บททั้งหมดของ ANG Asawa KOng Kontrata: บทที่ 11 - บทที่ 20

Kinabukasan, maaga akong nagising. Pero hindi dahil sa alarm. Dahil sa kanya.Nasa kusina si *Xander*. Naka-white polo lang. Walang coat. Walang bodyguard. Nagkakape. Tahimik. Parang... normal na tao."Good morning," sabi ko. Mahina. Lumingon siya. Tatlong segundo lang kaming nagtitinginan. Tapos ngumiti siya. Maliit lang. Pero yun yung unang ngiti niyang hindi peke."Good morning, *Mrs. De Leon*." Kinilig ako. Tapos kinainis ko sarili ko. _Kontrata lang to Ella. Tandaan mo._"May lakad ka ngayon?" tanong niya. Inabot niya sakin yung kape. Black. Walang asukal. Tulad ng gusto ko."Nagulat ka?" dagdag niya. "Pinanood kita nung isang gabi. Ininom mo ng black."Nanlaki mata ko. "Ini-espiya mo ko?""Hindi. Nag-aalala lang." Tumahimik kami. Yung tipong ang ingay ng katahimikan.Hanggang sa bigla siyang nagsalita. "*Ella*... tungkol kagabi. Sa hospital." Lumunok siya. "Salamat. Sa pag-aalala."Doon ako naiyak. Hindi sa sinabi niya. Kundi sa tono. Pagod. Totoo. Walang CEO m

Nanginginig kamay ko habang inaayos ni Ate Mariz yung damit ko. "Miss Ella, deep breath lang," bulong niya. Pinipilit niyang pakalmahin ako. "Normal lang kabahan. Pero andyan si Sir." Tumango ako. Pero hindi tumitigil yung panginginig ko. Nasa backstage kami ng De Leon Tower. Sa labas, dinig na dinig ko yung sigawan. "Xander! Ilabas mo asawa mo!" "Ms. Ella! Magkano binayad sayo?!" "Contract marriage ba talaga?!" Bawat sigaw, parang kutsilyo sa dibdib ko. Tapos naramdaman ko may kamay na humawak sa balikat ko. Si *Xander*. Naka-black suit siya. Walang coat. Naka-roll up yung sleeves. Pagod yung mata niya pero matatag yung panga niya. "Are you okay?" tanong niya. Mahina lang. Para sakin lang. Umiling ako. "Natakot ako." Hinawakan niya kamay ko. Malamig kamay niya pero mahigpit. "Ako din. Pero hindi kita bibitawan. Pangako." Lumunok ako. "Paano kung galit sila? Paano kung..." "Shhh." Pinutol niya ko. Itinaas niya baba ko para magtama mata namin. "Hayaan mo ko humara

Kinabukasan. 8AM. De Leon Tower. Nanginginig tuhod ko habang naglalakad papasok sa conference room. Punong-puno. 20 board members. Lahat nakatingin sakin. Si *Xander* nasa head ng table. Walang ngiti. CEO mode."Magandang umaga," bungad niya. "Alam kong galit kayo. Dahil sa press con kahapon.""Galit?!" tumayo si Sir Morales. Matanda. Kaibigan ni Doña Victoria. "Nagbagsakan stocks natin ng 15%! Dahil sa babaeng yan!"Napayuko ako. "Upuan niyo." Malamig boses ni Xander. "Si Ella De Leon. Asawa ko. At COO ng bagong project natin."Nag-ingay lahat. "Anong COO?!" "De Leon Heart Foundation." Sabi ni Xander. Pinindot niya projector. "Lalabas tayo ng charity. Para sa mga single moms. Pamumunuan ni Ella."Tumingin sakin lahat. Tumayo ako. Nanginginig boses ko. "Magandang umaga po. Ako po si Ella. Hindi po ko perpekto. Nagkamali po ko pumasok sa kontrata. Pero gusto ko po itama. Gusto ko po tumulong."Tahimik. Tapos isa-isang tumango mga board. "Approved," sabi ni Xander. "Motion ca

Isang linggo ang lumipas. Ngayon na yung launch ng *De Leon Heart Foundation*. Nanginginig kamay ko habang inaayos yung ID ko. "COO - Ella De Leon". "Okay ka lang?" tanong ni *Xander*. Naka-black suit siya. Gwapo. Pero seryoso. Tumango ako. "Oo. Kinakabahan lang." "Kasama mo ko." Hinawakan niya kamay ko. "Lagi." Sa ballroom ng De Leon Tower. Punong-puno. May mga reporter. May mga single moms na guest. May mga board members. At nasa unahan... si *Doña Victoria*. Naka-pula. Nakakunot noo. Nagsalita si Xander sa stage. "Magandang gabi. Ang foundation na ito ay para sa mga nanay na lumalaban mag-isa. At mamumuno dito..." Tumingin siya sakin. "Si Ella De Leon." Palakpak. Pero mahina. Tumayo ako. Nanginginig tuhod ko. "Magandang gabi po. Ako po si Ella. Hindi po ko galing sa mayaman. Galing po ko sa hirap. Kaya alam ko po pakiramdam ng walang matakbuhan." Tahimik. "Nagtayo po kami ng foundation na ito... para walang nanay na mapag-isa." Luha ko na. "Kasi n

*YESS AUTHOR! CHAPTER 19 NA TAU!!!* 🔥💛5 months na si *Baby Jam*. Lumalaki na tyan ko. "Chairman, upo ka muna." Sabi ni *Xander*. Sinusuotan niya ko ng slippers. "Xander, kaya ko pa." "Hindi." Ngumiti siya. "Papa ko to. Chairman ka lang sa office. Dito, asawa ka at nanay."Napangiti ako. Biglang may kumatok. Pagbukas namin... si *Doña Victoria*. Mag-isa. Walang guard. Walang makeup. May dalang basket ng prutas at tinapay. "Pwede ba ko..." nahihiya siya. "Bumisita?" Natigilan kaming dalawa. Tumingin si Xander sakin. Tumango ako. "Pumasok po kayo, Mama." Napa-angat ulo ni Doña. Unang beses ko siyang narinig na tawagin kong Mama. Umupo siya sa sofa. Tahimik. Tumingin sa tyan ko. "Kamusta..." bulong niya. "Kayo?" "Kabado po." Sabi ko. "Pero okay. Si Baby, malusog." Lumapit siya. Dahan-dahan. Tapos lumuhod siya sa harap ko. Napagulat ako. "Mama?!" "Pwede ba..." Nanginginig kamay niya. "Mahawakan?" Tumango ako. Hinawakan ko kamay niya. Pinatong ko sa tyan ko. Ilang seg