All Chapters of คลั่งรักของหวงมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

พลอยรัมภาพลิกตัวไปมาบนเตียง ดวงตาเปิดกว้างแม้เวลาจะล่วงเลยเกือบตีสองแล้ว เธอเหลือบมองนาฬิกาข้างเตียงอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ“จะตีสองแล้วไปไหนของเขา” แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรสนใจ แต่ความรู้สึกเป็นห่วงกลับเอาชนะเหตุผลทุกครั้งสุดท้ายหญิงสาวจึงลุกจากเตียง สวมเสื้อคลุมบางๆ แล้วเดินลงบันไดมายังชั้นล่างทันทีที่ก้าวมาถึงห้องรับแขก เธอก็ชะงักเท้าชนะศึกกำลังนั่งอยู่บนโซฟา ข้างกายมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งนั่งแนบชิด แขนเรียวคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนมหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ผู้หญิงแปลกหน้าหันมาเห็นเธอ จึงเอียงคอถามคนข้างๆ อย่างสงสัย แววตาดูมีความตกใจเล็กน้อย“ผู้หญิงคนนั้นคือใครคะ”ชนะศึกปรายตามองพลอยรัมภาเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันกลับมามองลิลลี่เช่นเดิม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เมียฉันเอง”คำตอบสั้นๆ ทำให้ลิลลี่ถึงกับอึ้ง ไม่เข้าใจว่าเขาจะพาเธอกลับมาบ้านทำไม หากถูกเมียเขาฟ้องขึ้นมาจะเอาปัญญาที่ไหนหาเงินมาจ่าย“คุณมีเมียแล้วเหรอคะ ทำไมไม่บอกกันตรงๆ” ลิลลี่รีบหันกลับไปมองเขา สีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด“ฉันก็บอกตั้งแต่แรกแล้ว” เขายกยิ้มบางๆ ก่อนเอนหลังพิง

ชนะศึกขับรถมาถึงโกดังร้างตามพิกัดที่ได้รับ เขาลงจากรถเพียงลำพังตามที่อีกฝ่ายสั่ง ทันทีที่ก้าวเข้าไปด้านใน ลูกน้องของพสิษฐ์หลายคนก็เดินออกมายืนล้อมไว้ คอยจับตาทุกความเคลื่อนไหวแต่ชนะศึกไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย สายตาคมกวาดมองหาคนที่ต้องการพบ ก่อนจะหยุดอยู่ที่พสิษฐ์ซึ่งกำลังเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะ“ปล่อยเมียกู” เขาเอ่ยเสียงแข็ง ทันทีที่เห็นหน้าคู่ปรับ“ใจเย็นสิ รับข้อเสนอของกูก่อน” พสิษฐ์หัวเราะเบาๆ ชายหนุ่มหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว“ว่ามา” ชนะศึกตอบสั้นๆ แววตาไม่ละจากอีกฝ่าย“ถอนตัวจากโครงการประมูลครั้งนี้ซะ” น้ำเสียงของพสิษฐ์เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นโครงการดังกล่าวมีมูลค่ามหาศาล ใครชนะการประมูลก็จะก้าวขึ้นเป็นผู้นำในวงการทันที และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการมาตลอด“มึงอยากชนะกู ถึงขั้นต้องจับเมียกูมาเป็นตัวประกันเลยเหรอ” เขาแค่นหัวเราะจ้องตาพสิษฐ์นิ่ง“เมียมึงจะได้รู้ไง ว่ามึงรักพลอยรัมภาจริงหรือเปล่า” รอยยิ้มของพสิษฐ์ค่อยๆ เลือนหาย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“ไอ้พสิษฐ์!” ชนะศึกกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ“หรือถ้ามึงไม่เลือกเมียมึงกูจะดูแลแทนก็ได้นะ” พสิษฐ์

พลอยรัมภานั่งมองใบหน้าลูกชายที่หลับสนิท หลังจากเล่นน้ำทะเลจนเหนื่อยอ่อน เธอลูบศีรษะเล็กๆ ของเขาเบา ๆ พลางทอดสายตามองผืนทะเลกว้าง แม้หัวใจจะเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจากนี้ควรก้าวเดินไปทางไหนต่อก๊อก ก๊อก ก๊อกหญิงสาวสะดุ้งเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอหลุดจากภวังค์ รีบลุกไปเปิดประตู“อาหารมาส่งครับ”“ฉันไม่ได้สั่งค่ะ” เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูหวังปิด แต่กลับมีมือหนายื่นมาขวางไว้ พร้อมกับร่างสูงที่แทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ“คุณชอว์น!” หญิงสาวเบิกตากว้าง มองใบหน้าคมที่คุ้นเคยอย่างคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าเขาจะตามหาเธอจนเจอ“คิดจะหนีไปจากฉันงั้นเหรอ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ก่อนจะเอื้อมมือปิดประตูและกดล็อกทันที ดวงตาคมจ้องเธอไม่วาง ราวกับไม่เปิดโอกาสให้หลบหนีอีก“คุณจะเอายังไงต่อ” พลอยรัมภาถามเสียงแผ่ว เธอไม่กล้ากลับไปอยู่กับเขาอีกแล้วชายหนุ่มไม่ตอบในทันที เขาเดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟา ก่อนยกมือขึ้นตบเบาๆ ที่เบาะข้างตัว“มานั่งนี่” น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงด้วยคำสั่งที่ยากจะปฏิเสธ จนหญิงสาวได้แต่ยืนนิ่งหัวใจเต้นระรัว ไม่แน่ใจว่าควรเชื่อฟังหรือ

ห้องสอบสวนเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่วเบา พลอยรัมภานั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ส่วนอีกฝั่งคือคมเดช ผู้เป็นพ่อที่ถูกใส่กุญแจมือไว้ทั้งสองข้างชายวัยกลางคนก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาลูกสาวของตัวเองหลังจากเงียบอยู่นาน เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“คุณชอว์นดูแลลูกดี พ่อก็ดีใจแล้ว”“พลอยขอถามพ่อสักคำถามได้ไหม”“ได้สิ” คมเดชพยักหน้าช้าๆหญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ครอบครัวนั้นมีความสุขมาก“พ่อเคยมองพลอยเป็นลูกบ้างไหม”คำถามแรกทำให้คมเดชนิ่งงัน แต่คำถามต่อมากลับเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจ“พ่อเคยรู้สึกผิดต่อแม่บ้างหรือเปล่า” ทันทีที่พูดจบ น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ก็ไหลอาบแก้มตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอเฝ้ารอคำตอบนี้มาตลอด ว่าทำไมพ่อถึงทำร้ายคนที่รักเขาที่สุดได้ลงคอ คมเดชกำมือแน่นจนโซ่กุญแจมือกระทบกันเป็นเสียงแผ่วเขานิ่งอยู่นาน นานเสียจนห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยความอึดอัด เขาอยากเอ่ยคำขอโทษ อยากบอกว่าตัวเองเสียใจ อยากบอกว่ารู้สึกผิดทุกวันที่นึกถึงภรรยาและลูกสาว แต่สุดท้ายก็ได้เพียงยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง“พ่อมันเลวเอง

นักรบเดินเตาะแตะเข้ามาหาแม่ พร้อมช่อดอกไม้ช่อโตที่แทบจะบังตัวทั้งตัว พลอยรัมภาหันไปมอง ก่อนหลุดยิ้มเมื่อเห็นลูกชายพยายามอุ้มช่อดอกไม้ด้วยท่าทางทุลักทุเล“พ่อให้นักรบเอามาให้ครับ พ่อบอกว่าเจ็บแผลมากเลย” เด็กน้อยยื่นช่อดอกไม้ให้แม่อย่างตั้งใจ“เจ้าเล่ห์” เธอรับช่อดอกไม้ไว้ พลางส่ายหน้ากับความเจ้าเล่ห์ของคนเป็นพ่อ เธอบ่นพึมพำเบาๆ ช่อดอกไม้ใหญ่เสียจนเกือบสูงกว่าตัวนักรบ“แม่หายงอนพ่อนะครับ” เด็กน้อยพูดตามที่จำมาได้ไม่มีผิด“พ่อให้มาพูดแบบนี้เหรอ” หญิงสาวเลิกคิ้ว ก่อนย่อตัวลงมองหน้าลูก“ใช่ครับ เอ๊ย ไม่ใช่ครับ” นักรบพยักหน้าโดยอัตโนมัติ เพิ่งพูดจบเด็กน้อยก็รีบยกมือปิดปากตัวเอง“ลูกโกหกไม่เก่งเลยนะ” พลอยรัมภาหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด เธอลูบศีรษะลูกชายเบาๆ“ก็พ่อบอกว่าถ้าแม่ยิ้มได้ พ่อจะให้กินไอติมครับ” เด็กน้อยเกาหัวเขินๆ ก่อนยิ้มแห้ง คำสารภาพนั้นทำให้พลอยรัมภาหลุดหัวเราะอีกครั้ง“เห็นแก่กิน” เธอส่ายหน้าอย่างเอ็นดู แม้จะพยายามทำหน้าดุ แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับซ่อนเอาไว้ไม่มิดวันถัดมาชนะศึกพาพลอยรัมภาขึ้นมายังเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ห้องกว้างตกแต่งอย่างเรียบหรู พร้อมกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเ