Todos os capítulos de Onlyfans แค่เพื่อน: Capítulo 81 - Capítulo 90

56ไม่เจอกัน"ราล์ฟ เดี๋ยวลีอากลับเองก็ได้นะ"เพราะคำพูดของมาร์ชที่ทำให้ลีอาคิดมากว่า ที่ราล์ฟมาทำดีกับเธอ ดูแลเธอแบบนี้เป็นเพราะเขาต้องการจะจับเธอกินจริง ๆ น่ะเหรอ ราล์ฟที่เห็นถึงความผิดปกติของลีอาก็เขกไปที่หน้าผากมนของเธอแล้วกดยิ้มเพียงข้างเดียว สายตาที่เขามองเธอ เธอเพิ่งจะสังเกตดีๆ ก็วันนี้ เขามองราวกับหมาป่าที่กำลังจ้องเหยื่อ เลี้ยงเหยื่อให้อ้วนตุ๊บแล้วขย้ำให้กลายเป็นอาหาร"ฉันจะไปส่งเธอเอง""ม ไม่ต้อง เดี๋ยวลีอาต้องไปซื้อของน่ะ""ไปซื้อของ? ปกติฉันก็พาเธอไปไม่ใช่รึไง""ก ก็..." ลีอากัดปากล่างเสียแน่นจนราล์ฟรู้สึกเจ็บแทน เธอเป็นคนที่โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย เวลาที่ถูกเขาคาดคั้น หรือเค้นอะไรถามอะไรหากเธอโกหกละก็ เธอมักจะมีอาการแบบนี้ประจำ แต่เขาไม่บอกเธอหรอกนะ เขาจะเอาไว้รู้เพียงแค่คนเดียวจะได้จับโกหกเด็กดื้อได้!"ตะ แต่วันนี้ระ เราจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงน่ะ""กกน. ของเธอฉันก็เคยเอามาพับให้แล้วนะ เธอยังจะต้องอายอะไรอีกเหรอ?"ลีอาเบิกตากว้างไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดขนาดนี้ เธอมองซ้ายมองขวาเห็นเพื่อนร่วมห้องคนอื่นมองมาที่เธอกับราล์ฟ เธอเลยต้องตีไปที่ต้นแขนแกร่งของราล์ฟอย่างคนที่ไม่ร

58ผู้ถูกเลือกให้ผิดหวังฮานะออกมาจากศาลาเธอรอรับคุณป้าที่เธอเคยช่วยเอาไว้เหมือนอย่างทุกครั้งด้วยความเป็นห่วงเธอลืมไปว่าวันนี้คุณป้ามีลูกชายมาด้วย เมื่อคุณป้าเดินลงมาถึงข้างล่างหญิงสาวก็ก้มตัวลงหยิบรองเท้าของคุณป้ามาวางไว้ตรงหน้าท่านเธอจำรองเท้าของท่านได้ เพราะท่านใส่คู่เดิมมาทุกครั้ง"ขอบใจจ้ะ" คุณป้ายิ้มให้อย่างปลื้มใจ เสียดายที่ท่านไม่มีลูกสาว หากมีก็คงจะน่ารักน่าปลื้มใจเหมือนอย่างคนตัวเล็กนี่แหละ"วันนี้คุณป้าจะกลับเลยไหมคะ" ปกติแล้วหลังจากทำบุญทั้งสองคนจะพากันไปให้อาหารปลาที่ศาลาริมน้ำ วัดที่นี่อากาศค่อนข้างดี เงียบสงบ ลมเย็นพัดโกรกไปมา ผมเส้นเล็กยาวสลวยปลิวไปตามแรงลมอ่อน ๆ มือเรียวยกขึ้นจับผมของเธอทัดใบหูเอาไว้ไม่ให้มันปลิวจนมองไม่เห็นทางภาพเหล่านั้นอยู่ในสายตาของลูกชายคุณป้าไปเสียทุกอิริยาบถ เขาอมยิ้มทุกครั้งที่มองเธอไม่ว่าจะเป็นในตอนที่ตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็ตาม"เรายังต้องไปให้อาหารปลาอีกนี่ลูกตามาร์ชแม่ไปให้อาหารปลากับหนูฮานะแป๊บนึงนะลูก""ครับแม่" น้ำเสียงของลูกชายเธอมันอ่อนลงจริง ๆ สงสัยว่าพระธรรมจะขัดเกลาจิตใจของลูกชายเธอให้สงบขึ้น"ชอบไหมลูก" ถามลูกชายน้ำเสียงอบอุ่น เธ

60มีแฟนแล้วสองสามวันที่ผ่านมานี้ฮันเตอร์ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำด้วยการไปเยี่ยมเคอร์ฟิวส์ที่โรงพยาบาล และแน่นอนว่าเขาไม่ได้ไปคนเดียวเขาพาจ๊ะจ๋าไปด้วยเพราะว่าจ๊ะจ๋าทำให้เคอร์ฟิวส์ต้องเดือดร้อน หญิงสาวเดินกุมมือแฟนหนุ่มของตัวเองยิ้มแป้นจนหน้าระรื่นเข้าไปหาเพื่อนชายในห้องพักผู้ป่วยเพราะฮันเตอร์หมัดหนักมากจนเกินไปทำให้เคอร์ฟิวส์ต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาล"เจ็บมากไหม จ๋าขอโทษนะฟิวส์""ไม่เป็นไรฟิวส์เข้าใจ เดี๋ยวก็กลับบ้านได้แล้วล่ะ"ฮันเตอร์ยังคงนั่งเก๊กอยู่ที่โซฟาโดยที่สายตาของเขาจ้องมองไปที่เคอร์ฟิวส์อย่างไม่ค่อยพอใจนักก็เพราะว่าแฟนสาวของเขานั่งหน้าสลอนอยู่ข้างเตียงมันน่ะสิเคอร์ฟิวส์เห็นคนทั้งคู่ก็อมยิ้มออกมาด้วยความตลกเขาไม่เคยคาดคิดว่าตัวเองจะได้มาเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้อันที่จริงแล้วภาพที่เขาวาดฝันเอาไว้มันคือภาพที่ตัวเขาเองกับจ๊ะจ๋าตกลงคบกันต่างหากแต่ในเมื่อจ๊ะจ๋าเลือกคนของใจไปแล้วยอมเสี่ยงกับคนคนนั้นไปแล้วเขาก็คงต้องกลับมารักษาใจตัวเองแล้วล่ะการไปเป็นมือที่สามในความสัมพันธ์ของคนอื่นมันรู้สึกไม่ดีหรอก"เมื่อไหร่นายจะหายสักทีสำออยอยู่นั่นแหละ""ก็นาน ๆ ทีจะมีผู้หญิงของคนอื่นม

61ป่าปี๊กลับมาแล้ว"พ้อยต์คะขออีกครั้งได้ไหมคะ""ไม่ได้เดี๋ยวน้องสาวจะกลับมาแล้ว""แต่น้องสาวของพ้อยต์อยู่คนละห้องกันไม่ใช่เหรอคะ""ไม่ได้ก็คือไม่ได้ไงครับกลับไปได้แล้ว"เมื่อคืนเขาทำงานดึกไปหน่อย และงานในวันนี้ก็ค่อนข้างเครียดมากพ้อยต์เลยตัดสินใจไปนั่งต่อที่คลับยังไม่กลับห้องขณะที่กำลังนั่งชิลดื่มวิสกี้อยู่คนเดียวแล้วมองสาว ๆ วาดลวดลายของตัวเองอยู่ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขานั่งลงที่ตักของเขาแล้วกระซิบข้างหูเขาบอกกับเขา'คืนนี้ฉันว่าง'มีเหรอที่ผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขาแถมยังโสดอีกด้วยจะไม่ตอบสนองสิ่งนี้พ้อยต์จัดการหญิงสาวตั้งแต่ที่โซฟาในคลับตามไปถึงห้องน้ำ และพาเธอกลับมาต่อที่ห้อง อันที่จริงเขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่พาใครมาที่ห้องอีกยกเว้นคนที่เขาอยากจะจริงจังด้วยแต่ว่าเมื่อคืนมันเป็นเหตุสุดวิสัยจริง ๆ เลยทำให้พ้อยต์ต้องพาหญิงสาวคนนี้กลับมาด้วยเพราะอารมณ์หน้ามืดตามัวของผู้ชายละมั้งเลยต้องหาที่ลงให้ได้แต่เมื่อตื่นมาแล้วเขาบอกให้เธอกลับไปแต่เธอก็ยังไม่ยอมกลับร่ำร้องต้องการอีกครั้งจากเขาให้ได้แต่เขาคงยอมไม่ได้แล้วล่ะเพราะว่าตอนนี้เดี๋ยวจะเอ๋ยก็คงจะเอาข้าวมาให้เขากินเหมือนอย่างทุก

63แอบเสียงรถหรูขับเข้ามาจอดในรั้วบ้านของลีอาหญิงสาวที่เพิ่งจะล้างข้าวของเสร็จก็เดินออกมาดูหน้าบ้านเธอกำลังสงสัยว่าใครกันที่มาถึงที่นี่ดึกดื่นเอาป่านนี้ในตอนนี้เวลากว่าสี่ทุ่มแล้วอันที่จริงไม่ควรจะมีใครมาแล้วเธอก็ทำออเดอร์ส่งไปครบทุกคนแล้วไม่ใช่หรือไงทำไมถึงยังมีใครขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเธออีก"ราล์ฟ!"ลีอาอุทานเสียงเบาเมื่อเห็นว่ารับเดินลงมาจากรถหรูของเขา ชายหนุ่มเดินเข้ามาถึงก็กดกริ่งหน้าบ้านเพื่อให้เธอออกมาเปิดประตูให้ ลีอาไม่แน่ใจเหมือนกันว่าราล์ฟมาที่นี่ทำไมเพราะหลังจากวันนั้นดูเหมือนว่าเขาก็พยายามทำตัวห่างเหินกับเธอ"แป๊บ"หญิงสาวตะโกนออกไปเพื่อบอกให้คนที่อยู่ด้านนอกประตูรอเธอสักเดี๋ยวเธอเช็ดมือเรียบร้อยถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วแขวนเอาไว้ในที่เดิมจากนั้นก็เดินไปที่หน้าประตูบ้านเธอเปิดประตูบ้านยังไม่ทันได้เชิญคนที่อยู่ด้านนอกให้เข้ามาด้านในเลยแต่เหมือนกับว่าคนด้านนอกจะรีบพุ่งตัวเข้ามาในทันทีราวกับว่ากลัวว่าเธอจะไม่ต้อนรับ เขาปิดประตูเอาไว้ด้วยตัวเองแล้วล็อกกลอนเอาไว้อย่างแน่นหนาจนลีอาไม่เข้าใจในพฤติกรรมที่เขากำลังทำ"เธอไม่คิดจะง้อฉันหน่อยเหรอวะลีอา""ง้อ? นายงอนฉันเหรอ" เชื่อเธอเ