Alle Kapitel von Aking Step-Father, Aking Pagnanasa: Kapitel 11 – Kapitel 20

EmmaKumunot ang noo ko, dahan-dahang umiling na parang may natuklasan akong sikreto. “So itatapon mo ang anak mo?” Mariin kong sabi.Sinabayan niya ang titig ko ng mapanghamong tingin sa kanyang mga mata. “Oo, hindi kapag wala ka sa kontrol,” singhal niya sa akin.“Iyon lang ba?” tanong ko. “O mayroon pa?”Kumislap ang mga mata niya sa galit. “Huwag mo akong inisin. Susundin mo ang sinasabi ko o--Iniwan ko siya, nakakapagod makinig sa kanya.“Emma,” umalingawngaw ang boses niya. “Huwag mo akong layuan!”Hindi ko pinansin ang mga pag-aalburuto niya, at naglakad na lang ako sa pasilyo kung saan naroon ang kwarto ko. Pinihit ko ang mga daliri ko sa hawakan at itinulak ito pabukas.Sa loob, isinara ko nang malakas ang pinto. Iniisip pa rin ako ng nanay ko na isa akong sanggol, na kaya niyang kontrolin. Nakakapagod at nakakadismaya pakinggan ang walang katapusang mga reklamo niya.Umakyat ako sa kama ko, at itinaas ang kumot hanggang dibdib ko.Hirap akong makatulog nang maayos, sira-sir

Kabanata 13 - Pag-iisip ng mga Maruruming Bagay Kasama ang Aking Anak na Babae.KnoxDahil sa galit, tinitigan ko siya nang matalim."Pasensya na," sabi niya, nanginginig ang boses.Nakita ko ang takot na nagniningning sa mga mata niya, na wala na akong pakialam.Bigla akong tumayo at nagsimulang maglakad sa kahabaan ng sala.“Pakiusap, hindi ko sinasadya,” pagmamakaawa niya, habang tumatayo. “Maisusulat ko na agad ang ulat.”Natigilan ako sa kinatatayuan ko, ang lakas ng tibok ng puso ko sa tenga. At matalim ko siyang tinitigan. "Natalo lang tayo sa isang kontrata sa isang nangungunang kliyente, Emma. Hindi mo naipasa ang report sa tamang oras," nabasag ang boses ko dahil sa bigat ng galit ko.Kumislap ang guilt sa kanyang mga mata bago mabilis na tumingin sa ibaba. Kinakabahang pinilipit niya ang kanyang mga daliri, hindi makagalaw.Sinuklay ko ang buhok ko gamit ang daliri ko, at padabog na lumabas ng sala. Naiwan siyang mag-isa.Pumasok ako sa kwarto ko at kinuha ang laptop ko sa

KnoxLunes ng umaga. Bumukas ang pinto ng elevator, at padabog akong lumabas, nakatikom ang panga ko. Namuo na ang galit sa mga ugat ko.Sa lobby, nang makita ng ilan sa mga empleyado ko ang presensya ko, isang katahimikan ang bumalot sa kanila.Dahan-dahan akong pumasok, maingat ang mga hakbang, habang may nakakunot na noo sa aking mukha.Bawat isa sa kanila ay hindi mapakali sa ilalim ng malamig kong titig, at halos hindi nila ako matingnan sa mga mata."M..magandang umaga po, ginoo," sabay-sabay nilang bati, nanginginig ang kanilang mga boses.Tinitigan ko sila nang masama sa huling pagkakataon, saka ako umalis. Ayokong sayangin ang galit at pagkadismaya ko sa kanila. Nang nariyan si Emma na hihigop mula sa bukal ng aking poot.Pagpasok ko pa lang sa opisina ko, halos hindi nadikit ang puwitan ko sa upuan ko kapag kinakaladkad ko ang telepono at nagda-dial ng numero."Mr. Spruce, magkita tayo sa opisina ko sa loob ng limang minuto," pinipigilan ko ang sarili ko habang basag ang bos

Emma“Pakiusap, bitawan mo ako,” pagmamakaawa ko habang humihigpit ang pagkakahawak niya sa akin sa bawat segundo. Ang bigat ng mga opsyong ibinibigay sa akin ay nakakasakal sa akin. “Ita-type ko ang mga pahina.”Ngumiti siya nang mahigpit, at lumuwag ang pagkakayakap niya sa akin. Napaatras ako ngunit naabutan ko rin ang aking mga hakbang.Muntik nang madulas ang mga files mula sa pagkakahawak ko, mabilis kong hinawakan nang mahigpit, inilapit ang mga ito sa aking dibdib.Hawak ang mga file na parang isang salbabida na hindi ko hahayaang mawala, ako'y nakatayong natigilan.“Mabuti na lang at tama ang desisyon mo,” kumikinang ang mga mata niya sa kasiyahan. Nakatalikod sa akin, nagpatuloy siya. “Ito na ang huling pagkakataon. Kapag sinira mo ito, wala na akong magagawa kundi palayasin ka. Umalis ka na!”Ang kagaspangan ng kanyang tono ay nagtutulak sa akin palabas ng kanyang opisina habang nakahawak sa aking dibdib ang mga file. Tumutulo ang mga luha mula sa aking mga mata, na nagpapa

EmmaUmaagos ang dugo sa aking mukha, bumibigat ang aking paghinga habang tumataas at bumababa ang aking dibdib. Binabalot ng takot ang aking mga pandama.Hindi maaari. Na-save ko na ang file bago ako lumusong para uminom ng tubig pero wala ni isang salita rito, isa lang itong blangkong pahina na nakatitig sa akin.Sayang lang ang oras at pagod ko, parang usok lang ang nawala. Parang may matigas na bukol sa lalamunan ko at napalunok ako nang mariin.Tumutulo ang luha sa mga mata ko, tapos tumulo sa pisngi ko.Nawala ko lang lahat ng salitang tinayp ko kanina, dalawampung pahina, at naglaho na parang hindi ko naman talaga naisulat.Hinahabol ko ang aking hininga kasabay ng matinding pagsinghap. Isang malamig na panginginig ang bumalot sa aking gulugod.Paano ako magsisimula sa wala? Ngayong may nakaambang deadline na.Lumalabo ang paningin ko dahil sa mga luha, nagiging malabo ang laptop sa harap ko, na para bang isa itong malikmata.Pinagdikit ko ang aking mga palad at ipinikit ang ak