Todos los capítulos de ล่ารักโฮสต์สุดร้าย: Capítulo 41 - Capítulo 50

เพลินร้องไห้เสียงดังลั่นที่พี่ไฟท์เตอร์จำตัวเองไม่ได้ หากเป็นก่อนหน้านี้ แค่เธอทำท่าจะร้องไห้คนพี่ก็ทนไม่ได้ ต้องรีบเข้ามาปลอบ และเอาใจ“มึงก็ไปแกล้งเพลิน” วิคเตอร์มั่นใจว่าไฟท์เตอร์กำลังแกล้งเพลิน จำทุกคนได้ ก็ต้องจำเพลินได้ด้วยสิ“เพลิน?” คิ้วหนาขมวดมุ่นใช้ความคิด รู้สึกเหมือนเพิ่งได้ยินชื่อนี้ไปไม่นาน แต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยได้ยินที่ไหน“น้องเพลินของไฟท์เตอร์ไงลูก” จากท่าทางของไฟท์เตอร์ พุดจีบรู้สึกว่าลูกชายไม่ได้แกล้ง เพลินเงียบเสียง แต่ยังคงสะอื้นไห้ รอดูปฏิกิริยาของคนพี่“น้องเพลินของไฟท์? แต่ไฟท์เป็นลูกคนเดียวนะครับ” คำตอบของไฟท์เตอร์ทำให้เพลินเสียใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“ไฟท์เตอร์ มึงเลิกแกล้งเพลินได้แล้ว” ต้นไม้ไม่สนุกด้วย เสียงร้องไห้ของเพลินช่างบาดหัวใจ บ่งบอกว่าเสียใจมาก“เออ เลิกแกล้งเพลินได้แล้ว มึงไม่สงสารเพลินหรือไง” ไนล์ก็ทนเห็นเพลินร้องไห้ปานใจจะขาดอีกต่อไปไม่ได้ เพลินไม่เหมาะกับการร้องไห้ สิ่งที่เพลินควรเป็นคือมอบความสดใสให้กับทุกคน“กูไม่ได้แกล้ง กู...”“พี่ไฟท์ลืมเพลินแล้วจริงๆ ฮือออออ” เพลินตะเบงเสียงร้องไห้ขึ้นมาอีก ราวกับหัวใจกำลังแตกสลาย แล้ววิ่งออกจากห้องไป“น้อง

“ขนมหม้อแกงแม่พุดจีบ” เพลินวิ่งไปหยุดที่ร้านขายขนมไทย หยิบขนมหม้อแกงที่ติดสติ๊กเกอร์บ่งบอกว่าเป็นขนมหม้อแกงที่รับมาจากป้าพุด“จะซื้อ?”“เปล่า ให้ดูเฉยๆ ว่าร้านนี้ขายขนมหม้อแกงแม่พุดจีบ”“นี่ลูกชายแม่พุดจีบ” ว่าแล้วก็ทำหน้าตายเดินผ่านคนอายุน้อยกว่าไป“ความทรงจำหาย จำเป็นต้องขี้เก๊กขนาดนี้ไหมเนี่ย เดี๋ยวปั๊ดก็เรียกความทรงจำด้วยลูกเตะเจ้เภเพลินเข้าให้หรอก” นับเป็นครั้งแรกที่เพลินรู้สึกหมั่นไส้คนพี่ยิ่งนัก“จะไปไหมเนี่ย รีบเดินจะได้รีบกลับ” คิ้วหนาขมวดแน่นเมื่อเพลินยังยืนทำปากขมุบขมิบอยู่ที่เดิม ให้เดาก็คงบ่นว่าเขาเป็นแน่“รีบจริง” เพลินเดินตามคนอายุมากกว่า แต่ระหว่างทางก็มีแม้ค้าทักทายตลอด“น้องเพลินเอามะพร้าวแก้วไปกินลูก” แม่ค้าจัดแจงหยิบมะพร้าวแก้วใส่ถุงให้เพลิน แม้ค้าในตลาดน้ำอัมพวาไม่มีใครไม่รู้จักเหลนทวดขิม ที่มักมาเดินเที่ยวกับลูกชายเจ้าของแบนด์ขนมหม้อแกงแม่พุดจีบตั้งแต่เด็กๆ จนตอนนี้เป็นหนุ่ม เป็นสาวกันแล้ว“ไม่เป็นไรค่ะ”“เอาไปกินเถอะลูก เอาไปฝากทวดขิมด้วย ทวดขิมชอบ”“ก็ได้ค่ะ แต่เภเพลินขอซื้อนะคะ ของซื้อของขาย” ไม่ว่าจะหยิบยื่นเงินให้ยังไง แม่ค้าก็ไม่ยอมรับ เพลินจึงยกมือไหว้เอ่ย

เป็นเวลากว่า 2 เดือน นับจากวันที่ไฟท์เตอร์ประสบอุบัติเหตุ เขาเข้ารับการตรวจระบบประสาทและสมองอีกครั้ง อาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว เหลือแค่รอให้ความทรงจำที่หายไปกลับคืนมา“พุดอยากให้ไฟท์เตอร์จำน้องเพลินได้เร็วๆ ถ้าไฟท์เตอร์จำน้องเพลินได้ พุดจะให้หมั้นกับน้องเพลินไว้ก่อนเลย” พอรู้ว่าลูกชายรู้สึกเช่นใดกับเพลิน พุดจีบก็ดีใจเป็นอย่างมาก เพราะลึกๆ แล้วก็แอบหวังให้ไฟท์เตอร์กับเพลินลงเอยกัน แต่เพราะทั้งคู่พูดเสมอว่าเป็นพี่น้องกัน จึงทำให้ล้มเลิกความหวังนั้นไป และพอรู้เช่นนี้ เธอก็ล็อกตัวลูกสะใภ้ไว้ที่เพลินเท่านั้น“แต่ตอนนี้ไฟท์เตอร์ก็ไม่ค่อยปวดหัวเวลานึกเรื่องน้องเพลิน พี่ว่าอีกไม่นานไฟท์เตอร์ก็จำน้องเพลินได้แล้ว” หากความทรงจำของลูกชายกลับคืนมาทั้งหมด พสันต์มั่นใจว่าลูกชายต้องอยากหมั้นกับเพลินแน่นอน“พุดก็ขอให้เป็นแบบนั้น พุดสงสารน้องเพลิน” ตั้งแต่วันที่เพลินไปจับส่วนความเป็นชายของไฟท์เตอร์ คนพี่ก็ล็อกห้องนอน ไม่ยอมให้น้องเข้าไปอีก แต่หากตื่นแล้วก็ยอมให้วอแว ไม่แสดงความรำคาญ หากวันใดน้องมาหาช้า ก็ชะเง้อมองหา“เรียบร้อยแล้วครับ ไฟท์ยะ...” ไฟท์เตอร์จัดการค่าใช้จ่ายเสร็จก็เดินกลับมาหาพ่อแม่ที่

“ร้อยไม่เชื่อ พันไม่เชื่อ หมื่นไม่เชื่อ แสนไม่เชื่อ ล้านก็ไม่เชื่อ ท้องกับใครก็ไม่รู้ แต่จะให้ปังคุงรับเป็นพ่อ หน้าต้องด้านขนาดไหน ถ้าปังคุงรับก็พ่อพระเกินไปแล้ว แถมโง่บรมด้วย ทำไมรูปนี้ถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะ หรือว่า...” เพลินโยนกระเป๋าลงบนเตียง ยังหงุดหงิดอดีตแฟนสาวของพี่ไฟท์เตอร์ไม่หาย ไม่เชื่อสักนิดว่าคนพี่จะเป็นพ่อของเด็กในท้อง ก่อนเท้าจะเหยียบอะไรบางอย่าง เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นรูปตัวเองตอนเด็กที่ติดโอ่ง“ก็ยังอยู่ที่เดิมนี่ แล้วรูปนี้ออกมาอยู่ข้างนอกได้ยังไง” เพลินรีบเปิดตู้เสื้อผ้า พบว่ากล่องหนังสีดำที่เอามาจากห้องพี่ไฟท์เตอร์ยังอยู่ที่เดิม“คราวหน้าจะไม่ลืมเอากลับไปฝังที่สวน” เพลินตั้งใจจะเอารูปน่าอับอายพวกนี้กลับไปฝังไว้ที่สวนอัมพวา แต่เพราะพี่ไฟท์เตอร์มาประสบอุบัติเหตุเสียก่อน“เมื่อไรปังคุงจะจำเภเพลินได้” เห็นภาพวัยเยาว์ก็เศร้าใจ เพราะมันเป็นความทรงจำที่ถูกลบเลือนไปจากคนพี่แล้ว“เราจะมัวเศร้าอยู่ไม่ได้ เพลินเภรีแบกความหวังของทุกคนไว้ ต้องปล้ำปังคุงให้ได้ Fighting!! ว่าแต่ต้องทำไงก่อน” เมื่อนึกถึงความหวังที่ทุกคนฝากไว้กับตน ก็ทำให้ต้องเรียกความฮึกเหิม ก่อนจะห่อเหี่ยว เพราะไ

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ เพลินยังคงรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่กระจายไปทั่วทุกอณูผิวกาย มองกระจกสะท้อนภาพตัวเอง สัมผัสละมุนยามกลีบปากถูกบดเคล้ายังตราตรึง ลำคอขาวตำแหน่งที่คนพี่ดูดดึงก็ปรากฏรอยจ้ำแดง แก้มเนียนขึ้นริ้วสีแดงเมื่อนึกถึงสิ่งที่คนพี่ทำกับตน“แบบนี้ใช่จูบของคนที่เป็นแฟนกันไหมนะ” ความรู้สึกแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยพบพานมาก่อนยามถูกคนพี่จูบ ทำให้เพลินอยากรู้ว่าคนที่เป็นแฟนกันเขาจูบกันแบบนี้ไหม แล้วรู้สึกเช่นเดียวกับที่ตัวเองเป็นอยู่ขณะนี้ไหม“ต้องถามพอพ่อกับแมแม่ แต่โทรศัพท์อยู่ข้างนอกนี่” หากอยากรู้ คนที่จะช่วยคลายความสงสัยนี้ได้ดีที่สุดก็คือพ่อกับแม่ สามารถพูดคุยและขอคำปรึกษาได้ทุกเรื่อง แต่ลืมไปว่าโทรศัพท์อยู่ข้างนอก‘ไม่มีใครช่วยพี่ได้หรอก นอกจากเพลิน’“เภเพลินเป็นคนเดียวที่จะช่วยพี่ไฟท์ได้งั้นเหรอ ตอนอยู่อัมพวายังชอบดุอยู่เลย แต่พออยู่ด้วยกันที่คอนโดฯ พี่ไฟท์กลับจูบ... ถ้าให้พี่ไฟท์จูบเยอะๆ จะช่วยให้ความทรงจำของพี่ไฟท์กลับคืนมาโดยเร็วไหมนะ” สรรพนามที่พี่ไฟท์เตอร์เอ่ยเรียก ทำให้เพลินคิดว่าความใกล้ชิดเป็นตัวกระตุ้นจิตใต้สำนึกของคนพี่ และหากจูบกันก็ยิ่งทำให้รู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น น