Todos los capítulos de ล่ารักโฮสต์สุดร้าย: Capítulo 21 - Capítulo 30

มารินมาหาไนล์ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาเครื่องกล วันนี้เขาไม่มาเรียน ความน้อยใจตีตื้น คิดไปต่างๆ นานา ว่าเขากับผู้หญิงคนนั้นคงกำลังสาดซัดความร้อนแรงใส่กันอย่าเมามัน แต่ก็ต้องหยุดความรู้สึกนี้ไว้ เมื่อมาได้จังหวะ เพลินถูกรุ่นพี่มาหาเรื่องถึงคณะไฟท์เตอร์ วิคเตอร์ ต้นไม้ ของขวัญ วาริน รวมทั้งเพื่อนๆ ของเพลิน มากันพร้อมหน้าที่ฝ่ายกิจการนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์“ถ้าลูกสาวฉันเสียโฉมไปใครจะรับผิดชอบ” ผู้ปกครองของโบนัสโวยวาย เพราะลูกเตะเจ้เภเพลินทำให้คางของลูกสาวแตก ส่วนคนอื่นๆ ก็เจ็บตัวไปตามๆ กัน“ก็หมอศัลย์ไงคะ ปกติก็พึ่งหมอศัลย์ทั้งหน้าอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง” ใบหน้าของโบนัสมองปราดเดียวก็รู้ว่าผ่านมือหมอศัลยกรรมตกแต่งมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจมูก ปากกระจับ ตาสองชั้น และน่าจะมีปรับรูปหน้าด้วย“แล้วเธอมาเกี่ยวอะไรด้วย”“คุณหนึ่งนภามาในฐานะผู้ปกครองของเพลินเภรีค่ะ” อาจารย์ฝ่ายกิจการนักศึกษาเอ่ยบอก อาจารย์ทั้งมหาลัยรู้ดีว่าหนึ่งนภาเป็นทายาทของใคร เช่นเดียวกับพวกวิคเตอร์ แน่นอนว่าเป็นผู้ใหญ่ที่เคารพและเป็นผู้อุปถัมภ์มหาวิทยาลัย“ผู้ปกครอง? หน้าแบบนี้เรียนจบแล้วรึ” ใบหน้าที่อ่อนวัยของมารินทำให้ผู้ปกค

“รอบเดียวก็หมดแรงขนาดนี้เลยเหรอ หรือว่า...” มารินใช้ปลายนิ้วชี้แตะบนผิวแก้มของคนที่กำลังหลับสบาย เปลือกตาทั้งสองข้างของเขาปิดสนิท ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่ากำลังหลับสนิทแค่ไหน เธอไม่ได้อยากกวนคนหลับ แต่ยังคงมีเรื่องคาใจ“หยุดคิดไปเองได้แล้วครับเบ๊บ” ฝ่ามือหนารั้งท้ายทอยสวย แล้วพลิกตัวทาบทับ“อื้อ” ริมฝีปากของคนที่คิดว่าหลับบดขยี้ขบเม้มลงบนกลีบปากนุ่ม ดูดดึงหนักๆ ก่อนจะกดแทรกปลายลิ้นเข้าไปด้านในอย่างเร่าร้อน ซอกซอนลึกล้ำดูดดื่มราวกับสูบวิญญาณ ทำเอาคนถูกจูบหายใจหายคอแทบไม่ทัน เนิ่นนานกว่าเขาจะปล่อยเรียวปากบวมเจ่อให้เป็นอิสระ ก่อนจะจูบกลีบปากบางอีกครั้งด้วยสัมผัสร้อนแรง“ไนล์บอกมารินก่อน...อ๊ะ...อ๊า...เบาๆ หน่อย เดี๋ยวนมก็แตกพอดี...อื้อ” ริมฝีปากบางถูกปล่อยเป็นอิสระ แต่ยังไม่ทันจะได้โกยอากาศเข้าปอดอย่างเต็มที่ก็ต้องหายใจสะดุด กายสาวดิ้นเร่าเมื่อยอดอกถูกรวบไว้ในมือแล้วส่งเข้าปาก ปลายลิ้นร้ายปาดส่วนไวต่อสัมผัสของเธอจนมันคัดแข็ง ดีดเด้ง และชูชัน ให้คนก้มสัมผัสได้ดูดกลืนอย่างน่าไม่อาย เสียงครางกระเส่าเล็ดลอดจากปากเมื่อลิ้นร้อนชื้นปัดไปมาแล้วงับเม้ม ดูดดึงมันแรงๆ จนเจ้าของร่างสั่นผวา

“ลงมากันแล้ว ต้องหิวกันแน่ๆ เลย” สรณ์สิริคลี่ยิ้มบางๆ ที่แสนอ่อนโยนให้ลูกชายกับมาริน สายตาสะดุดกับรอยจ้ำสีแดงหลายจุดบนลำคอขาวของหญิงสาวที่ลูกชายประคองเดินลงบันไดมา ทุกครั้งที่ย่ำเท้า สีหน้าก็จะแสดงความเจ็บปวดให้เห็น“คะ...คุณแม่รู้ได้ยังไงคะ” มารินอ้อมแอ้ม แก้มขึ้นสีแดงคล้ายคนร้อนตัว เธอกับไนล์หายไปอยู่ในห้องด้วยกัน สาดซัดความร้อนแรงใส่กันตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน จวบจนรับอรุณ กว่าจะออกจากห้องก็ตะวันสายโด่ง อดคิดไม่ได้ว่าพ่อกับแม่ของเขาจะได้ยินเสียงเธอกับเขาโรมรันใส่กันอย่างดุเด็ดเผ็ดร้อน ไหนจะเสียงครางลืมอายนั่นอีก ถ้าห้องเก็บเสียงก็ดีไป แต่ถ้าไม่ ต้องได้ยินความสนั่นเลื่อนลั่นเป็นแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งอาย รู้สึกขายหน้าต่อหน้าแม่ของเขา“ก็จะสิบโมงแล้ว อีกอย่างคงยังไม่ได้กินอะไรกันตั้งแต่เมื่อวานเย็น หนูมารินไม่สบายหรือเปล่าลูก หน้าแดงเชียว” สรณ์สิริตั้งใจเย้าแหย่คนขัดเขิน พอจะมองออกว่ามารินชอบลูกชายตั้งแต่อยู่โรงพยาบาล แล้วเธอก็เอ็นดูผู้หญิงคนนี้มาตั้งแต่แรก หากทั้งคู่จะเลื่อนสถานะ เธอก็ยินดี แม้ฝ่ายหญิงจะอายุมากกว่า 3 ปี ก็ไม่ใช่ปัญหาการครองคู่ เพราะเธอก็อายุมากกว่าสามีถึง 7 ปี“ร้อนตั

ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงร้อนผ่าว ภาพของเจ้าตุ่นไร้ขนพร้อมกับรังของมันยังคงติดตา แล้วสัมผัสหยุ่นนุ่มของมันยามสัมผัสปลายเท้านั่นอีกก็ยังรู้สึกได้ ราวกับติดแน่นหนึบที่เท้าของเธอ ขนบนร่างกายพร้อมใจกัน Stand Up ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากร้องไห้ ทำให้คิดถึงสิ่งที่พ่อกับแม่เคยบอกไว้ตั้งแต่มาเรียนมหาวิทยาลัย เพลินมาห้องของพี่ไฟท์เตอร์เพียงไม่กี่ครั้ง เพราะก่อนหน้านี้คนพี่มีแฟน ในระยะเวลาไม่ถึงปีก็มีแฟนไปแล้วถึง 3 คน ล่าสุดก็คนที่เพิ่งมีเรื่องกันไป“ไปอยู่คอนโดฯ น้องเพลินจะเข้านอกออกในห้องพี่ไฟท์เตอร์ตามอำเภอใจไม่ได้นะคะ” ผู้เป็นแม่ย้ำเตือนลูกสาวในวันที่ย้ายมาอยู่คอนโดฯ “ตอนอยู่อัมพวาพี่ไฟท์ยังเข้าห้องเภเพลินได้ตลอด เภเพลินก็เข้าห้องพี่ไฟท์ได้ตลอดเหมือนกัน ทำไมมาอยู่ที่นี่เภเพลินเข้าห้องพี่ไฟท์ไม่ได้” อยู่อัมพวา ตั้งแต่เล็กจนโต เธอสามารถเข้านอกออกในบ้านพี่ไฟท์เตอร์ประหนึ่งเป็นบ้านของตัวเอง เช่นเดียวกับห้องนอนของเขาที่รู้ทุกซอกทุกมุม ให้หลับตาเดินก็ยังได้ ในทางตรงข้าม พี่ไฟท์เตอร์ก็เข้าออกเรือน รวมทั้งห้องนอนของเธอจนเป็นเรื่องปกติ เพราะโตมาด้วยกันแบบพี่น้อง“เพราะพี่ไฟท์เตอร์มีแฟน คนเป็นแฟนกันก็ต้องการเวลา

“คุณแม่ครับ คุณพ่อครับ ไนล์กับมารินเราคบกันแล้วนะครับ” มารินหันขวับมองหน้าไนล์ด้วยหัวใจที่โลดเต้น ไม่คิดว่าเขาจะบอกพ่อกับแม่ตรงๆ“แม่ว่าแม่ก็รู้อยู่แล้วนะ แม่ดีใจที่หนูมารินเป็นคนที่ไนล์เปิดใจ” สรณ์สิริยิ้มกระเซ้า เป็นครั้งแรกที่ไนล์เอ่ยปากว่ากำลังคบหากับผู้หญิง ที่ผ่านมาไม่เคยสนใจใคร อยู่แต่กับเพื่อนผู้ชาย ยังเคยพูดเล่นกับสามีหรือว่าลูกชายจะเป็นเกย์ “วันนี้พยาบาลพิเศษจะเข้ามาดูแลคุณพ่อนะคะ จะมีพยาบาลสามคน หมุนเวียนกันทุกๆ แปดชั่วโมง คุณแม่จะได้ไม่เหนื่อยค่ะ”“แต่...” สรณ์สิริมีสีหน้าลำบากใจด้วยเกรงใจ“อีกไม่นานคนโกงก็จะแพ้ภัยตัวเอง ถึงเวลานั้นมารินจะให้ไนล์เปย์จนร้องขอชีวิตเลยค่ะ” ความสดใสของมารินทำให้แม่ของไนล์มองด้วยแววตาเอ็นดูเสมอ และซาบซึ้งใจยิ่งนักที่ครอบครัวของเธอยื่นมือช่วยเหลือ แต่ลึกๆ ก็ยังละอายใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น“ขอบใจหนูมารินมากนะลูกที่ไม่รังเกียจไนล์ ทั้งที่ครอบครัวของเรา...”“มารินไม่เคยมองไนล์ที่ฐานะเลยค่ะ ถ้ามีอะไรที่ช่วยได้ มารินก็พร้อมทำให้ไนล์ คุณแม่กับคุณพ่อไม่ต้องคิดมากเรื่องบริษัทแล้วนะคะ ในเวลานี้สุขภาพของคุณพ่อสำคัญที่สุด สุขภาพของคุณแม่ก็ด้วยค่ะ มีพยาบาล