Lahat ng Kabanata ng You are mine เมียรักของมาเฟีย: Kabanata 31 - Kabanata 40

You are mine มาเฟียคลับ“อีริคมาขอพบครับคุณธัญ” ลุกซ์เอ่ยรายงานอย่างเช่นทุกครั้ง “ให้เข้ามา” เพียงไม่กี่นาทีใครอีกคนก็หยุดยืนตรงหน้าเขา“แค่เห็นหน้าก็เตรียมจะยิงแล้วเหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเข้ามาแล้วเห็นปืนคู่ใจอยู่ในมือเจ้าของของมัน “แผลที่แขนหายดีแล้วสินะถึงมาปากดีที่นี่ได้” “ไม่เท่าไหร่นี่ไกลหัวใจตั้งเยอะ”“งั้นเหรอ ลองอีกสักแผลเป็นไง”(ปัง!)แน่นอนว่าคนอย่างเขาพูดจริงทำจริงเพียงแต่ครั้งนี้ตั้งใจไม่ให้คมกระสุนถูกคนตรงหน้าแค่นั้นเอง“นายนี่ยังยิงปืนแม่นเหมือนเดิมเลยนะ” “มีอะไรก็พูดมาเถอะ” เขาพยายามข่มความอคติเอาไว้ในใจแต่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่ “ฉันรู้ว่านายเลี้ยงดูธาวินอย่างดี ยิ่งมีพี่เลี้ยงอย่างน้ำแข็งด้วยยิ่งดี”“แล้ว?” เขาแทบไม่ได้สนใจจุดประสงค์ของเรื่องที่อีริคกำลังจะพูดเลยด้วยซ้ำกระทั่งได้ยินชื่อคนตัวเล็กนั่นแหละ “ความจริงพี่เลี้ยงธาวินดีทุกคนนะ ข้อนี้นายน่าจะรู้อยู่แก่ใจ”“พูดเรื่องอะไร”“...”“ธุรกิจมันมีการแข่งขันกันเป็นธรรมดา แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เคยใช้วิธีสกปรกกับนายหรอกนะ”“อย่ามาทำเหมือนไม่รู้ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ” “พูดเรื่องอะไร?” อีริคถามย้ำอีกค

“หนูไม่ได้หูฝาดไปแน่ ๆ”“อะไรของเธอ”“ที่คุณพูดกับอีริค”“ไม่ฝาดหรอก นั่นมันก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่เหรอ”“ใช่ค่ะเป็นเรื่องดีแต่คุณโอเคจริง ๆ ใช่ไหม”“จริง ตอนนี้มีอย่างอื่นสำคัญกว่า”“อะไรคะ มีอย่างอื่นสำคัญกว่าน้องวินด้วยเหรอ”“มีสิ”“หืม...” “อีกไม่กี่เดือนจะหมดสัญญาแล้ว เวลาผ่านไปเร็วเนอะ” อยู่ดี ๆ เขาก็ชวนเปลี่ยนเรื่องซะงั้น “แล้วยังไงคะ”“ไม่ยังไงแค่อยากให้เธอยังอยู่ตรงนี้”“ต่อสัญญาให้หนูสิหนูจะได้อยู่ต่อ”“ต่อตลอดชีวิตเลยได้ไหมล่ะ” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดทำนองนี้กับฉัน บางครั้งฉันรู้สึกกลัวที่จะอยู่ใกล้เขาด้วยซ้ำไป “ทำไมคะ คุณอยากได้ยินเสียงหนูบ่นเหรอ”“คงงั้นมั้ง”“คุณอย่าพูดไปเรื่อยสิหนูไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง” “ฉันพูดจริง เป็นผู้หญิงของฉันสิ” “เฮ้อ... ไม่โรแมนติกเอาซะเลยแบบนี้มันกร้านโลกเกินไปนะคะ” คนอะไรเย็นชาชะมัด “แล้วต้องพูดว่ายังไง” เขาว่ายิ้ม ๆ แล้วมองฉันอยู่แบบนั้น“ไม่รู้ หนูไปนอนดีกว่า ฝันดีนะคะ” จบประโยคฉันก็แยกตัวเข้าห้องทันที เวลานี้ดึกพอสมควรเด็ก ๆ หลับหมดแล้ว เอาจริง ๆ ฉันไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเพราะบางทีที่เราเป็นแบบนี้อาจเกิดจากความคุ้นเคยของเราสอ

You are mine มาเฟียคลับ“มีอะไรให้ช่วยไหม” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่างข้างเขา “ตำรวจน้ำดีคนนี้เล่นงานมึงหนักเหมือนกันนะ” “มาเถอะพร้อมเสมอ คิดว่ากูกลัวหรือไง” เรื่องธุรกิจส่วนมากจะขาวสะอาด เว้นอีกส่วนหนึ่งที่ผิดกฎหมาย เขาตกเป็นเป้าสายตาเพราะจากรุ่นสู่รุ่นมันบังคับมาให้เป็นแบบนี้ แม้ว่าชื่อเสียงของเขาจะเป็นที่เรื่องลือด้านจิวเวอร์รี่และอสังหาริมทรัพย์หลายแห่งแต่ผู้คนกลุ่มหนึ่งกลับไม่เชื่อแบบนั้น“ไม่ได้คิดว่ามึงกลัวแค่กำลังคิดว่ามึงจะทำอะไรต่างหาก” ตาคู่คมมองหน้ากันอย่างไม่ลดละ ต่างฝ่ายต่างรู้ทันความคิดของกันและกัน “มึงอย่าประมาทนะกูรู้สึกว่าคนนี้ไม่ธรรมดา”“อืม” เสียงทุ้มขานรับในลำคอก่อนจะหยิบประวัติของตำรวจน้ำดีคนนั้นมาดู “ผลงานยอดเยี่ยมเยอะนะ น่าเสียดายที่เลือกเข้ามายุ่งวุ่นวายกับฉัน” “จับยา ค้าประเวณี ฆ่าอำพราง ทุจริตฉ้อโกง เหลือค้าอาวุธเถื่อนเรื่องเดียวแล้วมั้งที่มันยังทำไม่ได้”“ถ้าทำได้แล้วจะรู้สึกภูมิใจเหรอ แล้วถ้าทำไม่ได้ล่ะ” เขาว่าพลางเหยียดยิ้มเล็กน้อยให้กับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่วันข้างหน้านี้ “มันคิดว่ารู้จักกูอยู่ฝ่ายเดียวสินะ” “คงงั้น”แยกกับธีร

ไม่อยากเชื่อเลยว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้ เรื่องบังเอิญเกิดขึ้นในชีวิตฉันหลายเรื่องมาก“อะไรเอ่ยทำทุกอย่างแต่บอกไม่ได้ทำ แฮชแท็กตำรวจน้ำดี” อ่านหัวข้อร้อนแรงที่กำลังเป็นที่สนใจในโซเชียลมีเดียแล้วติดตามข่าวบ้าง ฉันเป็นคนหนึ่งที่ติดโซเชียลพอสมควร อีกอย่างสมัยนี้แค่เอ๊ะแป๊บเดียวชาวเน็ตก็ช่วยกันหาคำตอบแล้วค่ะ “ดูอะไรอยู่ มันต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้น” คุณธัญพูดขึ้นเมื่อเห็นคิ้วผูกโบของฉัน “คุณ นี่มัน...” ไม่ทันที่จะอธิบายเขาก็หยิบมือถือของฉันไปดูซะเอง “เร็วดีนะ แค่สองสามวันก็ถูกตรวจสอบแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติและฉันมั่นใจว่าเขาต้องรู้อะไรมากกว่านี้ “คุณทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ”“ทำไมจะทำไม่ได้”“ไม่ใช่แบบนั้น หนูหมายถึงวิธีแบบนี้ไง ปกติของคุณถนัดลั่นไกรปืนอย่างเดียวแค่นั้นแหละ”“ดูพูดเข้าสิ”“หนูพูดตามที่หนูเห็นค่ะ”“นั่นสินะ เธอเคยเห็นแต่มุมนั้น” เลิกสนใจเขาแล้วเสพข่าวต่อ ประเด็นร้อนปะทุขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมหลักฐาน หนึ่งในนั้นคือบัญชีที่ฉันตรวจสอบด้วยค่ะ และอีกหลายเรื่องที่คาดไม่ถึง “คุณทำแบบนี้ได้แสดงว่าคุณต้องมีลูกน้องฝีมือดีด้านโซเชียลแน่ ๆ”“ก็บอกแล้วว่าเงินทำได้ทุกอย่าง แต่ฉันไม่ได้กลั

“ยิ้มอะไรล่ะคะ” ฉันถามคุณธัญที่ตอนนี้เขาเอาแต่มองฉันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่แบบนั้น “เปล่า”“ไม่ต้องมายิ้มอยู่ไปเอาชุดใหม่มาให้หนูเลย” “พอเป็นเมียแล้วสั่งอย่างเดียวเลยนะ”“ไม่ได้สั่งแค่บอกเฉย ๆ”“เถียงเก่ง” บ่นพึมพำแต่ก็ออกจากห้องไปเพื่อหาชุดใหม่มาให้ฉัน นานหลายนาทีที่ฉันมองตัวเองผ่านกระจก ความรู้สึกตอนนี้คืออะไรฉันยังตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ...ช่วงสายเราเดินทางกลับกันค่ะ ก่อนเข้าบ้านไม่ลืมแวะไปรับน้องวินที่บ้านของคุณธีร์ด้วย “โอ้โห...” เสียงทักทายดังขึ้นแต่ก็ไม่มีอะไรเป็นคำพูดออกมา มีเพียงรอยยิ้มและสายตาอะไรไม่รู้ที่มองฉันกับคุณธัญสลับกัน“อย่าแซว” คุณธัญพูดขึ้นก่อนจะเดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน “ลูกล่ะ”“หลับอยู่ในห้องรับรองโน่น”“รอให้ตื่นก่อนแล้วกัน” เขาตอบเสียงเรียบแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาพี่ลุกซ์ เลิกสนใจคุณธัญแล้วมองสำรวจไปรอบบริเวณตัวบ้านแทน ที่นี่กว้างมากแถมรอบนอกยังมีสวนหรืออะไรสักอย่างอยู่ด้วย ฉันมองไม่ออกค่ะรู้แต่ว่ามันมีทางเดินเข้าไป ดูลึกลับน่าค้นหายังไงไม่รู้สิ “เหม่ออะไร” “ในนั้น...” “สวนสัตว์ไอ้ธีร์ ไม่มีอะไรให้สนใจหรอก” เขาพูดแบบขอไปทีเหมือนไม่อยากให้ฉัน