The Billionaire's Private Maid

“What?! Are you serious, Daddy? This can’t be true!”Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Parang guguho ang mundo ko sa mga narinig ko.“Hindi ko alam, Eleanor... h-hindi ko talaga alam!” Napasabunot si Daddy sa sarili niyang buhok, labis ang kalituhan at takot ang boses. “Bigla na lang akong pinagbintangan! Sinasabi nilang nagnakaw ako ng mahigit tatlong daang milyong dolyar sa kumpanya ni Lucian Collins! May mga ebidensya raw... pero wala akong kinalaman doon!”“Three hundred MILLION?! Are you out of your mind, Daddy?! How could you let this happen?! Even if we sell our house, cars, and lands, we will never be able to pay that back!”Umiiyak na lumapit si Mommy at mahigpit na hinawakan ang braso ni Daddy. “Sinasabi ko na nga ba... may kakaiba sa mga ikinikilos ng mga kasamahan mo sa kumpanyang 'yan, pero hindi ka nakinig sa akin!”“Wala tayong oras para mag-imbestiga ngayon. Sira na ang pangalan ko.” Tumingin agad sa amin si Daddy, nagmamadali at nanginginig. “Wa

The dining room of the mansion was too silent. Naririnig ko ang marahang tunog ng kubyertos tuwing tumatama ito sa mamahaling plato. Lucian was sitting at the head of the long table, casually cutting his steak as if he didn't have a care in the world. Habang ako naman ay walang ganang pinaglalaruan ang pagkain ko. This first breakfast was completely awkward and suffocating. I couldn't take the silence anymore. Ibinaba ko ang aking tinidor at tumingin nang diretso sa kanya. Lucian didn't even look up, but I knew he was aware of my stare. Dahil curious talaga ako simula pa kagabi, hindi ko na napigilan ang sarili kong magtanong. “Can I ask you something?” tanong ko, breaking the silence. Lucian gracefully wiped his mouth with a napkin. Tiningnan niya ako gamit ang kanyang mga seryosong mata. “You are already asking, Miss Sevilla. Go ahead.” Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy. “Bakit hindi mo ako pinagwawalis or pinagluluto rito? I’ve been waiting for your instructions since ea

The exclusive charity gala was packed with powerful investors and executives. Lucian brought me here as his date tonight, but he was too busy talking to other business tycoons. Isang matandang businessman ang lumapit sa amin kanina para kausapin siya.“Can I excuse Mr. Collins for a moment, Miss Sevilla?” he politely asked.I smiled and nodded. “Go ahead,” sagot ko naman, leaving me alone at the table. Lucian didn't want to leave my side, but he had no choice.I was casually sipping my drink when a wealthy young businessman approached my table. It was Mr. Ramos. He casually placed his hand on the back of my waist. I knew he was flirting, but instead of pulling away, sinakyan ko talaga ang laro niya. I just wanted to do whatever I wanted tonight.“Miss Eleanor Sevilla, right? It’s an absolute honor to meet you tonight,” bati niya na may malagkit na ngiti. “I’m a huge fan. Sobrang ganda mo pala talaga sa personal.”I gave him a sweet smile, completely giving him my attention. “Thank you

The next morning, I was sitting alone in the spacious living room trying to calm my mind. Kahapon lang ay halos mamatay na ako sa takot at kaba dahil sa galit at banta ni Lucian. Biglang nabasag ang katahimikan nang tumunog nang malakas ang landline telephone malapit sa pinto. Bahagya akong napahawak sa dibdib nang tumunog iyon, akala ko kung ano na.Tumayo ako at nilapitan ang telepono at mabilis na itininaas ang receiver nito.“Hello? Who is this?” pormal kong tanong sa kabilang linya.“Kayo po ba 'yan, Ma’am Eleanor?” kabado ang boses ng guard na sumagot mula sa main gate. “Pasensya na po sa istorbo, Ma'am, pero may malaking problema po rito sa labas ng gate.”Napakunot ang noo ko sa tinuran ng guard. “Yes, it's me. What's happening out there?”“May lalaki po kasing nagwawala rito sa labas ng gate ngayon, Ma'am,” paliwanag ng guard na halatang natataranta na rin. “Pinipilit niya pong pumasok sa loob ng mansion at kanina ka pa niya hinahanap. Matthew daw po ang pangalan niya.”Para

Two months have passed since I stayed in this mansion. Mabilis na lumipas ang oras, at muling bumisita si Nica sa akin ngayong hapon. We were sitting together on the couch while talking about my career.“So... can I go back to acting na ba?” tanong ko habang nilalaro gamit ang straw ng iced coffee ko.Umiling si Nica at humigop mula sa kanyang inumin. “Hindi pa pwede, Eleanor. Mainit pa rin ang issue ng daddy mo sa publiko.”Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. “Why? It’s almost two months na, ah!”“I know, but it’s not enough to make people forget,” paliwanag ni Nica habang nakatingin sa akin nang may pag-aalala. “You need to lie low for at least six months bago ka pwedeng humarap ulit sa camera.”Napahilig ako sa sandalan ng couch dahil sa tindi ng inis. “Oh my god, that’s too long! Sobrang bored na bored na ako dito sa mansyon ni Lucian.”Natawa nang mahina si Nica at di nagtagal ay rumehistro ang panunukso sa mukha nito. “Why