Lahat ng Kabanata ng You are mine เมียรักของมาเฟีย: Kabanata 21 - Kabanata 30

“มันทำอะไรเธอหรือเปล่า” เขาถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของคนตัวเล็กแปลกไปจากเดิม“เปล่าค่ะ เขามาขอเจอน้ำขิง”“แล้วเธอว่ายังไง”“หนูให้เจอ แต่ทั้งหมดขึ้นอยู่กับน้ำขิงว่าเขาอยากเจอไหม”“...”“เราจะกลับกันหรือยังคะ ใกล้ได้เวลามื้อเย็นของน้องวินแล้ว” “ไม่ต้องห่วงฉันให้แม่บ้านจัดการแล้ว”“ห่วงค่ะ มื้อเย็นเขาจะเป็นคนเลือกเองเช่นเย็นนี้มีแกงจืดกับซุป หนูจะให้เขาเลือกว่าอยากกินอะไร”“ทำไมต้องเลือก?”“เขาจะได้กินได้เยอะขึ้น ให้เลือกเองตัดสินใจเองดีกว่าทำให้เขาทั้งหมด”“อืม” ขานรับอย่างเข้าใจจากนั้นกดโทรหาไปยังแม่บ้านให้ทำอย่างที่เคยทำ“ขออนุญาตครับ” ลุกซ์พูดขึ้นพร้อมกับก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษ “ผมไม่คิดว่าอีริคจะมาถึงนี่”“นายไปไหนมา” ธัญกรเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะมองไปด้านหลังของลุกซ์ที่มีบัวงามเดินตามมาด้วย “อ๋อ... ช่างเถอะวันนี้มันไม่ได้มาหาฉัน” “ขอโทษครับจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก” “นายมีอะไรก็ไปทำเถอะ ฉันจะคุยกับน้ำแข็งเป็นการส่วนตัว”“ครับ” คล้อยหลังทั้งคู่ความเงียบเข้าปกคลุมจนรู้สึกอึดอัด “คุณอยากพูดอะไรหรือเปล่า” “ขอคิดก่อนว่าควรพูดแบบไหน” ตั้งแต่เป็นเจ้าคนนายคนไม่เคยใช้ประโยคนี

เป็นอีกหนึ่งวันที่รู้สึกว่าวุ่นวายมากน้องวินไปโรงเรียนวันนี้วันแรกค่ะ ลูกน่ะปกติทุกอย่างแต่พ่อเขานี่สิ“แค่ลูกไปโรงเรียนคุณต้องเครียดขนาดนี้เลยเหรอคะ” ฉันถามคุณธัญที่ตอนนี้คิ้วของเขาแทบจะผูกโบได้อยู่แล้ว “เธอใช้คำว่าแค่เองเหรอ”“แล้วต้องใช้คำไหน” เขาเงียบแล้วเอาแต่มองน้องวินที่ตอนนี้เดินยิ้มร่าเข้าข้างในไปแล้ว “เข้าใจค่ะว่าเป็นห่วงแต่คุณอย่าลืมสิเขาต้องมีสังคมของเขา วัยนี้เขากำลังเรียนรู้นะคะ ให้เขาลองทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง”“รู้...แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยทำอะไรด้วยตัวเองเลยนะ”“เพื่อนคนอื่นก็เหมือนกันไม่ใช่แค่น้องวินคนเดียวสักหน่อย”ฉันเข้าใจความรู้สึกของเขานะคะ ตอนน้ำขิงไปโรงเรียนวันแรกฉันถึงขั้นเกาะกำแพงแอบดูลูกเลยทีเดียว แต่ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงอย่างที่คิดกลับจากส่งน้องวินฉันถูกเขาลากไปทำงานด้วย แต่วันนี้ไม่ได้ไปงานเลี้ยงอย่างที่เคยค่ะ “มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ” ฉันถามขึ้นเมื่อเห็นว่าสถานที่ที่เขาพามามันน่ากลัว เป็นโกดังเก่าแถบชานเมือง สภาพโคตรรกร้าง“เช็กสินค้านิดหน่อย จะเข้าไปด้วยกันไหม” “ให้เข้าไปได้เหรอคะ”“ได้สิ” ได้ยินแบบนั้นฉันจึงตามเข้าไปด้วย ภายนอกมันเก่ามากไม่ได้เป็นที่น่าสน

ฉันควรเข้าใจแบบไหนหรือควรรู้สึกยังไง อีริคเป็นพ่อของน้องวินและเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของคุณธัญ นี่คงเป็นส่วนหนึ่งที่เขาพยายามหลบซ่อนน้องวินสินะ แต่เหตุผลของมันคงไม่ได้มีแค่เรื่องนี้หรอก ฉันไม่อยากจะสนใจเรื่องของเขาเลยสักนิดแต่พอรู้แบบนี้แล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้อีก“ไปนอนได้แล้วพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน” เขาเอ่ยเสียงเรียบแล้วเอาแต่มองฉันอยู่แบบนั้น“คุยตอนไหนก็เหมือนกันอีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าวันใหม่แล้ว” ฉันยังคงยืนยันคำเดิมและรอคำบอกเล่าเรื่องราวจากปากเขา “ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งใจฟังเพราะนี่จะเป็นครั้งเดียวที่ฉันพูดเรื่องนี้กับเธอ” น้ำเสียงจริงจังเอ่ยก่อนจะพูดประโยคยาว ๆ กับฉัน “ธิดาเป็นพี่สาวของฉันและเป็นคนรักของอีริค เขาสองคนรักกันเหมือนคู่รักทั่วไปแต่ก็มีเรื่องทำให้ผิดใจกันในส่วนของธุรกิจ จากความรักบริสุทธิ์กลายเป็นความรักที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว และน้องสาวเธอคือผู้หญิงโชคร้ายอีกคนในชีวิตมัน! คนเราเมื่อมีอำนาจแล้วมันไม่สนอะไรหรอกนอกจากตัวเอง ทำได้ทุกอย่างเพื่อแลกกับสิ่งที่ตัวเองอยากได้ ไม่สิฉันพูดไม่ถูก... คนที่โชคดีคือน้องสาวของเธอต่างหาก”“หนูไม่เข้าใจ”“มันรักน้องเธอ”“รักอะไร ตอนนั้น

“เขาทำอะไรกันเหรอคะ” ฉันถามพี่ลุกซ์เพราะดูท่าทางแล้วถามคุณธัญคงจะไม่ได้คำตอบอะไร “นัดรับอาวุธครับ”“ไม่มีสถานที่ที่ดีกว่านี้แล้วเหรอคะ ทำไมต้องมากลางป่าด้วย”“มีครับ แต่พวกเราสะดวกแบบนี้” “แล้วอีริคเกี่ยวอะไรด้วย” “ขอโทษครับ คำถามนี้ผมตอบไม่ได้” เขารู้ค่ะแต่บอกฉันไม่ได้ ฉันเองก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรอีกมองไปรอบบริเวณบรรยากาศตอนกลางคืนคงน่ากลัวไม่น้อยเลย มืดสนิทไม่มีแสงไฟ ไหนจะความคิดบ้าบอในหัวของฉันอีก ให้ตายเถอะคุณธัญพาฉันมาทำอะไรนะ “มาทางนี้” มัวแต่มองอย่างอื่นจนไม่ได้สนใจว่าเขามายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ “น่ากลัว... พาหนูมาทำไมคะ” ความจริงต้องโวยวายตั้งแต่ถามครั้งแรกแล้วเขาบอกว่าไม่รู้แล้วด้วยซ้ำ “ไม่อยากให้อยู่บ้านคนเดียว” เขาตอบเสียงเรียบก่อนจะพาฉันไปยังมุมหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอีริคเท่าไหร่ “เธอนอนตรงนี้นะ”“แล้วคุณล่ะ” “ตรงนี้เหมือนกัน” เขาชี้มือไปที่พื้น ส่วนที่ให้ฉันนอนเป็นเปลผ้าใบ“คุณจะนอนได้เหรอ” “ได้ยิ่งกว่าได้ซะอีก” พี่ลีโอพูดแทรกขึ้นพร้อมกับวางท่อนไม้ไผ่ลงตรงหน้าฉัน “นายของพวกเราใช้ชีวิตในป่าเก่งมากนะครับ”“พูดมากไปแล้วมั้ง รีบทำเถอะเดี๋ยวจะมืดซะก่อน” ไม่พูดเปล่าเขา

ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ยกเว้นสถานการณ์ตรงหน้า “เดี๋ยว!” เสียงทุ้มดังขัดจังหวะขึ้นขณะที่เขากำลังจะเดินทางกลับ “ฉันต้องการเจอธาวิน” อีริคเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาแต่ธัญกรกลับตอบเขาด้วยกระบอกปืนสีดำ“คุณธัญ!” คนตัวเล็กรีบดึงสติทันทีเมื่อเห็นปลายกระบอกปืนจ่อขึ้นตรงหน้าอีริค “คิดทบทวนให้ดีนะคะ”“ฉันคิดดีแล้ว”“หนูอยากให้คิดใหม่”“...”ทุกอย่างหยุดนิ่งไม่มีใครกล้าห้ามเพราะรู้ดีหากว่ากระบอกปืนถูกหยิบขึ้นมาใช้งานแล้วนั่นหมายถึงการตัดสินใจของเขา “นายต้องการแบบไหนว่ามาเลย” อีริคพูดขึ้นอีกครั้งหวังต่อรองเพื่อที่จะได้เจอลูก “ฉันทำผิดฉันต่อพี่สาวของนายฉันไม่แก้ตัวหรอกนะ”“มึงไม่ต้องมาพล่าม! เลิกพูดถึงมันได้แล้วเพราะตลอดเวลามึงก็ไม่เคยรู้สึกผิด”“รู้ได้ยังไง”“ถ้ามึงรู้สึกมึงจะไม่ทำตั้งแต่แรก” น้ำเสียงเดือดดาลตวาดดังลั่นไปทั่วบริเวณ “ต่อให้ครึ่งหนึ่งของธาวินจะเป็นมึงกูก็ไม่ยอมรับ และมึงต้องอยู่กับความรู้สึกนี้ไปจนวันตาย!!” ปลายกระบอกปืนจ่อที่อกด้านซ้ายของอีริค เพียงเสี้ยววินาทีเขาสามารถลั่นไกรมันได้แต่มันกลับไม่เป็นแบบนั้น“คุณ...” เสียงเล็กดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับรั้งมือเขาให้ถอยห่างจากอีริค “คุณฆ่าเข