหรอ”“อย่าเรียกชื่อมันให้ฉันได้ยิน” เพียงได้ยินชื่อนั้นเขาก็ขบกรามแน่น ไม่ชอบที่เธอเรียกชื่อผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขา“พี่เขตเป็นคนจิตใจดีพูดเพราะ แล้วก็เอ็นดูน้องนักรบมาก” เธอสบตาเขานิ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบคำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ยามเมื่อคิดว่าหญิงสาวอยู่กับผู้ชายคนอื่นเขาก็รับไม่ได้ เขากำมือแน่น ก่อนถามออกไปตรงๆ“เธอรักมัน?”คำถามหลุดออกมาเร็วกว่าที่คิด และเมื่อพูดจบเขาก็เฝ้ารอคำตอบของเธออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พลอยรัมภายิ้มบางๆ“ใครบ้างจะไม่รักผู้ชายที่อบอุ่นและใจดี” เธอไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดกำกวมนั้นกลับทำให้เขาตีความไปไกล หัวใ