All Chapters of You are mine เมียรักของมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

“ขยันผิดที่สิบปีก็ไม่รวย เหนื่อยฉิบ!”“บ่นอีกแล้วบ่นทุกวัน”“ก็มันเหนื่อยนี่พี่ มีผัวรวยให้รู้แล้วรู้รอดไปซะดีมั้ง”“รวยเองไม่ดีกว่าเหรอ”“รวยเองก็ดีแต่มีผัวรวยดีกว่า ทำงานทั้งเดือนได้หมื่นแปดนอนให้เสี่ยเลีย...ได้แปดหมื่น”“ฮ่า ๆ คิดได้เนอะ”“คิดได้สิพี่หนูต้องใช้เงิน”“เฮ้อ... เห็นแล้วเหนื่อยแทน หาเงินอย่างกับมีหนี้ร้อยล้าน”“แน่สิ! โลกเดี๋ยวนี้มันหมุนด้วยเงิน”ชีวิตฉันมีแต่เงิน เงิน และเงิน ... ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่มีเงินแม่สอนฉันแบบนั้น อะไรที่ได้เงินฉันทำหมดแหละยกเว้นขายตัวอนาคตของเรา ชีวิตของเรา มีแค่ตัวเราเท่านั้นที่รับผิดชอบได้ ฉันคิดแบบนี้เสมอ“มีงานดี ๆ ให้ทำไหม”“งานเหรอ? ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่างานได้ไหม”“ไม่ขายตัวอย่างเดียวเป็นใช้ได้”“ย่ะ! แต่งานที่แกทำมันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอจะเปลี่ยนงานทำไม”“รายจ่ายเยอะกว่ารายรับหนูจะอยู่ได้ยังไงล่ะพี่”“เออ เดี๋ยวจะถามลุกซ์ให้นะว่าเขาหาคนได้หรือยัง”“ลุกซ์? เด็กในสังกัดพี่เหรอ”“ไม่ใช่! ฉันต่างหากเด็กในสังกัดเขา เรื่องนั้นไม่ต้องสนใจหรอกสนใจงานของแกดีกว่า สบายใจได้งานที่ฉันหาให้แกทำได้แน่นอน ถนัดมากด้วย”“อะไร?”“พี่เลี้ยงเด็ก”“หนูลา

“ขยันผิดที่สิบปีก็ไม่รวย เหนื่อยฉิบ!”“บ่นอีกแล้วบ่นทุกวัน”“โธ่พี่ ให้หนูบ่นเถอะ บ่นยังไงก็ก้มหน้าก้มตาทำงานเหมือนเดิมอยู่ดีนั่นแหละ”“ใช่ไง แล้วจะบ่นเพื่อ?”“ก็มันเหนื่อยนี่พี่ มีผัวรวยให้รู้แล้วรู้รอดไปซะดีมั้ง”“รวยเองไม่ดีกว่าเหรอ”“รวยเองก็ดีแต่มีผัวรวยมันดีกว่า คิดดูนะทำงานทั้งเดือนได้แค่หมื่นแปด นอนให้เสี่ยเลีย...ได้แปดหมื่น”“ฮ่า ๆ คิดได้เนอะ”“คิดได้สิพี่หนูต้องใช้เงิน”“ทำเป็นพูดไป พอเอาเข้าจริงแกสนใจที่ไหน เสี่ยมีเยอะแยะแกหรือเปล่าที่ไม่เอาเอง”“พอเถอะพี่ แค่คิดก็ขนลุกรอแล้ว”“เฮ้อ... เห็นแล้วเหนื่อยแทน หาเงินอย่างกับมีหนี้ร้อยล้าน”“แน่สิ! โลกเดี๋ยวนี้มันหมุนด้วยเงิน”ชีวิตฉันมีแต่เงิน เงิน และเงิน ... ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่มีเงินแม่สอนฉันแบบนั้น อะไรที่ได้เงินฉันทำหมดแหละยกเว้นขายตัวอนาคตของเรา ชีวิตของเรา มีแค่ตัวเราเท่านั้นที่รับผิดชอบได้ ฉันคิดแบบนี้เสมอ และสอนลูกแบบนี้เช่นกัน“น้ำขิงปิดเทอมหรือยัง”“ยัง ปิดอาทิตย์หน้า”“อาทิตย์หน้าพี่ไม่อยู่สิ คลับจัดทริปพักผ่อนให้พนักงาน แกก็ทำงานอีกแล้วลูกจะอยู่กับใคร”“ไม่เป็นไรหรอกเขาอยู่ได้”“อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะน้ำแข็ง

นานหลายนาทีที่คนตัวเล็กอ่านทวนเอกสารสัญญา ดูเหมือนว่าเธออยากคัดค้านบางอย่างกับเขา“สัญญาพี่เลี้ยงแน่นะคะ บรรทัดสุดท้ายหนูคิดว่าเป็นสัญญาชีวิตซะอีก” น้ำเสียงหวานเอ่ยพร้อมกับเงยหน้าสบตาเขา “ทุกอย่างเป็นความลับ! หากเด็กชายธาวินตกอยู่ในอันตรายโทษคือตายสถานเดียว แล้วถ้ามันเกิดเหตุสุดวิสัยล่ะคะ นั่นก็เป็นความผิดหนูด้วยเหรอ” เธอเลือกที่จะตั้งคำถามออกไปตามตรง แม้ว่าค่าตอบแทนจะสูงแต่เธอไม่ควรลืมว่าเธอยังมีน้ำขิงที่ต้องดูแล หากเธอเป็นอะไรไปลูกจะอยู่ยังไง“นั่นเป็นข้อยกเว้น” พูดจบเขาก็เขียนประโยคนี้เพิ่มเติมในหนังสือสัญญา และไม่ลืมกำกับลายเซ็นตัวเองเอาไว้ “มีอะไรอยากคัดค้านอีกไหม”“มีค่ะ”“ว่ามาสิ”“ข้อที่หนึ่ง หนูขออยู่กับน้องตามลำพังหนึ่งอาทิตย์ และภายในวันที่กำหนดนี้ห้ามคุณเข้ามาวุ่นวายเด็ดขาด หนูต้องการรู้พฤติกรรมธรรมชาติของน้อง”“ข้อต่อไปล่ะ”“ข้อที่สองหนูจะบอกหลังจากที่ได้อยู่กับน้องแล้วค่ะ เพราะไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คุณเลี้ยงเขาแบบไหน”“ไม่ว่าเธอจะบอกอะไรก็ช่าง! จำไว้ว่าฉันเป็นคนเจ้าระเบียบ พูดจริงทำจริง และฉันอยากให้ธาวินเป็นแบบนั้น” ประโยคบอกเล่าที่ฟังแล้วคล้ายเป็นคำสั่งมากกว่า ใช่... เขา

“นี่ป้าศรี ลูกหมี และลูกศร” เขาแนะนำแม่บ้านให้ฉันได้รู้จัก“สวัสดีค่ะ สวัสดีพี่ ๆ ทุกคนด้วยนะคะ” ฉันกล่าวทักทายและยกมือไหว้ทุกคนอย่างมีมารยาท รวมไปถึงพี่การ์ดที่อยู่บริเวณนี้ด้วย ทุกคนอายุมากกว่าฉันแน่นอน“ขาดเหลืออะไรบอกพวกพี่ได้นะคะไม่ต้องเกรงใจ”“ใช่ค่ะ หรืออยากกินอะไรก็บอกได้เหมือนกัน” พี่ลูกหมีกับพี่ลูกศรพูดขึ้นอย่างเป็นกันเอง“นั่นลูกสาวหนูเหรอ” ป้าศรีถามขึ้นมาบ้าง“ค่ะ แกยังเด็กถ้าเผลอทำกิริยามารยาทไม่น่ารักใส่ทุกคนตักเตือนได้เลยนะคะหนูอนุญาต เขาล้างจานได้ซักผ้าได้เรียกเขาให้ช่วยได้เลยค่ะ” ฉันสอนลูกไว้แต่เล็ก ๆ ทำให้ชินให้รู้สึกว่าเป็นกิจวัตรประจำวันไม่ใช่ทำเพราะถูกใช้“น่าตาจิ้มลิ้มจัง ไม่ค่อยเหมือนหนูเลยสงสัยจะเหมือนพ่อเขา”“เหมือนแม่เขาค่ะ”“แม่เขา...” เหมือนป้าศรีอยากพูดอะไรแต่ก็เงียบไปอีก“เหมือนใครก็ช่างเถอะ เข้าครัวกับพี่ดีกว่ามีขนมให้กินเยอะเลย” พี่ลูกศรพูดแทรกขึ้นจากนั้นกอดคอพาน้ำขิงเดินหายไปอีกด้านหนึ่ง“มื้อเย็นวันนี้คุณธัญให้เตรียมอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” ป้าศรีถามขึ้นได้ยินแบบนั้นคุณธัญจึงหันมาทางฉัน“เธอกับลูกชอบหรือไม่ชอบอะไรบอกแม่บ้านได้เลยนะ เสร็จแล้วตามฉันมาที่ห้อ

“พรุ่งนี้มีอะไรสำคัญไหม”“ไม่มีครับ”“ฉันไม่เข้าคลับนะ ฝากนายจัดการดูแลให้เรียบร้อย”“ได้ครับคุณธัญ”“มีอะไรก็ไปทำเถอะ”แยกกันกับลุกซ์เขาก็เดินดูอะไรไปเรื่อย กวาดสายตาไปรอบบริเวณบรรยากาศในบ้านมันเงียบเหงาอย่างที่น้ำแข็งบอกจริง ๆ นั่นแหละ ต่างคนต่างใช้ชีวิตและทำทุกอย่างตามหน้าที่ของตัวเองยิ่งดึกมากเท่าไหร่ความเงียบเหงายิ่งเริ่มชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น“จะโอนได้ยัง”(...)“ผลัดมากี่ครั้งแล้ว”(...)“จะโอนยัง!”(...)“ไม่สน! ถึงเวลาคืนต้องคืนใครจะป่วยใครจะตายกูไม่รับรู้ มึงต้องคืนวันนี้ ตอนมาเอากูให้ง่ายนะลำบากอย่างนั้นอย่างนี้ ฉะนั้นช่วยรักษาคำพูดตัวเองด้วยอย่าให้ต้องไปถึงที่”บทสนทนาจบลงเพียงแค่นั้น เขาไม่ได้แอบฟังแต่เสียงของเธอมันดังมากพอที่จะทำให้เขาได้ยินเองต่างหาก“ดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอน” เขาพูดขึ้นก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่างข้างเธอ“แล้วคุณล่ะคะทำไมถึงยังไม่นอน”“นอนไม่หลับ”“...” น้ำแข็งเงียบแล้วเอาแต่พิมพ์ข้อความในมือถือ“ทำอะไรของเธอ”“จัดการคน” น้ำเสียงราบเรียบตอบกลับเพียงสั้น ๆ เห็นแบบนั้นเขาจึงสังเกตสีหน้าและอารมณ์ของเธอแทน“ของขึ้นหรือไง”“ยิ่งกว่าของขึ้นอีกจะบอกให้!”“ขี้โมโหเหม