Todos los capítulos de The Billionaire's Private Maid : Capítulo 11 - Capítulo 20

We arrived at the company's basement parking lot. I checked my reflection in the car mirror one last time before unbuckling my seatbelt.Mabilis na lumipas ang unang linggo ko sa trabaho at nasasanay na rin ako sa bagong routine na ito. Bago ko pa man tuluyang maibukas ang pinto ng kotse ay biglang hinablot ni Lucian ang kamay ko para patigilin ako.“You better behave, Eleanor,” seryoso at malalim ang boses niyang saad.I turned my head and looked directly into his serious eyes.“You behave too, Mr. Collins,” pabalang kong sagot sa kanya habang nakataas ang aking kilay.He didn't even smile at my playful response. Seryoso lang siyang nakatingin sa akin habang dahan-dahang hinaplos ang likod ng palad ko.“I’m serious, Eleanor. Take my words seriously,” he warned.“Are you always this strict, Lucian?” natatawa kong tanong sa kanya. “Huwag kang mag-alala, magtatrabaho lang naman ako doon.”“I don't care if it's just work,” mariin niyang sagot at mas pinalapit ang mukha niya sa akin. “I j

I stayed inside my room the whole night, refusing to go down after our heavy argument in the living room. Masakit pa rin ang dibdib ko sa mga natanggap kong salita mula sa kaniya.Isang mahinang katok ang narinig ko sa pinto ng kwarto, kasunod ng nag-aalangan na boses.“Ma'am Eleanor, naghihintay po si Sir sa ibaba,” marahang tawag nito.“I don't want to eat,” sagot ko nang hindi man lang lumingon sa pinto. “Ayokong sumabay sa kaniya.”Bahagya siyang natahimik sa labas ng pinto bago ko marahang narinig ang paglayo ng kaniyang mga hakbang. I buried my face in my pillow, feeling completely drained from all the emotions choking me.Hindi pa lumilipas ang sampung minuto nang marinig ko ang biglang ikot ng door knob at pagbukas ng pinto nang hindi man lang kumatok.Sa inis ay hindi ko napigilan ang iangat ang mukha at sumigaw. "Sabi nang ayoko ngang—"Natigilan ako nang makita ko ang mukha ni Lucian na nakatayo.“Ano pa bang kailangan kong gawin para mawala 'yang galit mo?” tanong niya, ha

Tahimik ang loob ng kotse habang binabagtas namin ang daan pauwi galing sa lake villa. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng kalsada na mabilis na dumadaan. Nagsalita si Lucian habang nakahawak ang isang kamay niya sa steering wheel at isa ay nasa kamay ko. “How was the villa?” tanong niya sa akin gamit ang kalmadong boses. Lumingon ako sa kaniya at hindi napigilang mapangiti nang bahagya. “It was really nice, Lucian. Honestly, hindi ko inasahan na bibilhin mo 'yung lugar na 'yon para lang sa akin.” “I meant it when I said I don't want you getting bored,” sagot niya habang nakatingin pa rin sa kalsada. “As long as you're with me, I’ll give you whatever you want, Eleanor.” I let out a soft chuckle and shook my head. “Kahit kailan talaga, napakayabang mo. Hindi mo naman kailangang bumili ng buong villa para lang sa akin.” “T

“I said I want to take it,” pag-uulit ko habang nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata. Natahimik siya sa narinig. For a long moment, the heavy silence between us felt suffocating, and I braced myself for his automatic refusal. Inasahan ko na ang pagtanggi niya at ang paulit-ulit niyang pagpaalala sa akin kung ano ang posisyon ko sa buhay niya. “Fine. Take it,” mahinahong saad niya. I stared at him, unable to believe what I just heard. I am completely caught off guard by his sudden answer. My jaw dropped slightly in disbelief. “Really? Are you serious right now? Is this another one of your mind games, Lucian?” I asked, making sure I heard him correctly. “Hindi ka ba talaga magagalit o magbabago ang isip bukas?” “I told you to take it. I'm not going to stop you,” wika niya pa. Isang mabilis na ngiti ang halos gumuhit sa mga labi ko sa labis na gulat at saya. Finally, I didn't have to fight him just to get my life and career back. Para akong nabunutan ng tinik sa

Isang linggo ang mabilis na lumipas bago ang kauna-unahang comeback photoshoot ko para sa bagong project ko. The familiar chaos of the studio, the scent of hairspray, and the bright flashing camera lights immediately welcomed me back.Nakatayo ako sa gitna ng backdrop habang hawak ng photographer ang kaniyang lens.“Look here, Eleanor,” utos ng photographer habang tuloy-tuloy ang pag-click ng camera. “Good. Hold it. That's perfect. Give me that fierce look!”I adjusted my posture and gave the exact poise they needed. After hiding in the mansion for almost four months, it felt so refreshing to finally perform in front of the lens again.“Brilliant! Absolutely stunning!” sigaw ng photographer matapos ang huling shot. “You've still got it, Eleanor. The camera clearly missed you.”Napangiti ako nang malapad habang nagpalakpakan ang ilang staff sa loob ng studio.Nang matapos ang buong session ay dumiretso agad ako sa dressing room para magpalit ng casual na damit. Sumunod sa akin si Nica