Todos los capítulos de ล่ารักโฮสต์สุดร้าย: Capítulo 31 - Capítulo 40

รถตู้คันหรูแล่นมาจอดยังท่าเรือแหลมบาลีฮาย เมื่อลงจากรถ ไนล์ก็หยิบผ้าผืนสวยมาคลุมไหล่ให้มาริน จับชายผ้าผูกปมปกปิดเนินอกขาวอวบอิ่มอย่างไม่พูดไม่จา“เป็นห่วง กลัวหนาว?” แสงแดดในเวลาเกือบเที่ยงวันช่วยยืนยันว่ามารินกำลังแกล้งประชดประชันคนขี้หวง“หวง” ไนล์บอกตามตรง มารินยิ้มกริ่มเป็นปลื้ม จับมือของเขาสอดเข้าไปใต้ผ้าคลุมไหล่ วางทาบกับเนินอวบอิ่มที่เขาบอกว่าหวงแหน ออกแรงกดมือนั้นเบาๆ“...” สีหน้าของไนล์บ่งบอกว่าเอือมระอาคนตรงหน้า“อยากบอกว่าแรดมากล่ะสิ” มารินชอบใจที่แกล้งคนอายุน้อยกว่าได้ สวมกอดเอวสอบอย่างเอาใจ“โอ๊ย จะสวีทกันเกินไปแล้ว นัวเนียกันอยู่นั่นแหละ” วิคเตอร์หมั่นไส้ความออดอ้อนของพี่สาวที่มีต่อเพื่อน“หัวจุ่มสีไม่พอ ยังจะหัวร้อนอีก” ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เส้นผมสีทองของพี่วิคเตอร์ก็เป็นได้แค่หัวจุ่มสีของเพลิน“อ้าว คุณเพลินเภรีอยากถูกโยนลงทะเลไหมครับ” วิคเตอร์ทำเป็นเข้ม ย่างสามขุมเข้าไปหาเพลิน“ไม่กลัวหรอก ยังไงพี่ไฟท์ก็ไม่ยอมให้พี่วิคเตอร์จับเภเพลินโยนลงทะเลเป็นอันขาด” เพลินรู้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่ไฟท์เตอร์ก็จะช่วยตนไว้ได้เสมอ “มึงแกล้งเพลิน ระวังเพลินเอาคืนมึงละกัน” ความแสบของเพ

“รู้งี้ไปห้องน้ำกับพี่มารินด้วยก็ดี จะซัดให้น่วมเลย” เพลินเป็นเดือดเป็นแค้นแทนพี่มาริน ยิ่งเห็นคู่กรณีของพี่ยิ่งหมั่นไส้ อยากซัดสักหมัดสองหมัด“แค่พี่มารินคนเดียวก็เละแล้วนะเพลิน” ของขวัญไม่อยากคิดสภาพหากเพลินอยู่ในสถานการณ์ด้วย“ถ้าเจอพวกเราด้วยพร้อมไปผุดไปเกิดอ่ะ” วารินมั่นใจ หากพวกตนอยู่กับพี่มาริน ผู้หญิงคนนี้จะไม่ได้แค่สะบักสะบอมเช่นนี้แน่นอน“ไนล์ต้องจัดการให้พี่นะ พี่เจ็บไปทั้งตัวเลย” อลิสเจ็บระบมไปทั้งตัว แม้เลือดกำเดาจะหยุดไหลแล้วจากการปฐมพยาบาลของพนักงานร้าน แต่ก็ยังมีคราบเลือดให้เห็น“พี่ไปพูดอะไรกับมาริน” ไนล์แกะมือที่มากอดรัดแขนตัวเองออกอย่างรำคาญ ความน่าสงสาร ความเห็นอกเห็นใจ ที่เคยมีให้ในวันนั้นหายไปจนหมดสิ้น มั่นใจว่าต้องพูดอะไรให้มารินเข้าใจตนผิด“พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย ผู้หญิงคนนี้หึงจนหน้ามืดตามัว” อลิสยังคงตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ เรียกร้องความเห็นจากไนล์“ตอแหล” คำด่าแบบตรงไปตรงมาพ่นออกมาจากปากมารินที่นั่งไขว่ห้าง กอดอก มองผู้หญิงตรงหน้าออดอ้อนออเซาะไนล์“ฉันจะแจ้งความ จะฟ้องหมิ่นประมาท จะ...” อลิสข่มขู่ จะเอาเรื่องมารินให้ถึงที่สุด“ก็ไปแจ้งเลยสิ จะมาสำออยอยู่ทำไม

กางเกงขาสั้นเอวต่ำเผยให้เห็นหน้าท้องขาวแบนเรียบที่ไร้ไขมันอย่างสุดแสนจะเซ็กซี่ ก่อนถูกถอดออกไปพ้นทาง หลงเหลือไว้เพียงจีสตริงตัวจิ๋วสายตาคู่คมจับจ้องเอวคอดกิ่วที่บอบบางจนโอบได้รอบด้วยแขนข้างเดียว สะโพกกลมกลึงผายออกข้าง จีสตริงเป็นแค่เส้นบางๆ แทบปกปิดเนินสามเหลี่ยมไม่ได้ กลีบเนื้ออวบอูมแพลมออกข้าง นวลเนื้อขาวอมชมพูที่ยังคงมีร่องรอยความบอบช้ำให้เห็น“เจ็บไหม” ไนล์รูดจีสตริงตัวจิ๋วออกจากเรียวขางาม ปลายนิ้วไล้เม็ดติ่งเล็กๆ ที่บวมเจ่อ ทำกายบางสะดุ้งเฮือก“มะ...ไม่เจ็บ อะ...อ๊า” กายบางบิดเร่าเพราะคนอายุน้อยกว่าก้มลงมาดูดเลียในทันทีที่สิ้นคำเธอ ลิ้นสากๆ ปาดเลียติ่งเนื้อที่ไวต่อสัมผัสจนซ่านสยิว ปลายนิ้วแหวกกลีบเนื้อเพื่อดูดกลืนเม็ดติ่งถนัดถนี่ขึ้นตอนนี้เขาดันต้นขาอวบของเธอให้กว้างมากขึ้น และเขาก็ใช้ลิ้นแกร่งปาดเลียร่องรักของเธออย่างหิวกระหาย เสียงหวานกรีดร้องเสียวซ่านแกมสุขสม ร่างกายเกร็งเครียด สองมือจิกทึ้งศีรษะเพื่อให้เขาแนบแน่นเข้ากับเนินสาวอย่างสุดความสามารถไนล์ครางในลำคอ ปลายลิ้นปาดเลียรัวเร็ว สลับกับดูดกลืนเน้นๆ เม็ดติ่งครัดเคร่งและบวมเป่งภายใต้ริมฝีปาก สองนิ้วแหย่กายนุ่ม สาวเข้าออกไม

“อ๊ะ...อ๊า” มารินร้องเสียงหลงออกมา เมื่อแก่นกายใหญ่เข้ามายังข้างในช่องทางรักของเธอ ท่านั่งท่านี้ทำให้เธอสามารถกลืนไนล์เข้าไปได้ทั้งหมดในคราเดียว รู้สึกเสียววูบวาบจนขาสั่นแทบทรงตัวไม่อยู่ถ้าไม่ได้วางมือบนหน้าอกแกร่งยันตัวเองเอาไว้มารินหอบหายใจรอช่วงล่างปรับตัวกับขนาดใหญ่โตเกินมาตรฐานชายไทยของไนล์ที่คับแน่นในร่างกายเธอ ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกเป็นจังหวะช้าๆ และเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์ ที่เหมือนพายุกำลังโหมกระหน่ำเสียงสั่นสะเทือนของเตียง และเสียงเนื้อกระทบกันอย่างรุนแรงไม่ได้เข้ามาในโสตประสาทของไนล์ เท่ากับเสียงครางของร่างงามที่นั่งคร่อมเขาอยู่ มองส่วนนั้นของเขาเข้าออกในตัวของมารินอย่างเพลิดเพลิน ข้างในตัวของเธอมันร้อน และคับแน่นมาก ระหว่างนั้นก็ยื่นมือมาลูบไล้เรือนร่างอันน่าหลงไหลของคนรัก“คนปากเก่งหายไปไหนนะ” ปากพูดไปแต่มือกลับซุกซนเขี่ยเล่นแถวยอดอกสีชมพูสวยของคนตรงหน้า ลูบคลำให้รู้สึกเสียวเล็กน้อย และแกล้งบีบคลึงจนแข็งนูนเป็นไตขึ้นมา ไนล์อมยิ้มเมื่อเห็นร่างเล็กสะดุ้งเป็นระยะ“คิดจะให้พักหายเหนื่อยบ้างไหมล่ะ” เสียงหวานกระเง้ากระงอด แต่ก็ไม่หยุดขย่มความใหญ่โต“ก็เบ๊บยังไม่หายงอนไนล์สักที

“ทำไมพี่ไฟท์ยังไม่มาอีก” เพลินกลับมาจากเข้าห้องน้ำก็คิดว่าพี่ไฟท์เตอร์ของตนจะมาถึงแล้ว ด้วยไม่เคยผิดเวลา หรือหากติดธุระทำให้ต้องมารับช้าก็จะส่งข้อความบอกก่อน“หายใจเข้าออกมีแต่คุณพี่ชายเลยนะ เดี๋ยวก็มา ” กุ๊กไก่ยิ้มให้กับท่าทางกังวลใจของเพลินเพียงเพราะพี่ชายมารับผิดเวลา และบ่นตั้งแต่ไปเข้าห้องน้ำด้วยกันแล้ว“แล้วฟลุคไปไหน” แนนถามหาเพื่อนอีกคนที่หายไป“เดี๋ยวก็มา เพลินอย่าเพิ่งรีบกลับนะ” อะตอมทำหน้าที่ที่ฟลุคฝากฝังไว้“ถ้าคุณพี่ชายของคุณเพลินเภรีมารับก็ไม่มีอะไรฉุดรั้งได้หรอก” กุ๊กไก่กับเพื่อนๆ รู้ข้อนี้ แม้แต่ขนมแสนอร่อยอยู่ตรงหน้า ยังฉุดรั้งเพลินไว้ไม่ได้ เพียงเห็นคนที่บอกว่ามีสถานะเพียงพี่ชายมารับ ก็ดีดเด้งไปหาทันที ราวกับคิดถึงเพราะไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบชาติ ทั้งที่เจอกันทุกวัน อยู่คอนโดฯ ห้องติดกัน“ยังไงก็รอฟลุคกลับมาก่อนนะเพลิน”“อืม” แม้จะตอบรับ แต่ก็ยังชะเง้อมองหาคนพี่“เดี๋ยวก็มาค่ะ” แนนรู้ดีว่าคนที่เพลินชะเง้อมองหาคือพี่ชายสุดที่รัก ไม่ใช่ฟลุค“อ้าวแบตหมด ก็ไม่หมดนี่ ทำไมเครื่องดับได้ล่ะ” เพลินหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากกระเป๋า หน้าจอดับสนิทก็คิดว่าแบตฯ หมด แต่พอกดเปิดจึงได