Alle Kapitel von Onlyfans แค่เพื่อน: Kapitel 91 – Kapitel 100

66เค้นถามลมหนาวทิ้งลูกน้องรีบกลับมาที่บ้านในทันทีเขานั่งรอลูกชายเป็นนานสองนานกว่าฮันเตอร์จะขับรถเข้ามาในบ้าน และเมื่อฮันเตอร์มาถึงลมหนาวก็บอกให้กะรัตขึ้นไปบนบ้านไม่ต้องลงมาเพราะว่าเขามีเรื่องจะคุยกับลูกชายฮันเตอร์เดินฮัมเพลงเข้ามาในบ้านอย่างคนที่อารมณ์ดีก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วไม่เจอแม่ไม่เจอคุณป๋า และกำลังจะก้าวขาขึ้นบนบันไดบ้านชั้นสองทว่ามีเสียงแหบห้าวดังมาจากทางห้องทำงานของคุณป๋าที่อยู่ชั้นล่างเขาหันไปก็เจอกับลมหนาวที่ยืนทำหน้านิ่งดุดันจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้นนี่เขาไปทำอะไรผิดมาอย่างนั้นเหรอทำไมคุณป๋าถึงได้ทำหน้าแบบนั้นใส่เขา"สวัสดีครับคุณป๋า แม่ล่ะครับ""ขึ้นไปนอนแล้ว เตอร์ไปไหนมา""ก็ไปเรียนไงครับ คุณป๋ามีอะไรเหรอครับ" ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองอีก ไอ้ลูกคนนี้ มันคิดว่าความลับมีในโลกหรือไงวะ"มานี่ ตามพ่อมา""ครับ" ลมหนาวเดินนำลูกชายเข้าไปในห้องทำงานของเขา ส่วนฮันเตอร์ก็เดินตามพ่อของเขาเข้าไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวบานประตูไม้ถูกปิดลงคนเป็นพ่อเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่หลังโต๊ะทำงานส่วนคนเป็นลูกถูกคนเป็นพ่อผายมือเชิญให้นั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามซึ่งคราวนี้มันดูเป็นทางการมากก

หลังจากที่ปิดประตูไปแล้วทุกอย่างภายในห้องก็อยู่ในความเงียบทำให้ฮันเตอร์ไม่กล้าที่จะขยับตัวอะไรเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเม้มปากแน่นหายใจยังติด ๆ ขัด ๆ ตอนนี้เขาเหมือนกับผู้ต้องหาที่กำลังอยู่ต่อหน้าผู้พิพากษาในศาล ปกครองมาก ๆ ฮันเตอร์จึงตัดสินใจสารภาพออกไปเลยดีกว่าเพราะความเงียบของลุงเข็มทิศน่ากลัวพอ ๆ กันกับความเงียบของคุณป๋าเลย"มีเรื่องอะไรล่ะเตอร์"แม้น้ำเสียงของลุงเข็มทิศจะดูอ่อนโยน และไม่ดุเท่าที่เขากลัวแต่เชื่อหรือไม่ว่าลุงเข็มทิศนี่แหละที่เป็นผู้ที่น่ากลัวกว่าใครสำหรับเขาในตอนนี้เพราะดูเหมือนว่าลุงเข็มทิศน่าจะรู้เรื่องราวต่าง ๆ ทั้งหมดแล้วตอนนี้เพียงแค่รอให้เขาได้พูดออกมาเท่านั้น น้ำเสียงถึงแม้จะอ่อนโยนแต่สายตาที่จ้องมองเขาราวกับกำลังถลกเนื้อหนังของเขาออกมาแล้วเอาเกลือทาพร้อมน้ำร้อนราดอย่างไรอย่างนั้นเลย"ลุงเข็มครับ เตอร์กับน้องจ๋า เราสองคนรักกันครับ"แม้ในตอนนี้ลุงเข็มทิศจะยังมีอาการนิ่งอยู่แต่ว่าสายตาคมของฮันเตอร์ก็เห็นเข้ากับสันกรามที่กำลังขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นรอยนูน มือหนากำแน่นจนน่ากลัวแต่ลุงเข็มทิศก็ยังคงควบคุมอารมณ์ด้วยความนิ่ง"นานหรือยัง"กว่าจะถามออกมาแต่ละคำเล่นเอาเข่าแ

69สายปริศนา"แม่ครับวันนี้แม่จะไปวัดไหมครับ"มาร์ชถามแม่ขึ้นมาเพราะเขานับวันรอที่ปฏิทินจะขึ้นรูปเป็นพระพุทธรูปซึ่งนั่นหมายความว่าวันนั้นจะเป็นวันพระ และเป็นวันที่แม่ของเขาจะไปทำบุญที่วัดแน่นอนว่าเมื่อแม่ของเขาไปทำบุญที่วัดก็ต้องเจอกันกับฮานะซึ่งตอนนี้เขากับฮานะเริ่มสนิทสนมกันขึ้นมาแล้ว"ไปสิลูกหนูฮานะรอแม่อยู่""งั้นเดี๋ยวมาร์ชไปส่งนะแม่""ให้ตายเถอะกี่ครั้งแล้วนะที่แม่ได้ยินคำนี้ แม่ปลื้มใจจริง ๆ ที่อยู่ ๆ ลูกชายของแม่ก็นึกอยากจะเป็นคนดีเข้าวัดเข้าวาธรรมะธัมโมกับเขาบ้าง""ครับ มาร์ชไปด้วยนะแม่นะ""จ้ะ"รถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดในลานจอดรถของวัดสิ่งแรกที่ชายหนุ่มทำคือกวาดสายตามองหาสาวน้อยตัวเล็กน่ารัก แน่นอนว่าในวันที่ฮานะมาทำบุญเธอจะแต่งกายด้วยชุดขาว และมีความเรียบร้อยมากเป็นพิเศษ ซึ่งแตกต่างอย่างมากจากตอนที่เธอไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน ๆ ของเธอแตกต่างกับลักษณะนิสัยที่ดูขี้เล่นน่ารักของเธอ"นู่นไง หนูฮานะกำลังซื้อไอติมให้เด็ก ๆ กินอยู่เลย"คนเป็นแม่ชี้ไปที่หญิงสาวน่ารักที่กำลังหยิบไอติมจากรถไอติมให้กับเด็ก ๆ ที่มาอยู่แถว ๆ นั้น และนี่ก็เป็นภาพที่มารช์กับคุณแม่ของเขาได้เห็นเป็นประจำอยู่

ตอนจบหลังจากวันนั้นเรไรก็หายหน้าหายตาไปจากมหาวิทยาลัยเรียกง่าย ๆ ว่าหายหน้าหายตาไปจากชีวิตของคนทั้งคู่ไปโดยปริยาย เรื่องรสนิยมส่วนตัวของคนทั้งคู่ ทั้งคู่ได้คุยกับผู้ปกครองของตัวเองแล้ว และทั้งสองคนก็กลับมาคุยกันเองแล้วว่าเขาทั้งสองคนจะหยุดถ่ายคลิปลง Onlyfans และ Twixxx ไปเลยแต่อาจจะมีบ้างที่ถ่ายพวกภาพวาบหวิวเพราะว่าจ๊ะจ๋ากับฮันเตอร์จะช่วยกันโปรโมตแบรนด์ถุงยางอนามัยของฮันเตอร์ที่ตอนนี้ประสบความสำเร็จของเขากำลังเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นแต่สิ่งเดียวที่ไม่ราบรื่นก็คือว่าฮันเตอร์ไม่สามารถที่จะมานอนบ้านของจ๊ะจ๋าได้อีกเพราะว่าถูกเข็มทิศป้องกันทุกทางเข็มทิศค่อนข้างหวงลูกสาวแม้ว่าฮันเตอร์จะเป็นหลานที่เขารัก แต่เพราะว่าความหวงลูกสาวที่มีมากกว่าทำให้เข็มทิศกับฮันเตอร์คล้ายจะไม่ลงรอยกันแต่ก็ดูรักกันดีอาจจะเป็นเพราะว่าทั้งสองคนรักผู้หญิงคนเดียวกันก็เป็นได้เรื่องราวของคนทั้งสองคนผ่านมาได้สามปีแล้วในตอนนี้ฮันเตอร์เรียนจบไปแล้วเขารับช่วงต่อธุรกิจของคุณป๋า และยังคงดำเนินการธุรกิจถุงยางอนามัยของตัวเอง ส่วนจ๊ะจ๋าในตอนนี้ก็เรียนอยู่ปีสุดท้ายทั้งสองคนวางแผนกันไว้ว่าทันทีที่จ๊ะจ๋าเรี

Special 1สนามบินวันนี้เป็นวันเดินทางของจ๊ะเอ๋ยเธออายุครบสิบแปดปีเต็มเรียนจบ ม. 6 แล้ว และกำลังเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศตามที่ได้คุยกันกับพ่อของตัวเองเอาไว้ และวันนี้คนที่มาส่งเธอมีเพียงแค่เข็มทิศ ลมหนาว พอใจ กะรัต ฮันเตอร์ และจ๊ะจ๋า"จะไปทำไมก็ไม่รู้ ไปอยู่ที่โน่นก็อยู่คนเดียวแทนที่จะอยู่ด้วยกัน""ก็ไปเรียนต่อที่นู่นจะได้มีประสบการณ์เยอะ ๆ ไงไม่ดีเหรอ" จ๊ะเอ๋ยตอบกลับพี่สาวของตัวเองออกไปเธอไม่ได้อยากจะไปหาประสบการณ์จริง ๆ หรอกแต่เธอแค่คิดว่าการอยู่ห่างไกลจากใครบางคนมันน่าจะดีกว่านี้"เอาน่าไปแค่ไม่กี่ปีเองเดี๋ยวก็กลับแล้วครั้งนี้ไม่ร้องไห้งอแงกลับมาแน่นอนสัญญา""แล้วงานแต่งพี่จะมาไหมล่ะ""ก็ไม่รู้เลยว่าจะมาได้หรือเปล่าจะรีบแต่งทำไมรอเอ๋ยเรียนจบก่อนสิ"จ๊ะเอ๋ยตอบกลับพี่สาวแต่สายตากลับมองไปที่พี่เขยเพราะคนที่อยากแต่งจนตัวซีดตัวสั่นน่าจะเป็นผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ ถึงแม้ผู้หญิงคนนี้จะคอยงอแงกับป่าปี๊อยู่บ่อย ๆ ว่าอยากแต่งงานแล้วเหลือเกิน แต่คนที่ดูร่ำร้องมากกว่าใครน่าจะเป็นพี่เขยของเธอมากกว่าได้มองจ๊ะจ๋าแบบนี้แล้วมันยิ่งทำให้จ๊ะเอ๋ยนึกอิจฉาจ๊ะจ๋าขึ้นมาพี่สาวของเธอเนี่ยช่างโ