Alle Kapitel von Onlyfans แค่เพื่อน: Kapitel 71 – Kapitel 80

"จริงสิ กิจการของลุงเข็มเห็นทีจะมีน้องเอ๋ยนี่แหละที่ช่วยกอบกู้ได้""แน่นอนอยู่แล้วค่ะ เพราะพี่จ๋าเก่งบริหารกับถ่ายรูป" เธอตอบพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม หันกลับมามองทางด้วยความดีใจที่ถูกเขาชม การที่เธอได้รับคำชมแบบนี้จากเขาบ่อย ๆ มันทำให้เธอรู้สึกประทับใจมากเลยทีเดียว มันทำให้เธอมีเรี่ยวแรงเรียนหนังสือ และมีเรี่ยวแรงในการทำอาหาร"ว่าแต่ อยากจะกลับไปเรียนที่ต่างประเทศอีกไหมครับ""ไม่กลับแล้วค่ะ น้องเอ๋ยไม่ชอบอยู่คนเดียวอีกอย่างน้องเอ๋ยคิดถึงครอบครัวค่ะ ขนาดกลับมาอยู่ที่นี่แล้วยังไม่ค่อยได้เจอกันเลย ไม่น่าดื้อไปเลือกเรียนที่ไกลบ้านเลย""แล้วทำไมไม่เรียนใกล้บ้านล่ะครับ""มันแอบเที่ยวยากค่ะ แหะ ๆ " เธอตอบไปแบบนั้น แต่ที่จริงไม่ใช่หรอก เธอเองก็เป็นเพียงแค่เด็กสาววัยแรกแย้มเท่านั้น ที่ดั้นด้นไปเรียนไกลบ้านเป็นเพราะเธอติดเพื่อน เธอมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง สนิทกันตั้งแต่เรียนอยู่ที่ต่างประเทศ และกลับมาเพื่อนเธอไปเรียนที่นั่นเธอเลยไปเรียนตามเพื่อนก็เท่านั้น ต่างกันเพียงแค่เพื่อนเธอนอนอยู่ที่หอในโรงเรียน ส่วนเธออยู่ที่คอนโดที่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก"แล้วไปเรียนต่างประเทศคนเดียว เป็นไงบ้า

50รู้ตัวสองวันแล้วที่ฮันเตอร์ไม่มาหาเธอเลยไม่มาไม่ว่าแต่ยังไม่ยอมโทรมาหาเธอ หรือแม้แต่ข้อความสักข้อความก็ไม่มีส่งมาถึงเธอเลย เธอนั่งรอคอยโทรศัพท์จากเขาจนวัน ๆ แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย ส่วนเธอที่ไม่ติดต่อไปหาก่อนเพราะเธอคิดว่าเขาน่าจะมีธุระอะไรหรือเปล่า แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะจะทำยังไง จ๊ะจ๋าไม่รู้ว่าทำไมฮันเตอร์ต้องหายไปด้วย ถ้าเขาจะหายไป หรือจะเลิกเป็นพาร์ตเนอร์กับเธอเขาก็ควรบอกเธอก่อนไม่ใช่หรือไง นี่อะไร ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงหายไปอย่างนี้เดิมทีที่เธอคิดว่าจะตีตัวออกหากจากฮันเตอร์เหตุผลเพราะว่าเขามีท่าทีหึงหวงเธอแม้ว่าเขาจะเก็บอาการแต่เธอก็รู้สึกได้ว่าเขาหึงหวงเธอ เธอไม่อยากให้เราสองคนต้องเอาใจลงไปเล่นในความสัมพันธ์แบบนี้ที่เราสองคนสร้างมันขึ้นมา เพราะการมีความรักมันไม่ได้สวยงามเสมออย่างที่ใคร ๆ ต่างก็พูดกันเธอรู้เธอฟังมาเยอะคนบางคนเหมาะจะเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง มากกว่าเป็นคนรัก และเธอไม่อยากจะเสียฮันเตอร์ไปหากวันใดวันหนึ่งที่เราสองคนเกิดไม่เสน่หาในตัวของกันและกันแล้ว เราก็ต้องเลิกรากันไปแบบนั้น ความสัมพันธ์ที่เป็นคนพิเศษแต่มาวันหนึ่งกลับเป็นได้เพียงแค่คน (เคย) พิเศษ มันให้ความรู้สึกแย่มากขนา

52เห็นแก่ตัวกลับมาอยู่บ้านได้สองวันแล้วก็ยังไม่ได้รับการติดต่อจากฮันเตอร์เลยสักครั้ง กระทั่งเธอไปเรียนโดยการที่พี่ชาลีมารับบ้าง ไนซ์มารับบ้าง เพราะเธอเป็นคนขี้เกียจที่จะขับรถเธอจึงเลือกที่จะอยู่หลังพวงมาลัยให้ได้มากที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับเธอแล้วการนั่งรถของคนอื่นที่ไม่ใช่รถของฮันเตอร์เธอเองก็ไม่ชินเลยสักนิดเดียว และวันนี้เธอตัดสินใจจะไปเยี่ยมลุงลมที่โรงพยาบาล"จ๋า วันนี้ไปหาไรกินแถวสยามกันไหม""ไม่ล่ะ เปตองไปกับเพื่อนๆ เถอะ เดี๋ยวฉันจะไปโรงพยาบาล""ไปโรงพยาบาล? ไปทำไม" เธอก็ไม่ได้ดูเจ็บป่วยตรงไหนสักหน่อย"ลุงเราเข้าโรงพยาบาลน่ะ""อือ งั้นขอให้ลุงหายเร็ว ๆ นะ" จ๊ะจ๋าพยักหน้าตอบเพื่อนของเธอกลับไปแรกๆ เธอน้อยใจ เธอยอมรับ แต่ตอนนี้เธอมาคิดดูว่าแม้แต่จะมาเรียนฮันเตอร์ยังไม่มาเลย เขาคงจะไม่ว่างมากจริง ๆ นั่นแหละ ขณะที่กำลังเดินแยกกับเพื่อนไปอีกทางเธอก็เจอเข้ากับเรไร และอลิซที่มายืนขวางหน้าเธอสองคน จ๊ะจ๋าลดโทรศัพท์มือถือลงแล้วเงยหน้าขึ้นมอง"โดนเขี่ยทิ้งแล้วเหรอ ก็งี๊แหละนะของฟรี มักไม่มีราคา" เรไรรู้เรื่องอะไรมาหรือเปล่าถึงได้กล้ามาพูดกับเธอแบบนี้ ชิ แต่ก็ช่างเถอะรู้ก็รู้ไปสิแคร์ที่ไ

รถหรูจอดที่ร้านโจ๊กแล้วลงจากรถไปนั่งกินในร้าน ร้านนี้เธอกับเขามากินด้วยกันเป็นประจำอยู่แล้วจ๊ะจ๋าต้องรวบรวมความกล้าเป็นอย่างมากที่จะพูดในสิ่งที่เตรียมมา ครั้นจะมาพูดขณะที่กำลังกินข้าวด้วยกันมันก็คงไม่เป็นผลดีเธอคงจะต้องรอพูดเอาตอนที่ฮันเตอร์ไปส่งเธอที่บ้านน่าจะดีกว่า"อยากไปไหนต่อไหม" เขายังแสนดีกับเธอเหมือนเดิมเลยเจ้าความรักนี่ มันน่ากลัวจริง ๆ นะ"ไม่อยากค่ะ น้องจ๋าอยากกลับบ้าน" เหมือนกับว่าเขาจะจับได้ถึงความผิดปกติของเธอ ฮันเตอร์จึงถามเธอขึ้นพร้อมกับลูบไปที่ผมของเธอแผ่วเบาด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเหมือนเดิม"เป็นอะไรหรือเปล่า""เปล่าค่ะ น้องจ๋าอยากพักผ่อน พี่เตอร์ไปส่งที่บ้านหน่อยนะคะ""งั้นให้พี่อยู่เป็น...""ไม่ต้องค่ะ น้องจ๋าอยากอยู่คนเดียว"น้ำเสียงของเธอดูเศร้ามาก ราวกับว่ากำลังมีเรื่องบางอย่างในใจ ฮันเตอร์พาเธอกลับบ้านไปอย่างไม่เข้าใจทั้งอย่างนั้นบรรยากาศในรถจากที่เคยมีแต่เสียงหัวเราะกลับกลายเป็นความเงียบแทน เงียบชนิดที่ว่าได้ยินเสียงหายใจที่ดังออกมาเป็นระยะเลยทีเดียว"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ""หนู" มือใหญ่คว้าแขนเรียวของคนตัวเล็กเอาไว้ หัวใจของเขามันเต้นแรงมากเกินไปจนรู้สึกว่าต้องม

55จับเธอเองหลายวันแล้วที่ฮันเตอร์ไม่ได้ไปหาจ๊ะจ๋า ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปหาเธอหรอกนะ เขาอยากไปหาเธอมากจนขาสั่นระริก บางทียังต้องคอยแอบดูเธอเลย เพราะกลัวว่าเธอจะเห็นเขา แต่ที่เขาไม่ไปหาเธอมันเป็นเพราะว่าเขาอยากจะให้เธอรู้ว่าในเวลาที่ไม่มีเขามันจะทำให้เธอเหงาแค่ไหน เขาเคยประเมินเอาไว้บ้างแล้วว่ามันอาจจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น มันเลยทำให้ช่วงก่อนหน้านี้เขาพยายามตัวติดกับเธออย่างมาก เพื่อวันหนึ่งที่เธอกับเขาต้องห่างกันเธอจะได้รู้สึกเหงาเวลาที่ไม่มีเขาวันนั้น วันที่เธอมาหาเขา เขาก็พอจะรู้แล้วว่าที่เขาทำมาทั้งหมดมันไม่เสียเปล่า คราวนี้เขานี่แหละจะเป็นฝ่ายจับเธอเอง ผู้ชายหลายคนคงกลัวถูกผู้หญิงจับทำสามีสินะเหมือนกับเพื่อนของเขาหลาย ๆ คน แต่ว่าเขาไม่กลัวที่จะถูกจ๊ะจ๋าจับ เพราะเธอไม่จับเขานี่สิ เขาเลยต้องจับเธอเอง"เป็นอะไรวะ ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่ไปรับไปส่งน้องจ๋าคนสวยแล้วเหรอวะ"ราล์ฟถามฮันเตอร์ในตอนที่พวกเขากำลังเก็บหนังสือเพื่อจะรอเรียนวิชาต่อไปทั้งมาร์ช และราล์ฟต่างก็สงสัยในความสัมพันธ์ของฮันเตอร์กับจ๊ะจ๋า เพราะปกติแล้วเวลาที่ทั้งสองคนงอนกันไม่ว่าฮันเตอร์จะผิด หรือถูกมันก็ต้องรอรับจ๊ะจ๋ากลับบ้า