The Billionaire's Private Maid

“What?! Are you serious, Daddy? This can’t be true!”

Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Parang guguho ang mundo ko sa mga narinig ko.

“Hindi ko alam, Eleanor... h-hindi ko talaga alam!” Napasabunot si Daddy sa sarili niyang buhok, labis ang kalituhan at takot ang boses. “Bigla na lang akong pinagbintangan! Sinasabi nilang nagnakaw ako ng mahigit tatlong daang milyong dolyar sa kumpanya ni Lucian Collins! May mga ebidensya raw... pero wala akong kinalaman doon!”

“Three hundred MILLION?! Are you out of your mind, Daddy?! How could you let this happen?! Even if we sell our house, cars, and lands, we will never be able to pay that back!”

Umiiyak na lumapit si Mommy at mahigpit na hinawakan ang braso ni Daddy. “Sinasabi ko na nga ba... may kakaiba sa mga ikinikilos ng mga kasamahan mo sa kumpanyang 'yan, pero hindi ka nakinig sa akin!”

“Wala tayong oras para mag-imbestiga ngayon. Sira na ang pangalan ko.” Tumingin agad sa amin si Daddy, nagmamadali at nanginginig. “Wala tayong ibang choice kung hindi ang umalis. Pack only what you can carry. Kailangan nating umalis ngayon bago pa sila makarating.”

Tiningnan ko siya nang matalim, hindi makapaniwala sa sinabi niya. “Are you out of your mind, Daddy?! Just run? Where exactly do you plan to go? He has connections everywhere, he will find us no matter where we hide!”

“It’s our only chance, Eleanor! Now go and pack quickly!”

The door burst open, at pumasok ang kasambahay naming humahangos habang nanginginig ang buong katawan.

“S-sir! Ma’am! May mga pumapasok pong armadong lalake!” halos pautal niyang sigaw habang habol ang hininga.

That’s when we heard the continuous screaming and crashing from the first floor. Hinawakan agad ni Daddy ang magkabilang balikat ko.

“Listen carefully, kahit anong mangyari… huwag na huwag kayong bababa. Stay here. Lock the door until I come back. Promise me!”

Mariin ang pagkakahawak niya sa akin, nagmamakaawa ang mga mata.

“Daddy—”

“Promise me!” Authority filled his voice that I couldn't even decline.

We just nodded as we watched him quickly leave the room.

For a few minutes, nanatili kaming nakatayo ni Mommy sa kwarto. My mind went blank at nanginginig ako sa takot habang naghihintay kung ano ang susunod na mangyayari.

Ilang sandali pa ay…

BOOM!

Ilang malakas na sunod-sunod na putok ng baril ang narinig namin.

Napahawak ako sa dibdib ko at halos hindi makahinga. Nanlaki ang mata ni Mommy at niyakap ako nang mahigpit habang humahagulgol.

“Ang... ang lapit nung putok... Eleanor, paano kung may nangyari na sa kaniya?”

Nanginginig ang buong katawan ni Mommy habang nakatingin sa saradong p***o.

Naninikip ang dibdib ko sa takot. “We can’t just stay here, Mommy… baka napahamak na si Daddy!”

“Pero ang sabi ng daddy mo—”

“I don’t care anymore! We have to go!”

Mahigpit kong hinawakan ang kamay niya at dahan‑dahang bumaba ng hagdan. Bawat hakbang ay tila ba nagpapabilis sa kabog ng dibdib ko dahil sa tindi ng takot.

Pagbaba namin sa sala, my knees almost gave out sa nakita ko.

Agaw-pansin doon ang lalaking nakadekwatrong nakaupo sa sofa. He was wearing a black suit na talaga namang bumagay sa kaniya, habang hawak ang isang baril na tila pinaglalaruan lang niya.

At sa harap niya…

Nakadapa si Daddy sa sahig habang pilit na pinapaluhod sa kaniya. He was being held by two huge men, at ang isa sa kanila ay may nakatutok na baril sa mismong ulo ni Daddy.

”DADDY!!!”

Agad akong tumakbo palapit habang umiiyak. Sumunod naman si Mommy na muntik pang madapa sa sobrang takot.

“How dare you?! Ano ba'ng ibig sabihin nito?! Lumayo kayo sa kaniya!” Hinarap ko si Lucian, ramdam ko ang takot pero pinilit ko pa ring magmatapang sa harap niya. “You cannot do this in our own house!”

Dahan‑dahang itinaas ni Lucian ang tingin sa akin ng walang bakas ng kahit anong emosyon sa mukha. He just looked so serious, tila ba binabasa ang bawat reaksyon ko.

“I know exactly who you are… and what your family has done.” Napakalalim ng boses niya, ramdam na ramdam ang bigat ng bawat salita niya. “Your father stole three hundred million from me. That is why he is here.”

“He didn’t steal! It was a mistake! Isang malaking pagkakamali lang ang lahat ng iyon!” I yelled, desperately defending my dad's innocence.

“A mistake worth millions?” Bahagyang umangat ang gilid ng labi niya, halatang nanunuya lang sa narinig niya. “That is not a mistake, Miss Sevilla. That is a crime. And all the evidence points directly to him.”

“Please… pakinggan niyo muna kami,” humahangos na nakiusap si Mommy habang umiiyak. “Ibebenta namin ang lahat, lahat ng mga properties namin, bigyan niyo lang kami ng oras para mabayaran kayo.”

“Everything you own will not even reach ten percent of what you owe me.” Tumingin siya ulit sa akin nang nakakaloko. “There is only one thing left that can pay for all of it.”

Nanlamig ako. “What… what do you mean?”

Dahan‑dahan siyang tumayo. He was so tall na kailangan ko pang tumingala, and as he slowly walked towards me, awtomatiko akong napaatras.

“You.”

“M-me?” nauutal kong tanong.

“I can drop all charges. Your father will not go to prison. Your family’s name will remain untouched. No one will ever hurt you again.”

Huminga ako nang malalim, may halong pag‑asa pero puno rin ng takot. “A-and… what do I have to do?”

Tumigil siya ilang pulgada lang sa harap ko.

“For one full year… you will live in my mansion. You will serve no one but me.”

Nanlaki ang mata ko sa gulat at galit. “Are you insane?! I am Eleanor Ray Sevilla! I do not serve people! I was raised to be respected, not to be ordered around by just anyone!”

Mas lalong sumeryoso ang mukha niya at lumamig ang tingin na parang wala talaga siyang balak magbago ng isip.

“Then choose… save them… or watch him rot in prison forever.”

Napatingin ako agad kay Daddy na puno ng luha at hiya ang mukha, pati kay Mommy na halos himatayin na sa takot. Kahit alam kong inosente si Daddy, we had no other choice.

Lucian had all the power to ruin us in a second.

Pinunasan ko ang luha ko at tumingin nang diretso sa kanya. “F-fine… if that is the only way… I accept.”

A smirk formed on Lucian's lips habang nakatitig sa akin, looking like he completely won his game.

“Perfect. You belong to me for the next twelve months.”