Lahat ng Kabanata ng You are mine เมียรักของมาเฟีย: Kabanata 11 - Kabanata 20

“จะไปทำงานแล้วเหรอคะ” สองเท้าชะงักไปเมื่อได้ยินแบบนั้น“อืม เธอจะพาเด็ก ๆ ไปไหนก็ระวังตัวด้วย” เขาย้ำเรื่องนี้หลายครั้ง ไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจไหม “นี่ค่าขนม” เงินสดจำนวนหลายพันบาทถูกยื่นให้คนตรงหน้า แต่เธอเลือกที่จะปฏิเสธ“ไม่เอาหรอกหนูมี ค่าเข้าสวนสนุกแค่ไม่กี่บาทเองค่ะ”“...”“ไม่ต้องมาเงียบใส่เอาเงินของคุณเก็บไป” บอกปฏิเสธพร้อมกับเก็บเงินใส่กระเป๋าของเขาตามเดิม “คุณแพ้อะไรไหม เช่นอาหารทะเล ถั่ว แป้ง อะไรทำนองนี้”“ถามทำไม”“เผื่อลูกแพ้เหมือนคุณไง หนูจะได้ระวังถูกเรื่องอาหารการกิน”“ฉันไม่... แต่แม่เขาแพ้อาหารทะเล”“น้องอาจจะแพ้หรือไม่แพ้ก็ได้ ยังไงหนูจะระวังนะคะ” เอ่ยบอกอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปทางเด็กชายที่นั่งเล่นอยู่ใกล้ ๆ “ป๊าจะออกไปทำงานแล้ว สวัสดีครับก่อนค่ะ”“ครับ!” เสียงเล็กขานรับทันที ธัญกรถึงกับยิ้มออกมาเมื่อเห็นความน่ารักของลูกชายตัวเอง“น้องต้องไหว้ด้วยค่ะ ทำแบบนี้” มือเรียวจับแขนเล็กสอนให้ยกมือไหว้ “สวัสดีครับ”“ดีคาบ...”“ครับ อยู่กับพี่น้ำแข็งนะเดี๋ยวป๊ามา” ธัญกรตอบกลับพร้อมกับหอมแก้มฟอดใหญ่“ไม่เอา”“ไม่เอาอะไร”“ไม่เอาอะไรครับ คุณต้องพูดกับเขาเพราะ ๆ” น้ำแข็งแทร

“ทำไมกูถึงรู้สึกว่ามันผิดปกติ” ธัญกรเอ่ยพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบบริเวณ “ไอ้ธีร์ถึงไหนแล้ว” เขาหันไปถามเวย์น้องชายต่างแม่ของธีรฉัตร“โน่นไงพี่ พูดถึงก็มาพอดี”วันนี้จะมีการซื้อขายอาวุธกัน และทุกครั้งมักมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นอยู่เสมอ แต่แปลกที่วันนี้ทุกอย่างมันราบรื่นคำถามในหัวเขาตอนนี้คือพวกมันกำลังทำอะไร?“คิดอะไรอยู่” ธีรฉัตรเอ่ยอย่างรู้ทัน“กำลังคิดว่ากูพลาดอะไรไปไหม...” เร็วเท่าความคิดเขาหันไปออกคำสั่งกับลุกซ์ทันที “เช็กลีโอซิ ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง”“ครับ” ลุกซ์ขานรับอย่างเข้าใจก่อนจะรีบติดต่อกลับไปหาน้องชายตัวเองที่ตอนนี้ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ดูแลธาวินกับพี่เลี้ยงอย่างใกล้ชิด(มีอะไรผิดปกติไหม)[ไม่มีครับ กินอิ่มนอนหลับทั้งแม่ทั้งลูก](มึงอย่าติดเล่นสิวะ กูจริงจังอยู่นะ)[จริงจังไงพี่ผมก็พูดความจริง] ไม่พูดเปล่าลีโอยังส่งภาพถ่ายกับวิดิโอมาให้ดูอีกด้วย [ทุกอย่างปกติดีไม่มีอะไรเกิดขึ้น](ทางนี้ก็ปกติดี ปกติจนผิดสังเกต)[ระวังตัวด้วยนะ](เป็นห่วงกูเหรอ)[เออดิ ขาดมึงไปใครจะให้เงินกู](น้องเวร!)กวนประสาทตามประสาพี่น้องแล้วหันมารายงานกับเจ้านายตัวเอง“ลีโอบอกว่าทุกอย่างปกติดีครับ”

You are mine มาเฟียคลับ“ลุกซ์ นายเชื่อเรื่องบังเอิญไหม”“ครับ?”“นายเชื่อไหมว่าเรื่องบังเอิญมันมีอยู่จริง”“บังเอิญแค่ไหนครับ อย่างเช่นเกิดวันเดียวกันแบบนี้ผมเชื่อ”เป็นเวลาหลายวันที่เขาประติดประต่อเรื่องราว คาบเวลามันเกี่ยวกันและภาวนาขอให้ไม่เป็นอย่างที่เขาคิด“เรื่องที่ฉันให้ตามไปถึงไหนแล้ว”“ยังไม่ทราบครับว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องจริง และยังมีอีกเรื่องที่สำคัญกว่า”“อะไร?”“อีริคส่งคนตามคุณน้ำแข็งจริง ๆ ตามมานานแล้วครับ” ไม่พูดเปล่าลุกซ์ยังยื่นรูปถ่ายเป็นหลักฐานให้ดูอีกด้วย “ผมได้รูปพวกนี้มาจากกล้องวงจรปิดโรงเรียนของน้ำขิง อีกส่วนหนึ่งจากบริษัทที่คุณน้ำแข็งเคยทำครับ”“ตามมานานแล้วงั้นเหรอ มันจะตามทำไม”“นั่นแหละที่พวกเราต้องรู้เป็นอันดับแรก สองแม่ลูกนี่เกี่ยวข้องอะไรกับมัน เท่าที่ผมสืบค้นมามันตามตั้งแต่น้ำขิงเล็ก ๆ แล้วครับ ลักษณะเหมือนตามอยู่ห่าง ๆ”“จะเป็นอะไรก็ช่างขอแค่ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดก็พอ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยด้วยความกังวล หากเป็นอย่างที่เขาคิดเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ต้องเป็นเรื่องบังเอิญที่โคตรจะเหลือเชื่อเลยทีเดียว“หรือว่าที่มันรู้ความเคลื่อน

“มีธุระอะไรกับคนของผมเหรอครับ” ธัญกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติแต่คนฟังอย่างอีริคกลับรู้สึกว่ากำลังถูกยั่วโมโหอยู่“คิดจะทำอะไร”“เปล่าคิดนี่ เปิดตัวหุ้นบริษัทคนใหม่ทั้งทีผมก็อยากให้คนสำคัญของผมอยู่ด้วยแค่นั้นเอง”“...”ความเงียบเข้าปกคลุมหลายนาที เห็นแบบนั้นคนตัวเล็กจึงเบี่ยงเบนความสนใจเพราะกลัวสามีจำเป็นของเธอจะระเบิดอารมณ์ออกมาเสียก่อน“ชุดสวยดั่งเจ้าหญิงแต่ไม่มีเครื่องประดับให้หนูใส่บ้างเลยเหรอคะ” น้ำเสียงทะเล้นดังขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มให้คนข้าง ๆ“มีสิ กลัวไอ้ลุกซ์ทำหายเลยเก็บไว้เองดีกว่า” จบประโยคเขาก็หยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋า “รักษาเท่าชีวิตนะ”แหวนเพชรแวววับสวมเข้ากับนิ้วนางข้างซ้ายด้วยความบรรจง มันเหมาะสมและพอดีกับนิ้วมือของเธอมาก“สวยเนอะ” คนตัวเล็กพึมพำออกมา สายตายังคงจ้องมองไปที่มือของตัวเอง ไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อนว่าจะได้สวมเพชรเม็ดงามกับเขาท่าทีไร้เดียงสาของเธอสะกดสายตาของธัญกรได้เป็นอย่างดี“อย่าทำหายนะ” มือหนาโยกศีรษะอย่างนึกเอ็นดู“ให้หนูเหรอ หนูไม่คืนจริง ๆ นะ”“ไม่คืนไม่ว่าอย่าเอาไปขายก็พอ”“บ้า! ใครจะขาย”ทุกอย่างเป็นไปตามลำดับพิธีกระทั่งถึงช่วงปาร์ตี้ แสง สี เ

“แม่” น้ำขิงเรียกฉันแล้วเงียบไปเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง“ว่ายังไงคะ”“ถ้าหนูถามอะไรแม่จะโกรธไหม”“ถามมาสิถ้าตอบได้แม่จะตอบ” แม้ว่าฉันจะตอบออกไปแบบนั้นแต่ลูกก็ยังคงเงียบอยู่ อีกทั้งยังแสดงสีหน้าวิตกกังวลออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน “มีเรื่องอะไรอยากคุยกับแม่ไหม”ความเงียบเข้าปกคลุมก่อนที่น้ำขิงจะยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้กับฉันและตั้งคำถามตรง ๆ ออกมา “เขาเป็นแม่หนูเหรอ” “...” กลายเป็นฉันเองที่เงียบไป ฉันไม่เคยปิดบังแต่ขณะเดียวกันก็ไม่เคยบอกอะไรเช่นกัน ถ้าน้ำขิงอยากรู้ก็ควรจะรู้ทุกอย่างจากฉันไม่ใช่คนอื่น “ใช่”“แม่ไม่ใช่แม่หนูจริง ๆ ด้วย” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยพร้อมกับหยาดน้ำตาที่กำลังจะรินไหลออกมาตอนนี้ เห็นแบบนั้นใจฉันมันแปล๊บขึ้นมาทันที ความรู้สึกนี้เหมือนกันกับวันที่น้องสาวฉันจากไปไม่มีผิด ฉันเข้าไปสวมกอดลูกและพยายามเรียบเรียงคำพูดออกมาเพื่อให้เขาเข้าใจมากที่สุด“อยากรู้ไหมว่าคนในรูปเป็นใคร”“อยากรู้...”“เขาเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของแม่เองเป็นคนสวยมีความมั่นใจในตัวเองสูง เรียนเก่ง แถมยังทำกับข้าวเก่งด้วยนะ แต่เขาโชคร้ายที่บังเอิญเจอกับผู้ชายนิสัยไม่ดีคนหนึ่ง...” ใจหนึ่งฉันไม่อยากให้เขารู้ด้วยซ้