All Chapters of Aking Step-Father, Aking Pagnanasa: Chapter 31 - Chapter 40

KnoxNagulat ako sa paratang niya, napabalik ako sa kama, sabay tawa nang malakas. Halatang natuwa ako sa buong paratang.Napuno ng tunog ng aking tawa ang silid. Namumula ang mukha ni Gina sa kahihiyan, kumakabog ang kanyang dibdib habang matalim niya akong tinitigan.Tumigil ako sa pagtawa at umupo nang tuwid, humarap sa kanya. "Talaga? Sa tingin mo ba may dinala akong babae pauwi para sa isang mabilisang pakikipagtalik? Tigilan mo na ang pag-ilusyon mo Gina. Huwag mo akong pigilan, halughugin mo ang buong gusali. Huwag mong kalimutang pulutin ang mga kumot sa sahig paglabas mo."Walang imik, bumangon siya sa kama, may galit na sumilay sa kanyang mga mata. Pinanood ko siyang lumabas ng kwarto, sabay kalabog ng pinto.Isang malalim na buntong-hininga ang kumawala sa aking mga labi at humiga sa kama, kinukuskos ang aking mga mata."Napakadrama," bulong ko nang malalim. Laking gulat ko na natiis ko si Gina.Siya ang nagsimula. Kung hindi lang siya umaarte na parang isa akong napakasama

KnoxNakakawala ng hangin sa baga ko ang makita ang basa niyang puke. Niluwagan ko ang kurbata ko para makahinga nang maayos.Biglang bumukas nang malakas ang pinto. Natigilan ako nang pumasok si Emma sa opisina ko.Sa kabila ng malamig na hangin mula sa aircon, may mga butil ng pawis pa rin na tumutulo sa aking noo.Mabilis kong itinabi ang laptop sa gilid, para hindi niya makita."Pasensya na kung bigla kitang nasagasaan," sabi niya. Halatang hindi niya alam ang tensyong nararamdaman ko."Nabalitaan ko na magsisimula na ang pulong ng lupon kasama ang mga mamumuhunan. At kailangan ang inyong presensya."Naku! Ang meeting kasama ang mga investors. Paano ako dadalo sa meeting nang buong sigla nang hindi nakakakuha ng mga sulyap na parang nagtatanong?Huminga ako nang malalim, pinagpapawisan nang husto. "Sabihin mo sa kanila na umalis ako dahil may emergency ako."Iyon lang ang paraan para maiwasan ko ang meeting.Nanlaki ang mga mata ni Emma sa gulat. “Mahalagang pagpupulong iyan at ka

KnoxNaninikip ang puso ko, nakikita ko siyang ganito na dinudurog ang puso ko. Tumulo ang mga luha mula sa kanyang mga mata.“Alam kong ako ang may kagagawan nito,” nanginginig ang boses niya. “Pero pasensya na. Hindi mo na ba ako mahal ulit?”Mabilis ko siyang niyakap nang mahigpit, at hinaplos ang kanyang likod. "Mahal kita nang higit pa sa inaakala mo," basag ang boses ko. "Huwag kang umiyak, pakiusap."Nanginginig ang balikat niya habang lalong lumakas ang pag-iyak niya. “Knox, pasensya na.”"Ayos lang 'yan mahal ko," sabi ko.Sandali kaming magkayakap. Parang isang bahay-uod ang yumakap sa kanya.Parang gusto kong sampalin ang sarili ko. Hindi deserve ni Gina ang kahit ano sa mga 'to. Kailangan kong itama ito. Siya ang asawa ko.Kumapit siya sa mga braso ko, dahan-dahang itinulak paatras, at saka inilapit ang mga labi niya sa mga labi ko.Habang hinahalikan niya ang mga labi ko, tumugon ako, hindi dahil sa pagmamahal kundi dahil ayokong masaktan siya.Isa pa, kailangan kong magi

KnoxPalakad-lakad sa kahabaan ng lobby na parang leon na nakakulong sa hawla. Hirap magdesisyon.Naabutan ko ang receptionist na nakatitig sa akin na parang nababaliw na ako.Matapos ang isang nakakabinging katahimikan sa aking paligid, nagpakawala ako ng malalim na senyales. "Sige. Itutuloy ko na ang meeting." Pagkatapos ay tinapos ko na ang tawag.Bumalik ako sa mesa, at matalim na tinitigan ang receptionist. Inilapag niya ang key card sa mesa, at tinanggap ko naman ito."Ikalimang palapag," pagpapaalam niya sa akin.Tumungo ako sa elevator at pinindot ang isang buton. Sumara ang pinto, dahilan para makapasok ako sa loob.Nilulunod ng walang tigil na ugong ng elevator ang aking mga iniisip, tanging katahimikan lamang ang natitira sa aking isipan. Pinipigilan ko ang katahimikan sa aking isipan, at galit ang bumalot sa akin.Ayoko ng pagkikita sa mga pribadong silid. Sisiguraduhin kong ibubunton ko ito sa bungo ni Mr. Davis at sa bungo ng ibang mga empleyado.Maya-maya, huminto ang e

GinaMahigpit kong hinawakan ang telepono ko at namumula ang mga buko-buko ko.Kumalabog nang mabilis ang puso ko habang mabilis kong kinukuskos ang aking mga mata. Biglang lumabas sa aking mga labi ang mga mahiwagang salita."May sinabi ka ba?" Humarap sa akin si Knox.Nanginginig ang mga kamay ko, at laganap ang takot habang sinusubukan kong intindihin ang mensahe."Nakatanggap ako ng mensahe," nabasag ang boses ko sa takot. "Mula sa isang hindi kilalang numero."Gamit ang mahahabang hakbang, tinakpan ni Knox ang pagitan namin at kinuha ang telepono mula sa akin."Ang pagtataksil ay nagmumula sa taong mahal mo. Hindi dapat pagkatiwalaan ang mga lalaki." Binasa niya nang malakas ang mga salita at sumimangot ang mukha niya.Inihagis niya ang telepono sa kama, hinila ako paharap sa kanya, at ang ulo ko naman ay nakapatong sa dibdib niya.“Kalokohan ‘yan,” aniya. “Kung sino man ang nagpadala nito, nagbibiro lang. Wala kang dapat ikatakot.”Hinahayaan ko ang kanyang mga salitang nagbibig